Blanco White - Een perfecte fusie van Andalusische en Latijns-Amerikaanse melodieën met Engelse wortels

“Ik droom er al zo lang van om in deze zaal te spelen”, zegt Josh Edwards (alias Blanco White), nadat hij de aftrap gaf voor een onvergetelijke avond met zijn hitsingle “Colder Heavens”.
Deze droom moet gedeeld zijn door de Brusselaars, want de zaal kon het grote publiek nauwelijks bevatten. Na “Tell Me That You Need Me” van zijn album ‘Tarifa’ uit 2023 schakelde hij over op zijn akoestische gitaar voor “Pacifico”. Hij bleef op de akoestische gitaar spelen voor “El Búho”, waar zelfs de eerste noten van dit prachtige nummer het publiek in vervoering brachten. Dit meesterwerk met de duidelijke erfenis van Flamenco werd gevolgd door “So Certain” vanop zijn album ‘On the Other Side’ uit 2020, voordat hij terugkeerde naar ‘Tarifa’ met “We Had a Place in That Garden”. Zoals Josh al had gezegd, was de avond een mix van oud en nieuw, en hij verzuimde nooit een moment te nemen om contact te maken met zijn publiek.
Op dat moment kregen we allen de kans om mee te neuriën met een oud nummer genaamd “Chalk”, een van de vroegste nummers van Blanco White, weer gevolgd door een nieuw, maar vergelijkbaar stuk genaamd “Giordano’s Dream”. Sommigen zouden kunnen zeggen dat deze nummers in de verte deden denken aan “Bookends” van Simon and Garfunkel uit 1968.
Daarna kwam “Domingo” waarvan hij zei dat het “een liefdesbrief aan Europa” was. Hij vergat de tekst van dit oude nummer niet, zoals hij op humoristische wijze voorspelde, en gaf het publiek het genoegen te luisteren naar zijn kristalheldere stem. Met daarnaast niets anders dan zijn gitaar die de zaal vulde - een overweldigend gezellig gevoel. Met “Una Noche Más” hoorden we opnieuw met veel plezier de innemende stem van violiste Charlotte Schnurr. Toen de avond zijn einde naderde, werden nog twee nummers van Tarifa uitgevoerd, “Green Eyes” en “Cornered Tiger”. Ondertussen groeide de verwachting voor “Olalla”, het populairste nummer van Blanco White op Spotify. Zoals te voorspellen was, waren de eerste seconden van “Olalla” moeilijk te horen tussen het luide gejuich van het publiek (en vooral het vrouwelijke deel), dat het nummer met zoveel enthousiasme verwelkomde.
De avond werd afgesloten met twee krachtige toegiften: “Tarifa” en “The Lily”, een lied uit 2016, markeerden het einde van een gedenkwaardig concert dat moeiteloos culturen en tijdperken overbrugde.
We hebben geen glazen bol, maar het lijkt safe om te zeggen dat Brussel zal uitkijken naar de volgende keer dat Blanco White langskomt!

Organisatie : Live Nation