Hé, dat moet een eeuwigheid geleden zijn dat ik een Belgische groep binnen de acht dagen opnieuw ga bekijken. Maar voor deze Luikse furie mag je me altijd wakker maken (toch niet té bruusk wekken aub).

De mensen van Leffingeleuren hebben er een prachtige locatie bij. Het vernieuwde Zwerver-café (cap. tot 100 pers.) lijkt me bijzonder geschikt voor kleinere optredens: goeie klank, mooi podium en ook belangrijk: bier binnen handbereik. The Experimental Tropic Blues Band hadden de eer om als eerste het nieuwe podium te betreden en dat bleek een verdomd goeie keuze. Moeiteloos wisten ze het publiek voor zich te winnen met hun embryonale trash rock-'n-roll. Toegegeven : gitaarvirtuozen zijn het niet en hun Engels leek soms even gebrekkig als hun Nederlands.
Desondanks brachten ze een portie gloeiende rock-'n-roll waar men zijn vingers behoorlijk kon aan verbranden. Dit deed me vooral denken aan de beginperiode van de Jon Spencer Blues Explosion, met dit verschil dat er hier dan twee Jon Spencers op het podium stonden. Muzikaal stonden ze wat scherper dan vorige week in Gent waar het er een stuk chaotischer aan toeging.
Absoluut hoogtepunt was de André Williams cover "Pussy stank" waarin Boogie Snake enkele mensen liet meezingen (wat voor één keer eens niet vervelend was).
Terwijl Standard opnieuw sprankelend voetbal brengt zorgt dit opwindende trio ervoor dat Luik weer helemaal op de kaart staat. Houden zo!

Rock'n'roll en fun zijn de trefwoorden bij deze Waalse gasten. `Hellelujah' barst namelijk van strakke rock'n'roll, rockabilly, garage en surftoestanden. Ga het gerust zoeken in het straatje van Jon Spencer, The Cramps, Dick Dale, Bo Diddley, The Stray Cats en The Hellacopters. Maar er is nog wat werk aan de winkel. Soms speelt het gebrekkige Engels de groep wel eens parten, of is dat nu misschien net de bedoeling geweest ? Feit is dat we op ?Gangrene blues? echt moeite moeten doen om de lachspieren in bedwang te houden. En dat The Cramps hun grote helden zijn is overduidelijk maar met de cover van `Garbage man' slaan ze de bal hier wel volledig mis.

Afgezien van een paar schoonheidsfoutjes klinkt dit bandje toch fel en aanstekelijk genoeg om onze aandacht vast te houden, en dit wijten we niet zozeer aan de zang, wel aan de fris rollende en bijwijlen punky gitaren en op tijd en stond een flitsende mondharmonica.

De krakers van dit plaatje zijn ongetwijfeld het snel scheurende ?Voodoo Rise?, met gitaren die graag de bocht uit gaan, en ?Mexico dream blues? , een vette uptempo blues die ook te vinden is op de Ex Drummer soundtrack.

`Hellelujah' is niet altijd even sterk, maar best genietbaar en het is bovendien een gezond Waals tegengif voor al die pseudo kunstzinnige en arty farty bandjes die in Vlaanderen alom aanwezig zijn.