Bon Jovi Beach: strandfeestje met een sputterende hitjukebox
Bon Jovi supports by Billy The Kill & Arid
Zo’n 30.000 fans (velen al Bon Jovi fan van het eerste uur) vonden op weliswaar een kille maar vooral mooie en droge zomeravond de weg naar het strand van Zeebrugge voor het exclusieve concert van Bon Jovi voor de Benelux en Frankrijk. De organisatoren hadden al een ganse week gewerkt aan de opstelling van het reusachtige podium waarbij tegen eventuele stormschade men ook een dam van zo’n 400 meter moest aanleggen. Het strand waar vroeger de befaamde Beach Festivals plaatsvonden, werd voor die ene avond omgedoopt tot Bon Jovi Beach.
Bon Jovi verkocht wereldwijd al meer dan 120 miljoen albums en is ook vandaag nog steeds een grote band. Volgens Billboard magazine was hun ‘The Circle’ tour van vorig jaar dé tour die wereldwijd het meest opbracht. Financieel is de band dus zeker nog niet op zijn retour, muzikaal zeer zeker wel. Hun doortocht in ons land gebeurde dan ook zonder echt veel glans en met een te hoge voorspelbaarheidsgraad.

De band zat nog in hun privé-vliegtuig toen de eerste band al het publiek mocht opwarmen. De luisteraars van radiozender MNM kozen voor Billy The Kill, een jonge band uit het Waasland. Deze powerrock band stond al eerder in het voorprogramma van o.a. Channel Zero en mocht dus nu voor een commerciëler publiek spelen. Aardig waren hun nieuwe single “Go On” en een sterke coverversie van “Shine” ‘original by Collective Soul’.

Ruim voor op schema (zo rond 18:30) mocht dan ook nog Arid het hardrockminnende publiek toespelen. Het is niet de eerste keer dat Jasper Steverlinck en de zijnen mochten openen voor Bon Jovi. Vele toeschouwers hadden dan ook zoiets van….weeral Arid, waarom niet eens een stevige (hard)rockband?!. Een vrij ondankbare job want veel meer dan een beleefdheidsapplaus konden ze van het ongeïnteresseerde publiek niet krijgen.

Stipt op tijd begon rond 20 uur de Amerikaanse rockmachine Bon Jovi aan hun show. Wat onverwacht werd er geopend met “Happy Now” uit hun recentste album (2009) ‘The Circle’. Niet meteen een song om meteen het publiek bij de keel te grijpen. Het daaropvolgende “You Give Love A Bad Name” deed dit echter wel. Een song van in de tijd toen Lady Gaga gewoon nog Madonna was, grapte Jon. “Blood On Blood” & “We Weren’t Born To Follow” bouwden de energie verder op maar nadien sputterde de jukebox wat. Grote hits werden afgewisseld met niemendalletjes wat meer dan eens de vaart uit de set haalde. Het vaste viertal Jon Bon Jovi, Richie Sambora, David Bryan & Tico Torres werden live bijgestaan door bassist Hugh McDonald (al sinds 1994 bij de band) en een extra gitarist: Bobbie Bandiera.
Die extra gitarist bleek geen overbodige luxe want soms klonk de gitaarsound iets te dun ook al gaf mister Sambora opnieuw het beste van zichzelf. Eerder begin mei moest Richie Sambora omwille van gezondheidsredenen al eens de tour verlaten. Dat Sambora eigenlijk onmisbaar is voor deze band bewees hij tijdens “I’ll Be There For You” en even later in de finale met een verbluffende versie van “Wanted Dead Or Alive”.
Verder gebeurde er op het podium veel te weinig. De band die ook wel faam verwierf omwille van zijn gigantische stadionrockshows vol spektakel blijkt anno 2011 vooral een band die het moet hebben van zijn songs. De kolossale videoconstructie met zijn 500 videoschermen bleek het enige showelement te zijn. Bovendien konden we pas laat op de avond van de mooie videomuur genieten omwille van het lange daglicht tijdens de show. Verder had de band ook weer van die belachelijke afdakjes geplaatst op het podium om te kunnen schuilen tegen de regen (die niet kwam).
Nee, qua showgehalte is Bon Jovi zeker niet meer wat ze ooit geweest zijn. Er werd vandaag erg statisch gespeeld waarbij men slechts een fractie van het podium durfde te gebruiken. Muzikaal konden we zeker niet klagen want hoewel de set wat op en af ging, was het geluid over het ganse strand erg goed. Jon was vrij goed bij stem, de band speelde strak en het publiek maakte er toch een echt feest van. Doch na zo’n twee uur en een mooie ‘encore’ ronde met o.a. het verrassende “Never Say Goodbye” hielden de heren uit New Jersey het voor bekeken.

Tijdens het optreden in het Koning Boudewijnstadion van 2008 vertoonde de band al wat ouderdomsverschijnselen. Anno 2011 kunnen we stellen dat het ouderdomsproces zich verder heeft ontwikkeld. De band mist duidelijk frisheid! De meest gehoorde kritieken na het optreden variëren van leuk, aardig tot teleurstellend. Doch de wat sputterende Bon Jovi hitmachine gecombineerd met een grote dosis nostalgie en een mooie bloedrode ondergaande zon maakten er toch een geslaagd strandfeestje van! Meer moet dat (soms) niet zijn …

Setlist: *Happy Now  *You Give Love A Bad Name  *Blood On Blood  *We Weren't Born To Follow  *Lost Highway  *Whole Lot Of Leavin'  *It's My Life  *The More Things Change  *Raise Your Hands  *Captain Crash & The Beauty Queen From Mars  *Bad Medicine (/ Hot Legs)  *Bed Of Roses  *I'll Be There For You  *Who Says You Can't Go Home  *I'll Sleep When I'm Dead  *Garageland  *Have A Nice Day  *Keep The Faith
*Wild Is The Wind  *Never Say Goodbye  *Wanted Dead Or Alive  *Livin' On A Prayer

Neem gerust een kijkje naar de pics (onder pics festivals - Zeebruges Beach 2011)

Organisatie: Greenhouse Talent

Net zoals de meeste Belgische stadionconcerten van de voorbije jaren kreeg Bon Jovi het eveneens niet voor elkaar om het Koning Boudewijnstadion te doen vollopen. In tegenstelling tot Bruce Springsteen, waar na een tegenvallende voorverkoop beslist werd om het concert te verplaatsen naar het Antwerpse Sportpaleis, hield men hier halsstarrig vast aan het vooropgezette concept. Waarschijnlijk was er geen echt alternatief om deze grote productie te verplaatsen naar een kleinere locatie. Op de valreep probeerde men via het internet nog kaarten te verkopen aan een fel gereduceerde prijs. Dat het middenplein bovendien onderverdeeld was in 3 zones, waarvan slechts het eerste deel voor het podium (‘The Golden Circle’) aardig vol liep, heeft er ongetwijfeld toe bijgedragen dat het live gevoel in het verbrokkelde stadion nooit echt hevig toesloeg. Nochtans was het van 8 juni 2003 (Oostende – Bounce tour) geleden dat de band nog in België was geweest.
De geschreven pers telde toch zo’n 30.000 aanwezigen die kwamen opdagen voor deze stop van de ‘Lost Highway’ tour. Deze wereldwijde concerttour ter promotie van Bon Jovi’s tiende studioalbum ging van start eind oktober 2007 in de V.S. Momenteel is Europa & het Midden-Oosten aan de beurt.

Bon Jovi had de Belgische pretpunkrockband Nailpin gevraagd om ons op deze koude zomeravond wat op te warmen. Nailpin die we kennen van de Studio Brussel hitjes “Endless Conversations”, “Together” & “Movin’ On” mocht om 19u15 openen voor het grootste publiek waarvoor ze ooit optraden. Ook al was het voor een halfleeg Koning Boudewijn Stadion, het blijft natuurlijk leuk om dit aan je palmares te kunnen toevoegen. Jammer voor bassist Todts, want die kon er vanwege zijn huwelijk niet bij zijn. Veel jeugdig enthousiasme gezien maar muzikaal stelde het allemaal niet erg veel voor.

Om 20.30 gaf Bon Jovi het startschot met de titeltrack uit het recentste album. ‘Lost Highway’ haalde in de V.S. opnieuw de hoogste regionen in de hitlijsten en dat was toch al weer geleden van ‘New Jersey’ uit 1988. Over de plas trekt de band momenteel deels de Countryrock kaart, maar in Europa loopt het allemaal zo’n vaart niet. De setlist was dan ook een greep uit het volledige, rijke oeuvre van de band. Het werd dus eerder een soort van ‘Greatest Hits’ set, zoals het oorspronkelijk ook de bedoeling was. Die setlist werd in vergelijking met de avond ervoor in Amsterdam volledig aangepast.
Na een korte intro kwam de band (Jon Bon Jovi, Ritchie Sambora, Hugh McDonald, Tico Torres & David Bryan) onder enthousiast gejuich het podium op. Een extra gitarist (Bobby Bandiera) vervoegde dit vijftal. Vooral de start was fenomenaal sterk. “Born To Be My Baby”, “You Give Love A Bad Name”, “Raise Your Hands” & “One Wild Night” raasden aan een erg hoog tempo voorbij.
Na deze sterke start meteen een pijnlijk dieptepunt. Want de mix van “Sleep When I’m Dead” met “Rockin’ All Over The World” & “Start Me Up” (The Rolling Stones) was voorspeelbaar, saai en erg overbodig. Gelukkig herpakte de band zich met een sterk middenstuk. “Have A Nice Day” & “It’s My Life” werden meegebruld uit volle borst maar het was duidelijk zichtbaar dat de band toen al door had dat dit geen memorabele avond zou gaan worden. Bij momenten was de teleurstelling op het gezicht van zanger Jon Bon Jovi echt af te lezen.
” Blaze Of Glory”, uit Jon Bon Jovi’s soloalbum ‘Young Guns II’, werd een van de beste vertolkingen van de avond. Ook Ritchie Sambora mocht zich terug in de kijker spelen en nam de song “Ill Be There For You” volledig voor zijn rekening. In tegenstelling tot Jon vertoont Ritchie’s stem toch wat meer tekenen van verval. Het publiek hielp hem echter door deze smartlap heen. Tijdens “Who Says You Can’t Go Home” (was dit een tip om nog meer mensen het stadion uit te jagen?) mocht ook Lorenza Ponce de sound verrijken met haar viool. Hierdoor werd het Countryrock gevoel eindelijk nog eens aangewakkerd.
“Livin’ On A Prayer” deed het stadion even zinderen en sloot na ruim twee uur de set af. Maar de band kwam nog terug voor enkele encores. “Living In Sin” uit ‘New Jersey’ was een absolute verrassing en erg sterk gebracht. Het album ‘New Jersey’ was opvallend uitdrukkelijk aanwezig in de setlist, in tegenstelling tot slechts twee songs uit het nieuwe artistiek sterke ‘Lost Highway’. Met “Bad Medicine” nam de band ongetwijfeld met ambivalente gevoelens afscheid van Brussel.

Conclusie: deze passage van Bon Jovi was pure nostalgie,….maar een formule waar toch wat sleet op zit. De setlist was erg sterk (met enkele echte verrassingen!) maar ik had toch meer songs verwacht uit het nieuwe album. De hitmachine oogde wel veel succes bij het publiek maar vanwege de geringe opkomst werd het nooit echt een feestje! Een stadion hoort vol te zitten! Zoniet is het bijna een onmogelijke opdracht om een echte live sfeer te creëren. De sound in het stadion was vrij goed en visueel was de show vrij leuk om zien maar nooit echt spectaculair. Het podium was vrij klassiek opgebouwd. Enkele videowalls en erg veel licht kleurden de stage. Voor de rest hield men het erg sober.
Bon Jovi is nog steeds een echte liveband. Helaas lieten de Belgische fans het deze keer wat afweten (of waren de prijzen te duur?). Hopelijk blijft Bon Jovi ook in de nabije toekomst ons landje opzoeken. Maar dan liefst in een aangepaste setting voor een uitzinnige meute Bon Jovi fans.

Setlist:
Lost Highway, Born To Be My Baby, You Give Love A Bad Name, Raise Your Hands, One Wild Night
I’ll Sleep When I’m Dead / Rockin' All Over The World & Start Me Up, In These Arms, Story Of My life, Any Other Day, Captain Crash & The Beauty Queen From Mars, Have A Nice Day, It's My Life, Keep The Faith, Blaze Of Glory, Blood On Blood, I'll Be There For You (Richie), Dry County, Last Man Standing, Who Says You Can't Go Home, Livin’ On A Prayer
Living In Sin /Going To The Chapel, Wanted Dead Or Alive, Bad Medicine / Shout

Organisatie: Lion Productions ism Q Music