Ed Harcourt is de man over wie deze review gaat. Hij is 39 jaar jong, is 17 jaar bezig als artiest, heeft meer albums gemaakt dan het aantal vingers op je hand en … ik had nog nooit van hem gehoord. Ik loop al vijf dagen te piekeren ‘waarom’, terwijl ik zijn nummers meebrul onder de douche. In muziekland is hij nochtans geen onbekendheid. Zo werkte hij al samen met James Bay, producer Flood (U2, Depeche Mode), Lana Del Rey, Paloma Faith, … En na wat research kom ik tot de conclusie dat Ed Harcourt een gerespecteerd artiest is achter de schermen, maar helaas links gelaten wordt door het publiek. En ja, ik vraag me opnieuw af ‘waarom’?

Upgraded due to demand - Oorspronkelijk stond Ed gepland in de Witloof Bar. In ruil voor deze kelder kreeg hij de Orangerie met zitplaatsen. Al wachtend tot de band verscheen gokte ik met hoeveel ze zouden zijn. Ik zag twee piano’s, een set trommels, enkele gitaren, vier micro’s, … Ah, vier micro’s, dus met vier! Niet veel later sloeg mijn eerste verbazing toe wanneer Ed in zijn eentje het hele podium vulde.
Geen potje préparé - Bij gebrek aan een band maakte Ed gebruik van loops. Niet simpel om op je eentje een hele band na te bootsen. Nog voor hij begon , suste hij het publiek maar ook zichzelf en zei ‘I hope I don’t fuck this up’. Daarna vloog hij erin, en ik geloofde het. Gelukkig waren de loops niet prominent aanwezig. Ed speelde voornamelijk een show waarbij je zijn veelzijdige stem kon horen met de begeleiding van een gitaar of piano.
Een foutloze show was het niet. Enkele keren vergat hij een akkoord en ook zijn tekst zat één keer ver weg, maar hoe gek het ook klinkt: dit maakte zijn show puur. Hij nam risico’s die geen enkele andere muzikant zou pakken en daar ben ik hem dankbaar voor. Zo voelde de setlist niet aan als een potje préparé, maar een aangepaste wijn voor ieder moment.
Shall we all stand up? - Ed had veel oog voor het publiek en is een geboren entertainer. Na enkele nummers hield hij een stemming om het optreden al dan niet staand te doen. Na een verdeelde mening vergeleek hij het met de brexit-vote. Voor de rest gooide hij met knipoogjes, een striptease van zijn jas en verraste hij het publiek met een kort liedje van twee zinnen over Trump.
What do you want to hear? - Een memorabel moment creëerde Ed tijdens zijn bis. Hij riep iedereen, die wou, op het podium en vroeg vervolgens welke nummers het publiek wou horen. Daar zat hij dan, achter zijn piano omringd door het publiek. Werkelijk mijn persoonlijk hoogtepunt. Ook de piano versie van “Furnaces” was een schot in de roos.
Pure Chocolade - Ed was vanavond een ontdekking voor mij. Ik zag een performance die ik, tot nu toe, met geen enkele ander optreden kan vergelijken. Zoals zwarte chocolade was hij op zijn puurst en ik hoop hem ooit terug te zien, met de extra ingrediënten van een band, voor een heerlijke chocomousse. 

Organisatie: Botanique, Brussel