Father John Misty: sterk concert van de sarcastische crooner
Father John Misty
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-12
Nick Nyffels

Een kleine week voor Fleet Foxes tweemaal in een uitverkochte AB komen spelen, was het de beurt aan hun ex-drummer, om het in Brusselmansiaanse termen te formuleren, om zijn nieuwe plaat te komen voorstellen.

‘Pure Comedy’ is de nieuwe plaat van Josh Tillman, aka Father John Misty. Father John Misty kreeg het net niet voor mekaar om de AB éénmaal uit te verkopen, maar de zaal zat toch goed vol. We waren benieuwd hoe hij zijn nieuwste plaat live ging brengen: tekstueel is ze fascinerend, maar de productie van de plaat vinden we zelf nogal eenvormig: de strijkers en de softrock-productie doen alle nummers op mekaar lijken op dit super ambitieuze album: het is een soort autodidactische muzikale roman over het menselijk bestaan die vertrekt van het volgende uitgangspunt: de mens zit hier op de kleine blauwe planeet, en weet het ook allemaal niet meer sinds hij geen jager-verzamelaar is, en dus vond hij maar religie, politiek en e-commerce uit. Zoals gewoonlijk zitten de teksten van Misty dus boordevol weerhaken, maar muzikaal waren wij dus zoals eerder vermeld niet bijster enthousiast over de gesuikerde productie.
Josh Tillman heeft de reputatie recalcitrant te zijn, en er niet voor terug te deinzen om zijn publiek te beledigen en op het verkeerde been te zetten, maar kijk, vanavond was hij poeslief voor het Brusselse publiek. Zijn bindteksten waren deze keer gewoon grappig, en een beetje bizar, zo haalde hij midden het optreden iets uit zijn jaszak waarvan hij beweerde dat het een menselijke tand was, waarop een meisje riep dat het de hare was, wat Tillman dan weer ten stelligste ontkende. Maar verder bleef het allemaal binnen de perken: geen Sun Kill Moon-toestanden op het podium dus.
Muzikaal was dit een topoptreden, Tillman speelde meestal op akoestische gitaar, soms nam hij enkel de zang voor zijn rekening, als een volleerde crooner, in die rol dikwijls enkel begeleid op piano.
De grote meerwaarde kwam van zijn zeskoppige band, die Americana met onvervalste Country & Western (die zo typerende lap steel gitaar-klank) afwisselde en voor veel dynamiek zorgde. Voor een aantal nummers had Father John Misty ook projecties meegebracht: zo draaide onze blauwe planeet rondjes tijdens “Things it would have been helpful to know before the revolution” en zat er verder in het concert een grappig filmpje waarin Tillman met zijn dubbelganger in een appartement onder meer cocaïne zat te snuiven. Het concert begon met de nummers van ‘Pure Comedy’, maar tijdens het concert kregen we ongeveer 50 procent uit de nieuwe plaat en 50% uit ‘I Love you honeybear’, dat qua thematiek persoonlijker is en vooral over de liefde in zijn meest pijnlijke en eerlijke vormen gaat.
De podiumprésence van Tilman had wel wat weg van de oudere, bebaarde Jim Morrison: evenveel podiumpresence als The Lizard King, met grote gebaren over het podium schrijdend als een echte crooner: de ironische versie van Nick Cave zowat: heel theatraal smeet hij zijn gitaar in de armen van de roadie (denk aan Pete Doherty) om dan het microstatief de lucht in te steken of op de knieën te zakken.
Het concert wisselde intieme pianoballads af met stevige rock en country-nummers en de muzikanten gooiden er dan ook nog mooie koortjes tussen. Bij momenten waande je je in The Grand Ole Opry in Nashville.
Tillmann beloofde ons alle hits te spelen, en die kregen we dan ook: een intiem “Bored in the USA”, een krachtig “I love you honeybear” als afsluiter van de reguliere set, en ook “Chateau #4” was het vermelden waard. Het enige nummer dat ontbrak was “Leaving LA”.
Tillman was oprecht tevreden met de respons van het Brusselse publiek, en liet dat nog eens duidelijk merken met een knaller van een bis (“The Ideal Husband”).

Father John Misty is zo een van die bands die veel beter tot zijn recht komt in zaal dan op een festival. Voor liefhebbers van Randy Newman, Billly Joel, seventiesfolk en jaren negentig Americana was dit een zeer geslaagde zondagavond.

Setlist: Pure comedy - Total entertainment forever -Things it would have been helpful to know before the revolution - Ballad of the dying man - Nancy from now on- Chateau lobby #4 (in C for two virgins)-Strange encounter - Nothing good ever happens at the goddamn thirsty crow - Only son of the ladiesman - When the God of love returns there'll be hell to pay- A bigger paper bag - When you're smiling and astride me -This is Sally Hatchet -The night Josh Tillman came to our apt. -Bored in the USA -The memo - I'm writing a novel - Hollywood forever cemetery sings - I love you, honeybear
Bis: Real love baby - Holy Shit - The ideal husband

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Met een eclectische lineup van zowel gevestigde waarden als pril talent dient de affiche van Autumn Falls zich ook dit jaar weer aan als een voltreffer. Onder de huidige klimatologische omstandigheden werd het festival in extremis misschien beter herdoopt tot Indian Summer, en waarempel, met Father John Misty als één van de belangrijkste publiekstrekkers kregen we daar afgelopen dinsdagavond zowaar de passende soundtrack bij geserveerd. Zijn tweede album ‘I Love You, Honeybear’ ruikt van begin tot einde sterk immers naar de Californische Laurel Canyon scene die begin jaren ’70 met een unieke blend van zonnige vocal harmonies en zoetgevooisde neo-psychedelica even het muzikale middelpunt van de planeet vormde.

Op de planken van de AB ontpopte Father John Misty, oftewel het recentste alter ego van de 34-jarige voormalige Fleet Foxes drummer Joshua Tillman, zich tot een ladiesman die qua theatrale pose het midden hield tussen Jarvis Cocker en Nick Cave. Niet voor niets weerklonk een flard van “Je T’aime... Moi Non Plus” als intromuziekje voordat de Amerikaanse baardemans met “I Love You, Honeybear” en “True Affection” een paar van zijn eigen liefdesliedjes uit de kooi haalde. Toegegeven, de kleverige songtitels zijn hier wat misleidend, want eens je de songteksten van Father John Misty begint te ontrafelen kom je in een parallel universum terecht waar drama, sarcasme, ironie en zelfspot de boventoon voeren. Muzikaal kiest Tillman echter voor een lichtverteerbaar dieet van breed gearrangeerde evergreens en luchtige countrypop, tevens het soort ingrediënten waar ook zijn vroegere maats van Fleet Foxes niet vies van waren.
Tillman was in Brussel vergezeld van vijf muzikanten die netjes in de schaduw van hun broodheer bleven. Hun rol bleek er voornamelijk in te bestaan om de perfect georkestreerde versies vanop plaat een pak potiger en scherper voor de dag te laten komen, én om de weemoedige samenzang zo goed mogelijk te reproduceren. Op de setlist prijkte trouwens niet enkel het volledige nieuwe album maar ook een flinke bloemlezing uit het debuut ‘Fear Fun’ (’12). De meeslepende Fleet Foxes rip-off  “Only Son Of The Ladiesman”, de luchtige country rockabilly van “I’m Writing A Novel” en het op een rauwe gitaarriff drijvende “Hollywood Forever Cemetary Sings” dateren nog uit de periode dat Tillman’s muzikale ideeën tal van richtingen schenen uit te gaan.
Wie Tillman reeds eerder aan het werk zag weet dat de man niet vies is van enige interactie met het publiek,  maar vanavond bleef het filosofisch gestoei beperkt tot de schaarse momenten waar de ex-drummer de meeste van zijn kompanen wandelen stuurde en overschakelde op intieme modus. De geest van Harry Nilsson is onderhuids sterk aanwezig op ‘I Love You, Honeybear’, maar nergens is het resultaat zo indrukwekkend als op “Bored In The USA”. Enkel begeleid door piano en wat samples van een lachend publiek portretteerde Tillman hier op ludieke wijze zijn eigen opgroeien in het land van Uncle Sam, waarmee hij bewees dat ook hij ook nummers kan pennen die niet over het andere geslacht gaan. Toegegeven, dat laatste onderwerp blijft tot nader order wel dé inspiratiebron bij uitstek voor Father John Misty, en tussen alle gecroonde evergreens door soms komt daar zelfs een waanzinnig rockend nummer als “The Ideal Husband” uit voort. Het bleek het signaal voor een ontketende Tillman & co om op het eind van de reguliere speeltijd plots alle remmen los te gooien en zowaar Cave en zijn Bad Seeds naar de kroon te steken.

Met zulk een climax was het optreden wat ons betreft dan eigenlijk al afgelopen, maar met het intieme solomoment “I Went To The Store One Day” en het bruisende “Every Man Needs A Companion” als encores werd het hoge niveau tot de klok van halfelf feilloos aangehouden. Van niveau gesproken, het was een verademing om Father John Misty vanavond het levende bewijs te zien leveren dat er naast de ongevaarlijke Passengers, George Ezra’s en James Bay’s van deze wereld nog een andere soort van meer indringende singer-songwriters bestaat die een zaal als de AB aardig kan vullen.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel