Een van de meest invloedrijke straight edge hardcorebands het vorige decennium was ongetwijfeld Have Heart. Opgericht in 2002 werden deze heren uit Massachusetts na een demo en een EP opgepikt door het befaamde Bridge Nine Records.  Ze zouden er debuteren met hun eerste full album ‘The Things We Carry’ in 2006 om twee jaar later  hun tweede, veelgeprezen schijf ‘Sings To Scream At The Sun’ op de wereld los te laten.
In die jaren wist de band een ongelooflijke fanbase op te bouwen over zowat de hele wereld, Have Heart maakte er trouwens  een erezaak van om in alle uithoeken van de planeet op te treden.  Hoewel we het niet altijd zo hebben  voor de straight edge-beweging binnen de hardcore-scène (en dan vooral  het prekerige toontje en de dikwijls intolerante houding tov andere mensen  van veel bands ), vonden we Have Heart altijd een positieve uitzondering.  De band stond dan wel voor verschillende waarden uit de straight edge maar combineerde dat met een veel ruimere  visie en wereldbeeld op verschillende maatschappelijke thema’s.
In 2009 besloot Have Heart er de brui aan te geven, iets waar vele fans nog steeds om rouwen.  Hun laatste show vond plaats in hun thuisstad op 17 oktober 2009.  Tussen de 1500 en 2000 dolgekke fans waren present, braken (figuurlijk) de hele boel af en zorgden voor een onvergetelijke afscheidsfeest.
Het optreden werd opgenomen met zes verschillende camera’s en de muziek werd live opgenomen door Jay Maas (gitarist van Defeater en daarnaast muziekproducer van diverse bands als Verse, Shipwreck AD, The Felix Culpa, Dead Swans...).  Het resultaat van dit alles is deze postume cd en dvd, uitgebracht door Bridge Nine Records.
Hoewel we niet zo’n fan zijn van live albums maken we hier toch graag een uitzondering.  De plaat klinkt lekker vet en stevig en je merkt de ongelooflijke wisselwerking tussen de band en de bijna 2000 toeschouwers.  We horen maar liefst 21 songs (waarbij knallers als “The Machinist, “Bostons”, “Someting More Than Ink” en fenomenale afsluiter “Watch Me Sink” waarbij het publiek na afloop zo’n 20 minuten de bandnaam blijft scanderen) in sneltempo passeren.
Zanger Patrick Flynn maakt er een erezaak van om iedereen die wil de kans te geven om in zijn micro mee te brullen, voor sommigen misschien een minpunt maar aan de andere kant hoor je zo de bijzondere atmosfeer van een Have Heart-show
Voor wie hardcore een warm hart toedraagt, is deze dubbelaar een absoluut hebbeding.  Nog opmerken dat er later dit jaar een DVD en boek verschijnt van Have Heart met als titel ‘We Were Supposed To Stay Young” met daarin een kijk op de hardcore-scène van de 00’s.