Bent u zoals ik en vraagt u zich af ‘wie is Katie Melua?’ dan staat er een sappige collectie melige popsongs op u te wachten. Maar let op! Eens u de ontdekking heeft gedaan staan haar teksten en melodieën gegrift in uw passief geheugen. Zo betrapte ik mezelf meermaals op onbewust geneurie van Katie songs.
De jonge dame kwam naar het Koninklijk Circus om haar kerstplaat ‘In Winter’ voor te stellen. Zeker iets uniek aangezien het album opgenomen is met ‘The Gori Women’s Choir’. Een 23-koppig dameskoor uit Gori, een stad uit haar geboorteland Georgië.
Ik ga beginnen met een vraag. Kent u het gevoel wanneer u op restaurant eindeloos twijfelt over het hoofdgerecht, maar wel al weet welk dessert u wilt? Het publiek was net hetzelfde. De show was namelijk opgedeeld in drie delen. Het eerste deel, als hoofdgerecht, werd het album ‘In Winter’ gebracht. In deel twee, als dessert, al Katie haar meezingers en deel drie, een onverwachte koffie als bis. Samengevat: Het publiek, dat bestond uit jong en oud, is goed verwend geweest!
Sneeuw viel - Het koor opende het concert met het prachtige “The Little Swallow”. Alle ogen zochten Katie Melua die pas enkele maten later, in een lang zwart kleed, het podium betrad. Het was te voelen hoe het publiek Katie wou toejuichen, maar tegelijkertijd wou genieten van het koor. De hoge vrouwenstemmen in combinatie met de zachte troostende stem van Katie klonken door de zaal als een frisse wind waarvan je haren rechtop gingen staan. Dit gevoel bleef gedurende het eerste deel. Katie kondigde kerst aan, maar terwijl we naar haar muziek live luisterden, begon het binnen spontaan te sneeuwen. Haar opzet van deze plaat is geslaagd!
Schot in de roos - Het tweede deel was zoals het eerste ‘een schot in de roos’. Katie haar stem in combinatie met haar simpele gitaarspel neemt je mee op sleeptouw. Het was de ene hit na de andere waar enthousiastelingen in het publiek het niet konden laten om mee te klappen. Al snel bleek dit de minderheid te zijn waardoor het geklap ‘gelukkig’ snel verdween. Het hoogtepunt was op het einde als het koor terug opkwam om “Nine Million Bicycles” en “The Closest Thing To Crazy” te begeleiden. Het continue gejuich van het publiek sprak boekdelen.
Sereniteit - Geen enkel moment was er een uitbarsting waarbij het koor een zotte stem solo deed, de bassist zijn snaren liet dansen of Katie in de lucht sprong tijdens een nummer. Neen, allen stonden ze kalm op hun plaats en deden wat ze moesten doen. Deze sereniteit was de kracht van de show! De focus lag puur op de muziek waardoor de kwetsbaarheid van de artiest waarneembaar was. Ze stonden er en gaven zo het gevoel van echt- en puurheid. Katie gaf ook op een spontane manier enkele anekdotes mee over haar songs en inspiratiebronnen. Als publiek kreeg je hierdoor het gevoel haar muziek beter te kennen en te begrijpen. Op het einde van de show nam Katie zelfs de tijd om bloemen te ontvangen van een fan en iedereen vooraan ‘een goeiedag’ te zeggen.
Top - Ik kan alleen maar zeggen dat het concert top was. Het koor was top, Katie was top en haar twee muzikanten waren top. Zeker een aanrader voor in de toekomst als je graag zittend geniet van een rustig concert waar enkel de muziek centraal staat.
Setlist:
Deel 1: This Little Swallow, River, Perfect World, Cradle Song, A Time to Buy, Plane Song, If You Are So Beautiful, Dreams on Fire, All-Night Vigil (Nunc Dimittis), O Holy Night
Deel 2: Crawling Up a Hill, Fancy, Belfast, Call Off the Search, Thank You, Stars, Bridge Over Troubled Water, Wonderful Life, Nine Million Bicycles, The Closest Thing to Crazy
Bis: Satrpialo, I Cried for You
Organisatie: Live Nation
Katie Melua is net getrouwd, heeft net een nieuw album uit en is op tournee op het Europese vasteland. Het gaat haar voor de wind. Zaterdag 20 oktober landde ze in Vorst Nationaal en uw reporter was er bij.
De parterre is voor de gelegenheid volgezet met stoelen. Een ongewoon zicht voor wie al eens een rockconcert meepikt in Vorst. Ook het podium valt eerder klein uit maar dat heeft alles te maken met het feit dat Katie haar set moederziel alleen inzet. ‘Me and my guitar’, zeg maar. Haar sound is breekbaar maar de zaal is muisstil en luistert.
Na een viertal nummers én het voorstellen van het ‘Secret Symphony String Quartet’ opent het doek en zie… Daar zit een volledige band. En met het invallen van de volledige band rijst ook meteen het probleem van de avond. De balans valt ongelooflijk tegen. Melua’s stem, is te hard, maar toch vaak onverstaanbaar, de contrabas klinkt dunnetjes en nog nauwelijks hoorbaar als de rest van de band invalt …
Ook de feel is er niet helemaal. Melua schrijft leuke songs die blijven hangen, daar niet van. Helaas doet de band haar geen eer aan. De Jazz is net niet helemaal Jazz, de Blues net niet bluesy genoeg en de funk al helemaal niet funky. Slechte muzikanten? Helemaal niet; geen foutje te bespeuren, maar er ontbreekt iets. Mevrouw Melua vermeldt dat het over muzikanten gaat waarmee ze net samen speelt en misschien wringt daar het schoentje. Niet of niet genoeg op elkaar ingespeeld zijn, kan dodelijk zijn. Naarmate de avond vordert, wordt het beter, maar helemaal goed komt het toch niet.
Het licht in de duiternis zelf is Melua zelf. Rustig, zelfzeker en goedgeluimd staat ze op het podium. Haar bindteksten zijn ‘to the point’ en nooit te lang. Geen enkele keer valt ze te betrappen op een valse noot.
Technisch is hier helemaal niks op aan te merken. helaas is het allemaal net te statisch om het een boeiende show te vinden, en dat kan zelfs een betrekkelijk goeie versie van “Nine Million Bicycles” niet goedmaken
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/katie-melua-20-10-2012/
Organisatie: Live Nation
De succesvolle Britse zangeres van Georgische afkomst Katie Melua kon rekenen op een alle leeftijden publiek in een praktisch uitverkocht Vorst Nationaal. De jonge twintiger heeft totnutoe drie cd’s uit en trok op tournee met om haar recente plaat ‘Pictures’ te ondersteunen. Ze brengt kleurrijke en prettig in het gehoor liggende jazzypop, met uitstapjes naar de rootsrock en folk. Ze brak een goede twee jaar terug definitief door met het dromerige “9 Million bicycles”.
Bijna twee uur lang serveerde ze solo en met haar band een uiterst gevarieerde set, waarbij de songs werden gedragen door haar helder nachtegalenstem. Het lichtdecor was een meerwaarde.
Melua nam solo een gewaagde start met een handvol songs op gitaar en piano: “Piece by piece”, I do believe in love” “Dirty dice” (een terugblik naar Noord-Ierland waar ze in haar kinderjaren vertoefde), en Randy Newman’s “I think it’s going to rain”. Op het ‘70’s getinte rootsjazzy “My aphrodisiac” was haar band op videowall te zien, doch geleidelijk ging het doek omhoog en zagen we haar full band. Handig gevonden, wat sterk werd onthaald!
Stijlvarianten waren te horen op “Blues in the night” (met slidegitaar!), een swingende “Ghost town” (met blazers), de folky “Thank you stars” en “Spellbound” (met fiddle) en tenslotte op de krachtiger klinkende “Crawling up a hill”, “Perfect circle” en “Spiders web” (rootsrock).
”If you were a sailboat”, haar nieuwe single, ”What I miss about you” en “Crazy” waren zalvende, sfeervolle, dromerige songs. “Scary Films” had een dreigende spanning o.a. door de zwart/wit horrror movies op het scherm en het jazzy “Mockingbird song” refereerde aan Stone/Keys/Winehouse qua vocals
Hoogtepunt vormde haar doorbraaksingle “9 Million bicycles”. En “If the lights go out” verried een komend succes!
Overtuigende covers “On the road again” en “Kozmic blues”van haar idolen (Canned Heat/Janis Joplin) klonken broeierig. Melua eindigde zoals ze begonnen was, akoestisch met een intieme “Cried for you”.
Melua beschikte over een gouden stem en een professionele band, die flirtte met stijlen om haar melodieuze jazzypop elan te geven. Fijn concertje.
Support was Andrea McEwan die enkele songs mee componeerde op Melua’s plaat. Deze Australische speelde sfeervolle, semi-akoestische folkpop, doch haar stem had niet dezelfde sterkte als Melua. Goede start, belangeloos einde.
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
