Heimwee als drijfveer voor een muzikale reünie, het blijft risky business. Het Californische Kyuss, oftewel de moeder aller stonerrock bands, werd in ’95 ten grave gedragen aan de vooravond van een internationale doorbraak en geniet sindsdien een mythische status onder liefhebbers van epische drugrock.
Terwijl gitarist Josh Homme met Queens Of The Stone Age de cult status van Kyuss moeiteloos wist te ontgroeien hield frontman en opperstrot John Garcia zich wat afzijdig. Na een resem verdienstelijke albums met de Kyuss rip-offs Slo Burn, Unida en Hermano kreeg de heimweeman in Garcia vorig jaar dan toch de overhand. Vermomd als het weinig verhullende Garcia Plays Kyuss stak de brulboei vorig jaar de neus terug aan het venster in de Vooruit en op Pukkelpop, maar pers en publiek reageerden sterk verdeeld.
Met het nog minder verhullende Kyuss Lives! probeert Garcia het nu opnieuw, ditmaal vergezeld van zijn voormalige Kyuss maatjes Nick Olivieri (bas) en Brant Bjork (drums). En ja, de wereld zit wel degelijk te wachten op Garcia & co: op een paar uur tijd mocht de AB zowel voor de afternoon als de evening show het soldout bordje boven halen.

Het was best wel een onwaarschijnlijk sfeertje daar in en rond de AB. Rond de klok van halfvijf eisten een deugddoend lentezonnetje en een staalblauwe hemel buiten nog alle aandacht op, maar binnen in de rocktempel moesten die onverbiddelijk plaats ruimen voor de sinistere schaduw van een verloren cactus in een desolaat en verstild woestijnlandschap. Het bleek slechts stilte voor de storm, die met de epische opener “Thumb”, de orkaankracht van “Hurricane” en het oorverdovend funky “One Inch Man” ontaarde in een geluidsmuur die constant met de 100 dB grens flirtte. Stuk voor stuk klassiekers die een beetje Kyuss fan van achter naar voor kan meebrullen, maar toch was er iets of iemand die de vonk aanvankelijk niet deed overslaan. Grote schuldige van dienst bleek de PA man die het om onduidelijke reden nodig achtte om de oerkracht van Garcia’s strot vakkundig naar achter te mixen, waardoor het wel leek alsof de frontman twee straten verder door een versleten micro stond te brabbelen. Nooit gezien in een kwaliteitstent als de AB dat een PA kerel langs alle kanten met blikken vol ongeloof werd aangestaard, en zeker niet dat een fan op het podium sloop om persoonlijk aan Garcia duidelijk te maken dat hij nagenoeg onhoorbaar was. Nefast voor de feestvreugde noemen we zoiets.
Het fanincident zorgde eigenaardig genoeg wel voor een ommekeer. Garcia mocht zich even gaan bezinnen in de coulissen tijdens de instrumentale brok graniet “Asteroid”, en trad vervolgens zonder zonnebril maar met een betere vocal mix terug op het voorplan. Tijdens een lekker langgerekt “Supa Scoopa And Mighty Scoop” en persoonlijke favoriet “Tangy Zizzle” kreeg Garcia’s oerstrot ineens meer greep op onze trommelvliezen.
De Belgische fans kunnen niet weinig trots zijn dat Arsenal gitarist Bruno Fevery sinds een tijdje de nieuwe sidekick is van Garcia & co en er wonderwel in slaagt om uit de schaduw van Josh Homme te treden. Net als Kyuss zaliger is ook Kyuss Lives! echter geen clubje waar muzikanten elk om beurt de show stelen. Fevery’s wall of sound, de lange basuithalen van een opvallend cleane Olivieri en de manische drumpartijen van Brant ‘animal’ Bjork zijn gelijkwaardige ingrediënten die samen de machtige Kyuss groove uitmaken. Met het netjes tot op het eind opgespaarde “El Rodeo” bewezen de heren trouwens ook dat ze die groove van een virtuoze intro kunnen voorzien.


Tijdens de bescheiden bisronde kregen we het opnieuw wat minder warm. Vooral een precisiebommetje als “Green Machine” mocht best wel met wat meer punch worden gedropt, maar misschien zaten Garcia & co al met hun gedachten bij de evening show die luttele uren later de AB voor de tweede keer die dag tot de nok zou vullen.
Rest ons nog antwoorden te verzinnen op twee relevante vragen. (i) Kyuss lives? Kyuss lives! (ii) Willen we deze PA man straks terugzien in Dour en Lokeren? No way!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Doorwinterde woestijnratten van Kyuss herleven en spelen Brussel tweemaal plat - National Belgian Kyuss-day (namiddag- + avondgig)

Het moest en het zou er ooit van komen: een reünie van de pioneers van het stonerrockgenre uit high desert Sky Valley (California). Toen John Garcia enkele jaren terug met zijn toenmalige band Hermano meermaals “Green Machine” met de nodige gretigheid als uitsmijter serveerde aan zijn publiek, kon hij aan de overenthousiaste reacties merken dat ze hunkerden naar een hereniging van het in 1995 gesplitte Kyuss.

Toen hij vorige zomer dan ook nog eens onder de noemer ‘Garcia Plays Kyuss’ geflankeerd door 2 Nederlanders (Jacques De Haard op bas en Rob Snijders op drums) en 1 Belg (onze nationale held Bruno Fevery op gitaar) er in slaagde om een uitverkochte Gentse Vooruit tweemaal op één dag omver te blazen, kon het niet meer uitblijven. Op Hellfest 2010 kreeg ondergetekende en nog enkele honderden anderen al een voorsmaakje van de huidige bezetting toen naast Nick Oliveri op bas, ook Brant Bjork het feestje compleet maakte door er achter de drums plaats te nemen. Beiden waren er met hun respectievelijke bands aanwezig (Mondo Generator / Brant Bjork and the Bros) en brachten – samen met Bruno Fevery op gitaar – ons in een Franse extase. Geniet hier even mee: http://www.youtube.com/watch?v=U0HQMgJOTeQ

Door de afwezigheid van Josh Homme (die het te druk heeft met Queens of the Stone Age en ouderlijke verplichtingen) werd de bandnaam ‘Kyuss Lives’ in het leven geroepen. En onder dit vlaggenschip zeilen ¾ Kyuss + 1 Belg onze aardbol rond om hun grote fanbase nog eens te trakteren op de klassiekers uit hun 4 albums (‘Wretch’ uit 1991, ‘Blues for the Red Sun’ uit 1992, ‘Welcome to Sky Valley’ uit 1994 en ‘… and the Circus Leaves Town’ uit 1995). Vorige zondag had de Ancienne Belgique de eer om deze levende legenden – als enige stad tijdens deze tour – tweemaal te ontvangen met zowel een namiddag- als een avondshow.

Het was Bruno Fevery die de namiddagshow mocht openen: een schitterend gespeelde intro van “Thumb” deed ons direct vergeten dat Josh Homme zijn kat stuurde. Tijdens deze trippende intro kwamen John Garcia, Nick Oliveri en Brant Bjork het podium op om de Kyuss-bulldozer over het publiek heen te rammen. De openingstekst van het nummer “you don't seem to understand the deal, I don't give two shits on how you feel, you're burned by my lighter, you've been burned by my lighter, yeah my lighter is held down by my thumb” werd door het publiek uit volle borst meegezongen met Garcia en de rillingen liepen al over menige rug nog voor er goed en wel gestart was. Dit zou een legendarisch optreden worden, temeer daar na dit openingsnummer een overdonderend applaus van een uitzinnig publiek volgde. Een publiek dat al van meet af aan ‘verbrand was door de aansteker van Garcia’. Ondergetekende kreeg zelden al een kippenvelmoment van bij de start van een optreden, maar dit was er dus zo één. En de overvolle en uitverkochte AB kreeg direct erna een verpletterende versie van “Hurricane” in de maag gespitst. Een compromisloze, loeiharde en ‘in your face’ versie dan nog wel.
De zaal stond in lichtelaaie en de temperatuur rees naar een hoogte die enkel in woestijngebieden voorkomt. Stomende versies van “One Inch Man” en “Gardenia” volgden en de temperatuur zou op deze zonnige namiddag nooit meer zakken.
Bezwete lijven in een verschroeiend hete moshpit tijdens een bezwerend “Freedom Run”, crowdsurfers, stagedivers: ze lieten zich allemaal volledig gaan op deze uit de hand gelopen namiddagmatinee. Eén verloren Fransman slaagde er zelfs in om tot bij Garcia te geraken om hem te melden dat zijn stem teveel naar de achtergrond werd gemixt op de PA (ondergetekende kon dit alleen maar beamen).
Als er één minpunt kan aangehaald worden tijdens dit namiddagfeestje dan was het de slechte mix. Señor Garcia heeft nochtans een stem als een klok die in de loop der jaren er alleen maar beter op geworden is. En juist die unieke stem werd meermaals weggemixt in de hete stonerbrij die de andere drie leden produceerden.
Maar dat kon de pret niet bederven: het bleef een stonerfeestje van de bovenste plank dat excellereerde in een magistrale versie van “El Rodeo”, dat werd opgetild naar ongekende hoogtes door Bruno Fevery’s eigenzinnige gitaarspel. Deze song vloeide over in het hoogtepunt van de set: een razende wah-wah versie van “100°”. Na dit laatste nummer zei Garcia uit gewoonte “Thank you very much! Good night!”. Hij was blijkbaar vergeten dat het nog altijd vooravond was. Het was hem vergeven.
Wie dacht dat de verzengende woestijnhitte in de zaal zou afkoelen was eraan voor de moeite want de levende legendes kwamen nog terug met twee encores om het publiek de genadestoot te geven. Opzwepende versies van “Allen’s Wrench” en “Green Machine” sloten deze kolkende namiddagshow af en lieten een tot op het bot bezwete en naar adem snakkende massa achter.

Woestijndieren overleven deze hitte met glans, Belgen op een broeierige zondagnamiddag nauwelijks. Het was tijd voor wat Belgisch gerstennat op een zonnig Brussels terras om het woestijnzand uit de droge keel weg te spoelen. Wachtend op wat nog moest komen: een tweede show met een roodaangelopen avondzon die onheilspellend boven onze hoofdstad toekeek hoe wij – Belgen uit een nat werelddeel – zouden omgaan met een tweede scirocco!

En het was een zandstorm van jewelste, de avondshow! De hooggespannen verwachtingen die het publiek in Garcia & co stelden, werden nogmaals ingelost! De desertpunkers hadden de tijd van hun leven. Niets dan lachende gezichten op het podium. De heren voelden zich ‘als een woestijnvis in een plas fata morgana-water’ en deden alles nog eens dunnetjes over terwijl een prachtige zonsondergang Brussel roodgloeiend verlichtte. “Conan Troutman” was de vervanger voor “I’m not” (dat ze in de namiddagshow voor het eerst tijdens deze uitgebreide tour speelden) en machtige versies van “Un Sandpiper” en “Odyssey” kregen het publiek terug op temperatuur.
Een publiek dat ook tijdens deze avondshow onmogelijk kon blijven stilstaan bij dit natuurgeweld uit Californië. De fans kregen er bij het avondspektakel als toemaatje “Molten Universe” en “Spaceship Landing” nog eens bovenop! Een beklijvende versie van “Green Machine” liet het publiek achter in een waas van zand, verblind en verbrand door de Kyuss-zon. De blaren namen we er met de glimlach bij. Het was mooi geweest, dit prachtig dagje uit in Brussel. Moet er nog (woestijn)zand zijn… ik dacht het niet!

Kyuss Lives kwam, zag en overwon tweemaal onze Europese hoofdstad! Desertpunk is niet dood maar springlevend! En wat nog meer is: de woestijnratten zijn van plan om een nieuwe plaat op te nemen! Als dat geen mooie vooruitzichten zijn! Je kan deze zomer Kyuss Lives nog aan het werk zien op het Dourfestival en op de Lokerse Feesten… allen daarheen, zou ik zo zeggen!

Setlist afternoon show
[1] Thumb [2] Hurricane [3] One Inch Man [4] Gardenia [5] I’m Not [6] Freedom Run [7] Asteroid [8] Supa Scoopa and Mighty Scoop [9] Tangy Zizzle [10] 50 Million Year Trip (Downside Up) [11] Whitewater [12] El Rodeo [13] 100° // Encores: [14] Allen’s Wrench [15] Green Machine
Setlist evening show
[1] Gardenia [2] Hurricane [3] Thumb [4] One Inch Man [5] Conan Troutman [6] Freedom Run [7] Asteroid [8] Supa Scoopa and Mighty Scoop [9] Un Sandpiper [10] Odyssey [11] Whitewater [12] El Rodeo [13] 100° // Encores: [14] Molten Universe [15] Spaceship Landing [16] Green Machine

Organisatie: Ancienne Belgique