I Blame Coco (Sumner) is de 20 jarige dochter van Sting. Zij debuteert met lichtvoetig popwerk en er zijn een paar toffe, overtuigende singles te horen. Eenvoudige, sfeervolle, hartverwarmende, groovy melodieuze pop met een electrodeuntje dient ons te koesteren van deze Engelse schone, maar na “Selfmachine en “Quicker” valt de plaat toch wel duidelijk ineen … té veel van hetzelfde, dat net niet weet te raken.
Zij is in één adem op te noemen met Ellie Goulding en Marina & The Diamonds en refereert onderhuids aan Robyn; een ‘80s retrogeluid gedragen door haar lichthese vocals. De toetsen en xylo op “Playwrigt fate”, middenin de plaat,  verscherpt terug de aandacht , maar dan is het wachten tot het eind om opnieuw enkele popparels te horen als “Caesar”, “It’s about to get worse” en  Neil Youngs’s “Only love can break your heart”. Leuk zijn nog de bijhorende remixes die het plaatje mooi moeten afwerken.
Te gedateerd klinkt het allemaal;een matig debuut van een jonge deerne die eerst nog met popreggaesongs afkwam, maar al gauw koos voor gestroomlijnde electropop, die duidelijk nog moet rijpen en groeien om een eigen identiteit te hebben … Afwachten dus

Frankrijk zal altijd wel een land blijven dat tot de verbeelding spreekt als we het over romantiek hebben. Naast de talrijke chansonniers is het land van de Eiffeltoren sinds jaren ook verantwoordelijk voor het leveren van fijne indiepoppareltjes.
Toe te voegen aan het rijtje is deze band met de toch wel merkwaardige naam (Please) Don’t Blame Mexico waarbij we ook geen benul hebben wat een groep bezielt om met zulks een naam voor de dag te komen. Desalnietemin levert deze Franse belofte op deze ‘Concorde’ 11 indiepopsongs af die zweven tussen het frivole van Belle & Sebastian en het melancholische van The Smiths.
Daar deze band het niet onaardig doet bij onze Franse buren, zou de kans wel eens groot kunnen zijn dat je ze binnenkort op één of ander Belgisch podium te zien zult krijgen. U houdt dus maar beter de agenda in het oog.