Er lijkt maar geen einde te komen aan de inspiratie van levende legende Ledfoot. In een periode van amper drie jaar heeft hij al enkele knappe schijven uitgebracht waaronder 'White Crow' (2020), 'A Death Dvine' in datzelfde jaar in samenwerking met Ronni le Treko, en in 2021 'Black Valley'.
'Coffin Nails' volgt nu, het is een warme plaat en er is opnieuw een samenwerking met Ronni Le Treko, zie info https://ledfoot.bandcamp.com/album/limited-edition-lava-lamp ; het zijn twee grootmeesters die zorgen voor een blues-roots magie .
Ledfoot ademt op mooie wijze het genre, luister maar naar “Perdition”, een knappe song die speelsheid verbindt met bittere ernst en de virtuositeit onderstreept.
Een schitterend gitaarspel siert, en krijgt elan door die bedwelmende, warme vocals van Ledfoot; laat je verleiden door “I've Never Been”, “Better than bad” en het intieme, dromerige “House of Restitiuon”. “The day I die' is avontuurlijker en tekent voor een breder kader. “Look what I've done to me” en “How i End my day” zijn overtuigende afsluiters. Er heerst soms een mysterieuze vlaag over het materiaal. Opvallend is de lichtjes rokerige stem en het gitaarspel dus. De man is een klasse verteller. Hij weet persoonlijk te raken.
De plaat is de moeite, een emotievolle plaat dus, en zal de fans in het genre zeerzeker bekoren.
Perdition 03:20 Coffin Nails 02:34 I've Never Been 05:04 Better Than Bad 02:50 The Day I Died 03:12 House of Restitution 04:25 Escape 02:59 Runnin' till I'm Done 02:56 Look What I've Done to Me 03:09 How I End My Day 03:02
De Amerikaanse zanger/singsongwriter/gitarist Tim Scott McConnell heft met ‘Black Valley’ zijn vijfde solo-album uit, onder de noemer Ledfoot. McConnell is al actief sinds de jaren 70 als solo-artiest en als lid van diverse formaties. In de jaren 80 genoot hij vooral bekendheid als lid van The Rockats en in de jaren 90 met de band The Havalinas. In die laatste hoedanigheid tourde McConnell o.a. als voorprogramma van Bob Dylan tijdens zijn ‘No Mercy’-tour in Engeland en Frankrijk. Vorig jaar verscheen van Ledfoot, het melodieuze ‘A Death Divine’ dat hij samen met TNT's Ronni Le Tekro opnam, een overtuigend singsongwriter duo-album.
‘Black Valley’ is de opvolger van zijn vierde album ‘White Crow’ , dat in 2019 uitkwam. Vanaf de titelsong voel je een warme gloed, de donkere, weemoedige kant van de bluesroots. Ledfoot in z’n genre doet denken aan een poëet als Leonard Cohen. Af en toe kan het wat luchtiger zijn . “Angel Town” is intens, mooi , somber.
Ledfoot zijn muziek wordt soms omschreven als 'gothic blues'; “Take Away the hurt” en “Broken Eyes” klinken gevoelig, aanstekelijk en worden gedragen door zijn warme, doorleefde stem.
'Black Valley' is een mooie schijf van een grootmeester binnen de bluesroots, die luchtigheid, openhartigheid en weemoed, emotionaliteit samenbrengt.
Tracklist: Black Valley - Take Away The Hurt - Without Love - Broken Eyes - Poor Man's Lullaby - Angel Town - Crossed My Heart - This I Know - Falling Down - Slip Away
Ledfoot & Ronni Le Tekro - Singer-songwriter Ledfoot is een Amerikaanse gitarist die rond 2000 naar Noorwegen trok. Hij was spil bij The Rockats & The Havalinas. Ledfoot bracht recent nog een mooie plaat uit, 'White Crow', waarover we schreven: “Ledfoot is een artiest, singer-songwriter en topmuzikant die voldoende zijn stempel heeft gedrukt op de rockscene door de jaren heen . Hij bezorgt adrenalinestoten en kippenvelmomenten die ons rock hart sneller doen slaan" .
Hij vindt zichzelf steeds uit, dat bewijst hij met zijn samenwerking met Ronni Le Tekro (een Noorse melodische rock gitarist, bekend van o.a. TNT, Jorn Lande, Terje Rypdal en Mads Eriksen) . De heren werkten voor het eerst samen in 2009 aan Ledfoot's aka Tim Scott McConnell's album ‘Damned’ in Ronni's studio.
Het klikte tussen deze twee meesterlijke gitaristen, een vriendschap was geboren en muzikale studio- en live-samenwerkingen volgden, maar van een echt duo album was nog geen sprake. Die tijd is nu gekomen. In oktober bracht het duo een album uit 'A Death Divine' De zomer is ondertussen voorbij, maar een song als “Cold Lonely Night” brengt je terug naar lange zomeravonden rond het kampvuur. Een gitarist die je in hogere sferen brengt met twinkelende gitaarriedels en een zachtmoedige stem, die aanvoelt als een warm deken.
De versmelting van deze bijzonder getalenteerde artiesten brengt een magie van warmte van aanstekelijke blues en folk , perfect met elkaar verbonden. We ervaren een gevoel van een rustig voortkabbelend beekje, waar je tot volstrekte rust wordt gebracht. Af en toe zijn er up tempo uitstapjes waar de registers even worden open getrokken, als bij “This Town”. Nergens wordt de geluidsnorm overschreden.
Wie houdt van stampende blues en folk is er aan voor de moeite. Al worden nog wel de teugels gevierd op “Higb Tim”. Ook “Shut Up” is een lekker aanstekelijke song die je doet opveren; zulke songs mochten er meer inzitten Na een kalm “Imperfect World” gaat het er forser aan toe op “'Open Door” … Open deuren worden niet ingetrapt, maar harten diep geraakt, en dat trekt ons als liefhebber van intense blues en folk het meest over de streep.
Ledfoot & Ronni Le Tekro houden zich af om snoeihard tekeer te gaan, of wild om zich heen te stampen; gevoelige snaren worden diep geraakt door de intens warme sound . Het brengt een gemoedsrust binnen een blues/folky concept.
Tracklist: 01. Cold Lonely Night - 02. This Town - 03. High Tim - 04. A Death Divine - 05. A Part Of Me - 06. Shut Up - 07. Imperfect World - 08. Open The Door
Singer-songwriter/folk/blues
Ledfoot & Ronni Le Tekro
A Death Divine
Ledfoot - Ledfoot aka Scott McConnel - the highs are when you’re not worried about the near future and the lows are when you have doubt about surviving the night
"Levende legende brengt nieuwe plaat uit'' , zou de titel kunnen zijn van deze recensie. Want dat is Ledfoot aka Scott McConnel zeker en vast. De man is al actief sinds de jaren '70. Enerzijds als solo artiest, anderzijds als lid van diverse formaties. In de jaren '80 genoot hij bekendheid als lid van The Rockats, en in de jaren '90 met The Havalinas. Daarmee toerde hij o.a. als voorprogramma van Bob Dylan. Hij schreef songs voor uiteenlopende pop- en rock-acts, zoals Sheena Easton en ook Bruce Springsteen. In 2007 bracht hij zijn solo-debuut op de markt - 'The Devil's Songbook' - en dat was een schot in de roos. Met 'White Crow' lanceert Ledfoot zijn vierde album, en vanaf de eerste song voel je adrenalinestoten opborrelen die vele decennia rock en pop muziek samen brengen binnen één plaat.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77531-white-crow.html
We hadden een fijn gesprek met levende legende en bezieler van Ledfoot Scott McConnel over verleden, heden en toekomst
Congratulations on your newest pearl of a record. What most appealed to me was: Pinches of 70s psychedelic rock are spiced up with a dose of rock music referring to the 80s, Bruce Springsteen and enhanced with 90s rock. With both feet in the present. Class! More pure than gold. What is your opinion about this?
I’ve been a musician and songwriter for 45 years, in the course of which I’ve explored lots of musical genres...every one of which has expanded my musical vocabulary . Over time all these styles kind of mix together into one language, Ledfoot is so defined by the limitations of what I can do with a twelve string in open tunings, that I can go wherever I want musically and never lose sight of my identity....
Something else that I love about the record. As an artist and singer-songwriter and top musician, you have left your mark on the rock scene and related styles over many decades. But therefore do not rest on its laurels, on the contrary. Where does that inspiration continue to come from ?
Heh heh...desperation and the fact that nobody wants to hear the same story over and over again...so I try not to repeat myself..
Is there an artist who inspires you or who particularly interests you? Where does yourinspiration come from?
I’m pretty much inspired by anyone who tells the truth and knows who they are, I was born in the south so I grew up with Johnny cash and Hank Williams …those guys told it how it was...later when I got into different styles of music I gravitated towards artists who did the same thing in their own way....no bullshit.
In most of your songs, we can always feel a great pain when you sing about love. Canyou tell us how much does the word love mean to you in your life?
Probably the most complicated word to define ever written or spoken...the most difficult feeling to describe.... you could write about it forever and never get it right.
You've collaborated with an impressive arsenal of artists over the years. Who do you have the best memories of (let's keep it positive)?
Every single one has taught me something invaluable , that’s the beauty of collaboration..two people look at a rock...one of them sees it as a wonderful piece of natural sculpture...the other one picks it up and throws it through the nearest window... looking through someone else’s eyes in collaboration is always worth a lesson.
Bruce Springsteen even covered one of your songs. How did that work? How do you feel about this?
I found out he’d covered it when Rolling Stone called me for an interview. It’s an honor of course to have a respected artist cover one of your songs. I don’t really think about it beyond that...before Spotify and the digital age it might have meant some real money in the bank...those days are gone.
Know what you know now. Are there things you would do differently now?
Yes..always stick to your guns...
What are your main highs and lows in your career?
Heh heh..the highs are when you’re not worried about the near future and the lows are when you have doubt about surviving the night…it’s that simple. I`m not the kind of person who dwells on the past.
You have been working on the long road since the 1970s. You have seen a lot change, what do you think is the biggest change
I guess the biggest change is that younger artists look at being a musician as a career choice....when I started it was more a lifestyle...a home for misfits .
You can no longer ignore digitization and spotify, how do you feel about that and how do you deal with that?
Like most songwriters I guess... waiting to collect enough royalty checks not worth cashing to wallpaper the bathroom...
What are the future plans? For this year?
I’ll hopefully be releasing two more records this year, a new Ledfoot record and a collaboration with Ronni Le Tekro. I had planned on touring extensively but as of now everything is cancelled till at least September. I’m also acting and doing some music for the Norwegian tv series `Exit`.
How heavy is it for an artist in these harsh times with a corona virus?
Six months concerts cancelled in the last week ..it’s that kind of heavy.
Is there still some kind of 'end goal' after all these years? something you absolutely still want to achieve?
I’m a working class musician...no pension plan, no retirement... four kids....my goal is to be able to keep working till the day I die.
This was my last question. Are there any other announcements to our readers?
Yes, sooner or later this shit will pass and I’ll be on the road again... please come on down when you see I’m in town!
We sure will. Take good care of yourself and you loved ones. Thanks for this interview
"Levende legende brengt nieuwe plaat uit'' , zou de titel kunnen zijn van deze recensie. Want dat is Ledfoot aka Scott McConnel zeker en vast. De man is al actief sinds de jaren '70. Enerzijds als solo artiest, anderzijds als lid van diverse formaties. In de jaren '80 genoot hij bekendheid als lid van The Rockats, en in de jaren '90 met The Havalinas. Daarmee toerde hij o.a. als voorprogramma van Bob Dylan. Hij schreef songs voor uiteenlopende pop- en rock-acts, zoals Sheena Easton en ook Bruce Springsteen. In 2007 bracht hij zijn solo-debuut op de markt - 'The Devil's Songbook' - en dat was een schot in de roos. Met 'White Crow' lanceert Ledfoot zijn vierde album, en vanaf de eerst song voel je adrenalinestoten opborrelen die vele decennia rock en pop muziek samen brengen binnen één plaat.
“Dead Man Can Do” is een song die aanvoelt als een eerste fikse uppercut in de ochtend. Je bent direct klaarwakker, nog voor de nodige shots koffie. Daaruit blijkt al wat een topmuzikant deze Ledfoot toch is. Het mag duidelijk zijn, de man doet niet aan routineklusjes afwerken. Ook al heeft hij na al die jaren de erkenning niet meer nodig, hij heeft zijn kunnen voldoende bewezen. En dat siert de man nog het meest. Lekker rockende songs als “Right Down The Hole”,”This Wayward Son” en “You've Gone Astray” knetteren als een haardvuur op koude winterdagen. Met momenten donker en somber, maar ook stevig je bij de strot grijpend. Zo voelt deze schijf over de hele lijn aan. Ons rockhart gaat steeds sneller slaan, bij elke song opnieuw. Hier valt namelijk geen speld tussen te krijgen. Ook na vier of vijf luisterbeurten. Want dit is het meest opmerkelijk. Deze stevige rock plaat is heel verslavend. Na een luisterbeurt, wil je terug op die achtbaan gaan zitten om deze bijzonder aantrekkelijke rit doorheen rock-'n-roll landschappen nogmaals mee te maken. Dat wordt allemaal verder in de verf gezet op “The Wrong Road”, het fijne “Little Dog” tot afsluiter “When An Angel Falls”.
Ledfoot is een artiest en singer-songwriter en topmuzikant die voldoende zijn stempel heeft gedrukt op het rockgebeuren en aanverwante stijlen door vele decennia heen. Maar daarom niet op zijn lauweren gaat rusten, integendeel. Adrenalinestoten en kippenvelmomenten die ons rock hart sneller doen slaan, en hopelijk ook het uwe, zijn ons deel na het aanhoren van deze parel van een rockplaat. Dit door een parel van een soloplaat uit te brengen die uiteenlopende decennia met elkaar verbindt. Snuifjes jaren '70 psychedelische rock worden gekruid met de nodige dosis rock muziek refererend aan de jaren '80 , Bruce Springsteen en aangesterkt met rock uit de jaren '90. Met beide voeten in het heden. Klasse! Puurder dan goud.
Nederlands 
Français 
