Lee Fields & The Expressions

Ooit konden we in het Gentse met volle teugen genieten van Saint Paul And The Broken Bones. Een echte soulband in hart en nieren. Echt ‘top’. En zo ook met Lee Fields, maar dan hij alleen. Je hebt gevoel dat deze soulveteraan constant zingt, ook wanneer hij niet aan het zingen is.  Hij zingt als James Brown, heeft de warmte van Bobby Womack en de emotie van Otis Redding.

Zijn band The Expressions bestaat gewoon uit huurlingen, en daarmee is veel gezegd, die volgens de playlist supersoul van de bovenste plank zouden moeten spelen.  Ze zijn professioneel, zeg maar ‘highly skilled, lowly profiled’. Ze durven wel mooie arrangementen aan met knipogen naar disco, country, blues en vanzelfsprekende diepere soul, maar konden niet echt overtuigen. Meer nog, helaas was het bij momenten slaapverwekkend met on top de saxofonist die breedsmoels stond te geeuwen op het podium. Ook de bassist en pianist slaagden er niet echt in veel soul in de prachtige songs te brengen. De gitarist en bassist zorgden voor wat backing maar hadden voor de schwung eigenlijk beter vervangen geworden door twee vette zwarte soulladies.

Niettemin een aangenaam sfeervol optreden met veel meezingers en handgeklap. Het is een soulgeluid dat tegelijk heerlijk authentiek klinkt, maar citeert uit nagenoeg alle stromingen uit de soulmuziek. Onder meer onze legendarische lokale soulman Gausi freaked his heart out. Zeer bezield, maar The Expressions mogen toch wel iets meer aan expressie doen.

All I Need/Just Cant Win/I Still Got it/Fanfare Ab/Talk to Somebody/Standing By Your Side/Don’t Leave Me This Way/Don’t Walk/My World/Eye To Eye/Two Timer/Money/Faithfull Man/Let’s Go /Summertime/Honey Dove

Org: Kreun, Kortrijk

Lee Fields & The Expressions

Een afgeladen Balzaal van de Vooruit verwelkomde Lee Fields, volgens de bio-gegevens een oude rat in de Amerikaanse soulcommunity en dat viel toch wel op vergeleken met een aantal eerdere edities van de Dyn-O-mite avonden.
Lee Fields is een pro zou je kunnen zeggen, en hij heeft ook het hele repertoire in huis om een publiek in te pakken, de James Brown-grunt, een Love-Boat-pak uit een heel slechte disco- of broeierige soulnacht, het gefleem en speels contact met het publiek, een heel goede begeleidingsband van opvallend genoeg enkel white nigga’s en een repertoire dat diep down south gaat in het collectieve soulgeheugen. Het publiek ging erin mee, was ook heel gevarieerd, van oude soulcats tot jonge soulboys met petje en ook wel lelijke geruite broek. Alle kleuren ook zo’n beetje.

Soul gaat altijd over ‘unrequited love’, over schrijnend liefdesverlies en dat mag op zich een formule zijn en teksten opleveren die literair niet de hoogste toppen scheren, maar het gaat er dan om hoe hard het je meent en wat betreft ging dit diep, misschien zelfs tot in de ziel van het meedeinende publiek, wie weet. Om een of andere reden hing er als blauwe rook hartverscheurend liefdesverdriet in de lucht op deze koude februariavond.
Ik ben niet voldoende thuis in zijn repertoire om na te gaan hoe veel hij zelf geschreven heeft, maar covers als “Heart of Gold” of een wat obscuur James Brown-nummer gaven wel aan dat hij uit de oude school stamt, en zoals hij en zijn band het brengen is dat absoluut een compliment. Heel sterke stem, zoals in het uitgesponnen “Lady”.

Het publiek zag het volledig en lang geleden eigenlijk dat er nog zo’n broeierige sfeer in de Vooruit hing. Deze meneer mag terugkomen.

Organisatie: Democrazy, Gent