Loaded lijkt ons een band die uit het goeie hout gesneden is. Deze punkrockende Duitsers bestaan al sinds 1994 en hebben al van bij deze start slechts één ding voor ogen: zo veel mogelijk goeie  shows spelen.  De heren traden ondertussen meer dan 500 keer op in 13 verschillende landen en door de prima reputatie die ze met de jaren verwierven,  konden ze het podium delen met grootheden als Beatsteaks, Dropkick Murphy’s, Cocksparrer en Mad Sin. 
Hoewel de mannen al vier platen op hun conto hebben, is ‘Bloodshot Forget-Me-Nots’ het eerste album dat wij van hen horen.  De opmerkelijke mix van klassieke punkrock, oi, ska, reggae en door bier doordrongen rock-‘n-roll  weet ons flink te bekoren en het is duidelijk dat  Loaded een vrij apart geluid heeft.
De muziek klinkt enorm fris; is zeer catchy en telt ontelbare koortjes waar je lekker mee kan brullen. Naast de ijzersterke gitaren vallen ook de vocalen in postieve zin op , iets wat voor een Duitse band wel dikwijls anders is.
Een laatste (en misschien wel belangrijkst)e pluspunt van ‘Bloodshot Forget Me Nots’ is dat we eigenlijk geen enkel slecht nummer hoorden (en ook dat hebben we bij veel andere punkrockbands al  anders geweten). 
We kunnen diverse  tracks naar voor schuiven die Loaded als single zo naar voren kan schuiven.  Wie ons een aantal topsongs vraagt, kunnen we de stevige, okselfrisse opener “Bring Out Your Dead”, het Mexicaans klinkende “Tell Ramirez, Ramirez is Dead” en het aan Dick Dale schatplichtige “The Lesser Saints” (met de bijdrage van een opmerkelijke gastvocaliste) aanraden.  Met deze schijf heeft Loaded alle troeven in handen om veel verder te mikken dan de louter Duitse landgrenzen!

Duff McKagan moet in het rock-n-roll-wereldje een echte ‘survivor’ zijn… dat lijkt ons toch de enige, juiste conclusie als je ziet welke rij verslaafden z’n muzikale pad kruisten.  Hij was het laatste originele lid die het zinkende schip van Axl Rose en Guns N’Roses verliet. Verder  speelde hij in Velvet Revolver samen met Scott Weiland, een graag geziene gast in tal van ontwenningsklinieken.  Tenslotte was  hij in 2010 eventjes actief in Jane’s Addiction, de band van veelbesproken figuren als Navarro en Pery…
De man heeft in ieder geval nog altijd iets te zeggen en hij doet dat met z’n eigen Loaded-band.  Na eerder werk in  2001 en 2009 is deze ‘The Taking’ het derde full-album.
Gelieve niet te vergelijken met Velvet Revolver of Guns N’ Roses, niet alleen is Duff McKagan’s kwalitatief iets minder maar ook muzikaal zeer sterk verschillend.
Duff McKagan en zijn band maken muziek die je zo in de jaren negentig zou kunnen situeren en in het verlengde ligt van groepen als Smashing Pumpkins, Foo Fighters, Alice In Chains en The Stooges. 
We horen invloeden uit de punkrock (vooral dan in de zeer herkenbare stem van Duff), grunge, stoner  en alternative rock.  De ene keer komt de band vrij complexloos uit de hoek, de andere keer doet ze dat vrij agressief en met het nodige pit.  Heel wat songs klinken zeer radiovriendelijk en  dat geldt met name voor “We Win”, “Indian Summer” en “King Of The World”.  De meeste nummers hebben slechts 1 of 2 luisterbeurten nodig en blijven meteen hangen in je geheugen. 
Kortom, Duff McKagan maakte met ‘The Taking’ een verdomd lekker plaatje waarmee hij meer dan zomaar uit de schaduw van z’n vorige bands treedt!