Het begin 2011 gelanceerde concept ‘Mauroworld’ werd ondertussen hernoemd tot ‘Planet Pawlowski’. Nu Pluto zijn status van planeet verloren heeft, is er gelukkig Mauro Pawlowski om die leemte op te vullen. Niet minder dan logisch dat de festiviteiten in het kader van 100 jaar Vooruit opgefleurd werden door deze als buitenaards te catalogeren artiest. De voorbije drie decennia programmeert dit kunstencentrum immers het beste uit zo veel mogelijk genres. Ook Mauro zelf durft al van jongsaf aan zijn creativiteit botvieren in een waaier aan genregrenzen-overschrijdende projecten.

Bij aankomst stond hij met hoed op het hoofd poëzie te declameren waarna gitarist Elko Blijweert en drummer Jeroen Stevens zich aansloten om een half uur lang het Nieuw Zwart Trio uit te hangen. Deze groep ontstond ten behoeve van de live uitgevoerde soundtrack bij Nieuw Zwart, één van de vele indrukwekkende producties van Ultima Vez onder leiding van Wim Vandekeybus. In de Balzaal van de Vooruit werd duidelijk dat de heftige muziek van het Nieuw Zwart Trio ook zonder wervelende choreografieën overeind blijft. Na een nieuw poëzie-intermezzo bracht Mauro solo een fragiel lied over het meisje dat in elk liefdeslied fungeert vooraleer de zichzelf als powerpopband profilerende Hitsville Drunks hun beste beentje kwamen voorzetten. De frontman had ondertussen voldoende spraakwater gedronken om aan te kondigen dat deze groep in het najaar een volgende plaat op de markt zal brengen. Er werd dus van de gelegenheid gebruik gemaakt om het publiek alvast warm te maken voor de hits die erop zullen prijken. De verwachtingen zijn echter ook bij Mauro & co niet al te hoog gespannen want Pawlowski erkende openlijk wel veel muziek maar eigenlijk geen hits te hebben. Ligt het aan het feit dat hij in de ogen van velen al te “High Culture” (één van de net-niet-hits van de Hitsville Drunks) brengt? Zoja, dan had een bezoekje aan Planet Pawlowski hen uit die illusie kunnen helpen want knappe songs als “Never there” zorgden voor een dertigtal minuten van vlot verteerbare maar zeker ontdekkingswaardige muziek. De intrede van The Grooms zorgde ervoor dat het allemaal weer wat minder poppy klonk. Heerlijk rauwe versies van o.a. “Doing something right” en “Corruption” rechtvaardigden op zichzelf al een ticketje richting Planet Pawlowski.  Van ons hadden The Grooms nog een uurtje langer mogen doorgaan, maar ja, Mauro zit ondertussen al een paar jaartjes op tram 4 dus we gunden hem na een kleine twee uurtjes non-stop performen zijn twintig minuutjes rust.

Na de pauze was het tijd voor de Mauro die ervoor zorgt dat we wel wat begrip kunnen opbrengen voor het grote publiek dat afhaakt bij zijn al te experimentele uitbarstingen. Tijdens het kleine half uurtje dat hij solo en in het gezelschap van Jef Cuypers als Possessed Factory opvulde, zaten enkele mooie, meer melancholische momenten, maar de eerlijkheid gebiedt ons te bekennen dat een groot deel van de van de pot gerukte mix van doomy en spooky geluiden ons als iets te avontuurlijke avant-garde in de oren klinkt om meteen naar de merchandising-stand (waar men verschillende titels uit het oeuvre van Possessed Factory aan de man probeerde te brengen) te hollen. Gelukkig bracht de toog soelaas. Waren we daar al wat vroeger op de avond beland, dan hadden we die experimentele brok noise misschien nog als een hoogtepunt durven bestempelen. Nu waren we daar toch iets te nuchter voor. Niet geklaagd echter want wie zich in de wereld van Mauro begeeft, weet ongeveer waar hij zich aan mag verwachten dus niemand die stennis schopte. Er viel immers nog heel wat moois te verwachten en dat kwam er ook volop met een opwindende passage van Gruppo Di Pawlowski. De op het podium losgeslagen gekte dreef het publiek naar een universum waar de geniale gekte van Frank Zappa hand in hand gaat met de wildste capriolen van Grinderman en de meest opzwepende momenten van Mano Negra. Om maar te zeggen de muziek van deze bonte bende muzikanten misschien onbeschrijfelijk maar vooral zalig is. Als we ooit in het huwelijksbootje stappen, weten we meteen welk orkest het avondfeest mag komen opleuken. Een mens zou daar alleen al een voldoende reden in vinden om zich in de echt te laten verbinden. Mauro was tijdens het (veel te korte!) concert van Gruppo Di Pawlowski dus zeker niet de enige die hevig aan het kicken was.
Het orgelpunt werd geplaatst door de Maurits Pauwels Experience die na “Stille, oude wereld” op de proppen kwam met “Toen je moeder nog een wild meisje was”, één van de hoogtepunten uit de literaire tournee (onder de naam “De Vreemde Smetten”) die Mauro enkele maanden geleden deed met verwante ziel Ramsey Nasr. Het allerlaatste lied bracht Maurits Pauwels solo waarna Wildkatze het als DJ mocht overnemen van de muzikanten on stage.

De vele gedaanten van Mauro zorgden ervoor dat een mens na enkele uren niet meer weet van welke planeet hij is, maar wel dat het heerlijk toeven is op die van Pawlowski. Het valt nog te bezien of er veel leven is op Mars, terwijl er al heel lang geen enkele twijfel bestaat over het feit dat dit op Planet Pawlowski volop het geval is. En het moge duidelijk zijn dat “It’s a sad sad planet” niet op die van Mauro slaat! Eigenlijk is het een understatement om te spreken van Planet Pawlowski want de man staat niet slechts voor één planeet maar feitelijk voor een gans universum met heel wat manen en nog veel meer (al dan niet “evil”) supersterren.
We betreurden het dus dat Pawlowski na “slechts” een drietal uurtjes al het podium van de Balzaal verliet. Voor ons had hij - mede omdat we totnogtoe nog steeds recht hebben op een vrije Pinkstermaandag – nog heel lang mogen doorgaan want er vallen ongetwijfeld nog vele boeiende ontdekkingen te doen op zijn planeet. Heel wat van de geëxploreerde regionen werden in de Vooruit nog niet betreden. We denken hierbij bijvoorbeeld aan zijn recente werk met levende legende Roland (of dook die nog op nadat we ons ruimteschip reeds huiswaarts gestuurd hadden?).
Om nog maar te zwijgen van de onschatbaar grote ruimte waarvan Mauro het nog te vroeg vindt om het los te laten op zijn misschien niet zo talrijke maar alleszins hongerige publiek. Het is uiterst moeilijk om onze nieuwsgierigheid te bedwingen.
Gelukkig is er de geruststellende gedachte dat Mauro Pawlowski zijn volgelingen zal blijven leiden “to boldly go where no man has gone before”…. Laat de volgende 100 jaar maar komen!

Organisatie: Democrazy, Gent (ikv Vooruit100 ism Vooruit, Gent)

Na twintig jaar memorabele fuiven (Xmas parties met Fucking DeWaeles en de ‘Mambo Kurt’) en optredens  (Admiral Freebee,  Millionaire, Thou, Flip Kowlier) geeft vzw De Wanhoop er de brui aan. Dat kon stilletjes, maar de oudgedienden van de Racing verkozen om met een luide knal de pijp aan Maarten te geven, en dat met een dubbele bill met The Germans en Mauro en zijn Grooms. De tickets waren voor dit afscheid in de vorm van doodsprentjes, en ook vóór de optredens kregen we een lijkrede die De Wanhoop ten grave droeg.

The Germans, afkomstig uit Dikkelvenne-City, zowat kinderen aan huis, zouden vanavond geen compromissen sluiten: het moest luid en dissonant. Denk aan The Hickey Underworld, maar dan zonder de poppy-elementen, of Creature with the Atom Brain. De zang viel bij momenten wat dunnetjes uit, maar als The Germans hun donkere groove te pakken hadden, had het zeker iets, vooral dan in de lang uitgesponnen nummers. Studio Brussel kunnen deze mannen vergeten, maar daar zal ze het ook niet om te doen zijn. Op een volwaardige opvolger voor hun debuut ‘Elf Shot Lame Witch’ is het wellicht nog even wachten, maar op basis van het optreden in de Racing vanavond, lijkt het of dit viertal voor hun sound in dezelfde richting wil doorgaan.We waren bedankt voor te komen, dixit de zanger, en Mauro vond dit ook, want hij jamde gezellig mee in het laatste nummer.

Mauro had zijn vriendenkring samengeroepen (Pascal Deweze,  om nog eens zijn Grooms-project van stal te halen, en zo voelde het optreden vanavond ook aan, een gemoedelijke repetitie, waar deze vroege veertigers het spelplezier vooropstelden, zonder zich veel om de opbouw van de set te bekommeren: zo kregen we de donkere, industriele nummers van ‘Black Europa’ kris kras gemixt met nieuwer werk dat een meer traditionele rocksound voorstelde. Mauro wisselde bindteksten die nergens heen gingen af met een demonische podiumact tijdens “Corruption” of “Doing something right”. Op het einde van de set stoeide hij nog even met de band door de riff van “The Architect” in te zetten, en kregen we ook nog een van de toegangelijkere Evil Superstar nummers “B.A.B.Y.”.
Consistent was dit optreden niet, maar interessant was het wel. Het volgende project voor Pawlowski wordt de nieuwe dEUS-plaat en de bijbehorende tournee, afspraak in de Botanique daarvoor.

Of dit het laatste is wat we van de Racing als concertzaal gezien hebben, weten we niet, als een nieuwe generatie enthousiastelingen Gavere en omstreken onveilig wil maken met fuiven en concerten, dan zien ze ons daar zeker terug.
Tot dan zullen we ons Tonneke of Valeir in een van de cafeetjes rond of op de markt moeten nemen …

Organisatie: VZW de Wanhoop, Gavere