Pinegrove - Stevige en pakkende indie rock met vleugje Americana

Het Amerikaanse Pinegrove uit Montclair, New Jersey, brengt al meer dan een decennium indie rock gekenmerkt door country invloeden en goudeerlijke lyrics. Na vier zelf geproduceerde platen, trok kernlid Evan Stephens Hall met leadgitarist Sam Skinner voor het eerst een studio in om ‘11:11’ (2022) vorm te geven. Met deze nieuwe songs voornamelijk over zowel de afgelopen pandemie als huidige milieukwesties, stond Hall en zijn band nog eens voor een Belgisch publiek.

De ogenschijnlijke piepjonge band Another Michael had de eer om een tot dan beperkt publiek warm te maken. De wollige songs overladen met lollige verrassingen werden met veel charme gebracht. "Shaky Cam" klonk als Electralane die een kwieke verjongingskuur had gekregen. Ook al maakte de frontman het zichzelf moeilijk met de vele zangstijlen, toch klonken ook "Big Pop" (denk aan The Beths) en afsluiter "New Music" (denk aan Soccer Mommy) zeer gezapig en amusant. Deze band liet geen blijvende indruk na maar kon toch wel een brede glimlach op ons gezicht toveren.

De Pinegrove fans, de zogenaamde Pinenuts, vonden uiteindelijk de weg naar de AB Club die ondanks het optreden van Mogwai in de Grote Zaal, toch aardig gevuld was. In zomerse tenues, korte broek en lichte shirts, trapte de band de avond af met het nieuwe “Alaska”. De afwisseling tussen korte luide noisy snippets en harmonische passages waarbij Hall z’n stem goed van kracht was, waren al herkenbare Pinegrove’s muzikale keuzes. Het duurde maar tot “Interped” wanneer het publiek de eerste vreugdekreten uitslaakte. Opnieuw een nieuwtje met “Let” dat door sommige zachtjes werd meegezongen. Een sterk begin met een mix van oud en nieuw die verder aangehouden werd.
De kracht van Pinegrove zat hem trouwens in de oversneden, oprechte emoties zonder klef aan te voelen. Al vroeg was “Orange”, als het ware een waltz over de klimaatcrisis, een eerste voorbeeld daarvan. In “Habitat” had Hall het dan over de onomkeerbare gevolgen van ingrijpende rampen, terwijl “Respirate” een aanmoediging was om moeilijke tijden te doorkomen.
Niet alleen trokken die boeiende songteksten onze aandacht, maar ook de country-elementen die ongeforceerd aan bod kwamen. In “11th Hour” kwam er een banjo voor het eerst aan bod, die vervolgens in “Old Friend” een prominente plaats had. Dat laatste nummer zorgde ook voor een a capella-moment waar de concertgangers enig de zanglijnen aanvulden. In “Rings” kregen we met door de slide guitar instant een Americana-gevoel. Of door de mondharmonica-passage in “Moment” waar ook de drummer eens goed doorsloeg. Die Americana-toetsen bereikte in het indrukwekkende hoogtepunt van “Skyline”.
Al meermaals was er geen gebrek aan enthousiasme bij het publiek. “The Metronome” werd beloond met een luid applaus. Het kwetsbare “Angelina” bleek ook een favoriete voor zo veel fans. Hall en zijn Pinegrove kregen heel wat omstanders los door de imponerende live-versie van “Darkness”. Afsluiter “New Friends” werd ten slotte uitzinnig meegezongen waardoor het plaatje compleet was.

Heel dankbaar was Pinegrove en het publiek des te meer voor de originele instrumentenkeuze’s, de tempowisselingen en uiteraard de pakkende doch meezingbare lyrics.

Setlist
Alaska - Intrepid - Let - Orange - 11th Hour - Rings - The Metronome - Flora - Respirate - Old Friends - Habitat - Iodine - Moment - So What - Angelina - Swimming - Endless - Darkness - Skylight - Cyclone - Size of the Moon - Peeling off the Bark - New Friends

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

 De mensen die gisteren niet in de Botanique aanwezig waren, hadden duidelijk ongelijk. De Amerikaanse band Pinegrove speelde er hun laatste show van hun Europese tour en dat was eraan te zien. Met heel veel enthousiasme speelde Pinegrove een mega strakke set die enorm krachtig klonk en ons wist te boeien van begin tot einde. Vorig jaar kregen ze van verschillende muziekcritici heel wat lof naar hun hoofd geslingerd. Wij konden al dat enthousiasme rond hun nieuwste plaat iets moeilijker vatten, maar na hun show van gisteren, zijn we ervan overtuigd dat Pinegrove nog heel wat moois staat te wachten.

Het voorprogramma van de avond is een klein meisje, genaamd Lomelda. Gewapend met een gitaar, een gek kapsel en een brilletje dat steeds weer van haar neus schuift, stapt ze ongegeneerd het podium op. De zaal is amper gevuld, maar dat houdt haar zeker niet tegen om er toch meteen met het nodige enthousiasme aan te beginnen. Haar muziek doet ons wat denken aan Florist, maar dan met de ruwheid van Angel Olsen. Op muzikaal vlak krijg je soms de indruk dat ze de mist zal ingaan, maar telkens je dit denkt, redt ze zichzelf en komt ze weer op haar pootjes terecht. Toffe meid die Lomelda.

De zaal is ondertussen volgelopen en de net niet uitverkochte Rotonde lijkt echt wel zin te hebben in de hoofdact van de avond. Pinegrove komt heel enthousiast het toneel opgewandeld en begroet uitgebreid het publiek. Na enkele minuten op het podium te staan wankelen zonder enige klank te produceren, beginnen ze aan hun set met het wondermooie “Recycling”. De sfeer zit meteen goed en wat we meteen opmerken, is dat mensen met epilepsie hier niet op de juiste plaats zitten aangezien de lichtshow nogal bombastisch is, vlucht nu het nog kan.
“Size Of The Moon”, één van de betere nummers van hun laatste album Cardinal, zorgt voor het eerste hoogtepunt van de avond. Wat ons opvalt is dat de nummers live enorm krachtig overkomen. Op plaat komen ze al stevig binnen, maar live doen ze er nog een schepje bovenop. De Rotonde bonst echt en dat zet mensen aan tot gekke dingen. Vooraan probeert een jonge man het feest op gang te brengen, maar na twee vreugdesprongetjes en enkele oerkreten, houdt hij het al voor bekeken en beslist hij om maar normaal te gaan doen zoals de rest van het publiek, zonde.
Er worden vanavond ook enkele nieuwe nummers gespeeld en deze klinken veelbelovend. Wanneer je een zaal kan overtuigen met nummers die ze nog nooit gehoord hebben, dan weet je dat je goed bezig bent. Tussen de nummers door weet frontman Evan altijd wel iets te vertellen en dat kan zeker gezien worden als een positieve eigenschap. Het mag natuurlijk ook wel niet teveel van het goede zijn, want dat kan heel snel gaan tegensteken. Gelieve gewoon je nummers te spelen en geen twintig minuten te verspillen aan onnodige monologen over wetenschap en sandwiches.
Het laatste nummer van de reguliere set, “New Friends”, klinkt ook live nog krachtiger dan dat het op de plaat al was. Op deze manier delen ze alweer een stevige stoot uit naar het publiek, dat er maar geen genoeg van kan krijgen. Na het nummer verlaat de band het podium en speelt Evan een nummertje helemaal alleen en weet ook op deze manier te overtuigen. Wat kan die man toch zingen, tjonge jonge. Na “Old Friends” en “Aphasia”, beslist de band om te eindigen met “The Metronome”. Uitstekende keuze!

Vanavond waren we getuige van een band die in de toekomst nog heel veel mensen met verstomming zal slagen. Ze overtuigden vanavond op een magistrale wijze en mogen met een opgeheven hoofd terugkeren naar Amerika. De volgende keer dat deze heren in ons land te zien zijn, verwachten we een uitverkochte zaal. Straffe show heren!

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Botanique, Brussel