Priests – Nog net niet ‘the next big thing’
Priests + The Courtneys
Trefpunt
Gent
2017-05-28
Didier Becu

Niets dat Democrazy kan stoppen. Meer dan duizend man present in de Vooruit voor de Syrische cultmuzikant Omar Souleyman en een al even goed gevulde Trefpunt voor de nieuwste Big Next (lees gloednieuwe band die het wel eens zouden kunnen maken). En dat op één dag! Puffend van de hitte betraden we de snikhete concertzaal, en hoewel het zomers briesje uitdagend werkte om niet naar binnen te gaan was de rock ’n roll-adrenaline net iets te sterk. Op het zondagmenu: The Courtneys en Priests.

The Courtneys uit Canada! Deze dames uit Vancouver hebben een onvoorwaardelijke liefde voor Courtney Love en alle drie hebben ze hun eigen troetelnaampje die refereert naar de rebelse Riot Grrrl die het Amerikaanse medialandschap grondig dooreen schudde. Crazy Courtney bespeelt de bas, Classic Courtney vind je achter de gitaar en de micro en Cute Courtney zit achter de drums, en zingt ook mee. Het gaat steeds beter met deze dames. In Australië hebben ze de back-up van het legendarische Flying Nun Records en na te hebben getourd met hippe mannen als Mac Demarco werd na de release van hun nieuwste plaat (simpelweg The Courtneys II) de tijd rijp geacht voor een Europese tour. Een dagje na London Calling in Amsterdam, in Gent. Soms kan het leven niet beter zijn…
Hoewel het drietal er duidelijk plezier in had en na een paar minuten in de zweetparels verdronk, hadden ze niet veel zin in bindteksten. Nou ja, “The Lost Boys” werd opgedragen aan ene Keifer Sutherland, you know the guy from 24. Voor de rest bracht het trio oerdegelijke rock ’n roll die zich tussen Sleater-Kinney en de begindagen van Lush bevond. Zeer 90’s dus. Ademnood, en het keelgat kon niet vlug genoeg gespoeld worden, maar het publiek was in ieder geval laaiend enthousiast. Wij ook.

Tijd voor Priests, een band die door Pitchfork de hoogte wordt ingejaagd en wat dus resulteert in te klasseren als een bandje (nou, band) die het wel eens ver zou kunnen schoppen. Het is moeilijk om een etiket te kleven op hun muziek, maar als een surfpunk-westcoast versie van Pixies bestaat dan heten ze zowaar Priests. Gitarist GL Jaguar lijkt zelfs wat op Joey Santiago!
Een band die het liefst alles zelf doet, zelfs het opzetten van een eigen label: Sister Polygon Records. Het begon met wat tapes en dit jaar verscheen hun allereerste album: ‘Nothing Feels Natural’. Een plaat vol kritiek, en een band die sympathiek oogt, maar niet op zijn mondje is gevallen.
“You’re not fake” riep iemand uit het publiek. “What’s fake and what’s real?” vroeg frontvrouw Katie Alice Greer, en met een antwoord als “Ask Donald” was meteen het ijs gebroken om wat te babbelen over Gent, en die mijnheer uit het Witte Huis. De geïmproviseerde talkshow was ook nodig, want gitarist GL Jaguar brak tot twee keer zijn snaren. Komt ervan als je zo op je instrument staat te rammen. En tja, wat gebeurt er als blijkt dat die niet onmiddellijk voorradig zijn? Dan praat je maar wat met je publiek.
Lag het aan de onverdraaglijke warmte (wat ons betreft een meer dan geldig excuus) maar op talrijke YouTube-filmpjes zie je hoe deze Amerikanen net niet door het lint gaan, maar in Trefpunt bleef het vrij rustig. Muzikaal zat alles wel snor en Katie Alice Greer is een frontvrouw die weet wat ze moet doen om het publiek rond haar vingers te winden. Vreemd trouwens dat we steeds aan Debbie Harry hebben gedacht…
Of we nu the next big thing hebben gezien? Om in het kielzog van Debbie te blijven: als je een nieuwe Blondie wil, dan ja. Maar volgende keer mag het een pak stouter, en wie weet hebben we het daadwerkelijk over een next big thing…

Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com

Organisatie: Democrazy, Gent