Splitalbums heb je in allerlei vormen. ‘Het Pact’ van de Vlaamse blackmetalbands Kludde en A Thousand Sufferings is een opmerkelijk splitalbum, omdat de twee bands aan de slag zijn gegaan met hetzelfde verhaal. Het is bovendien een bijzonder en echt gebeurd verhaal dat al eerder in boeken, lokale theaterstukken en ene strip is verteld, al kunnen we er niet voor garant staan dat alle details in de lyrics van ‘Het Pact’ geschiedkundig correct zijn. Hopelijk zit er wat eigen interpretatie van de bands in.
Het gegeven van de lyrics is de Vlaamse familie De Vis. Die had macht, grondgebied en rijkdom vergaard, tot in Frankrijk. Om die macht en rijkdom te bestendigen, heeft één generatie van de familie een ongeschreven pact gesloten: er wordt niet getrouwd en er komen geen kinderen. Zo komen macht, rijkdom en grond na de overlijdens van die generatie in een steeds kleinere groep terecht. Eén vrouwelijk lid van de familie wil het pact niet volgen omdat ze verliefd geworden is en dat belangrijker vindt dan het pact. Zij wordt meer dan 30 jaar lang opgesloten door de familie en zal nooit trouwen of een kind krijgen. De laatste telg van de familie De Vis stierf pas in 1978, nog niet zo heel lang geleden dus. Hij was de rijkste van de familie, maar zonder erfgenamen.
“De Armoezaaier”, de eerste track van A Thousand Sufferings op dit album, begint slepend atmosferisch, etherisch doomy en vooral huiveringwekkend. Ergens halfweg zit er een leuke versnelling en nog wat later wordt het gaspedaal nog wat dieper ingeduwd. Dit had op één van de ‘Mass’-albums van Amenra kunnen staan, zowel muzikaal als naar lyrics. De tweede track van A Thousand Sufferings, “De Zotte”, heeft een pittig, pompend ritme van bij de start. Zo een headbang-ritme dat we eerder met thrash of powermetal associëren, niet zo ‘blistering’ of met blastbeats als we dat in black metal verwachten, maar wel zonder enige genade. De solo is dan weer wel heel typisch black.
Kludde heeft eveneens twee tracks op dit splitalbum. Zij zijn meer van de sludgy blackmetal. Muzikaal zit er meer variatie in hun “Slecht Geldj I – Pact Gesloeten”. Op deel 2 van deze track klinkt Kludde eerder als een Wiegedood of Wolves in the Throne Room, met op de helft een epic power-gitaarsolo die we op die manier nog maar zelden in blackmetal gehoord hebben. Een leuk detail : alle lyrics worden in het Aalsterse dialect gezongen, omdat dat ook de heimat van de familie De Vis was.
Dat twee bands samen aan één verhaal schrijven voor één album, is op zich al een leuk gegeven. Beide bands tonen zich op dit splitalbum van hun meest veelzijdige kant en de gebrachte variatie maakt dit album misschien wel toegankelijk voor muziekliefhebbers die doorgaans minder op hebben met black metal.
Het Pact
A Thousand Sufferings/Kludde
https://www.youtube.com/watch?v=BWrR8bWd7ec
https://www.youtube.com/watch?v=uF_ZkEHaYhI
Cassandra Jenkins + Babe - Troostend en hartverwarmende gids
Na de prachtige tweede langspeler ‘An Overview on Phenomenal Nature’ was het even wachten op het eerste Belgische concert van Cassandra Jenkins. Uiteraard zat daar een vervelend virus voor iets tussen. Daags na het aankondigen van de verstrengde maatregelen was de indie country-folk van de Amerikaanse een welgekomen troost.
Als support was daar Babe uit Glasgow. De etherische indie pop klonk aanvankelijk wat monotoon aangezien frontman Gerard Black (met opgenomen tracks) er voor koos om het alleen te doen. De aimabele Schot heeft nochtans een zeer verfijnde stem die doorheen de set wat verdronk in echo. Naar het einde toe werd hij uiteindelijk vergezeld door een gitarist en bassist waardoor het iets interessanter werd. Voor het laatste nummer kwamen de overige bandleden en als verrassing Cassandra even meedoen. Met een bescheiden feestelijke gevoel werd het eerder lauwe voorprogramma toch mooi afgerond.
De aimabele Cassandra Jenkins kwam verrassend met dezelfde muzikanten op het podium voor haar eigen act. De live band - bijna een corona concept band - was ontstaan via Zoom.
Ook was de Rotonde voor een zeldzame keer zo goed als vol voor de eerste passage van de New Yorkse. Dikke pluim voor iedereen die de oproep van Jenkins, om een mondmasker op te zetten tijdens het concert, goed na te leven. De enige onwennigheid die er misschien was, had al vanaf opener “American Spirit” de zaal verlaten. Deze zachte country song met een broos kantje sloot Jenkins af met een opgenomen voicemail met als slot “Have a good show”. Wat we dus uiteindelijk kregen. In “Michelangelo” ontvouwde ze verder haar eerlijkheid in beeldige beschrijvingen.
Als een trouwe verteller beschrijft ze dus de wereld hoe zij die ervaart. Ondanks die persoonlijke ervaring slaagde ze er toch in om ons mee te nemen in haar verhaal. De breekbaarheid die Jenkins prevelde in “Crosshair” was zeer herkenbaar en voelde aan alsof het van je beste vriend zou kunnen komen. Naast de zijdezachte mijmeringen klonk de muzikale opbouw van de gelegenheidsband vlekkeloos. Van “Ambiguous Norway” werd zeer subtiel overgegaan naar het ijzersterke “Hard Drive” waar als het ware een kort verhaal zich ontplooide en afsloot met een mediterende 1, 2, 3 Just Breathe. Enig mooi eindigde het geheel met een liefdevol nummer voor een vriend in “Hailey” en een dromerige omschrijving van de bekende komeet in “Halley”.
In nog geen uur tijd gidste Cassandra Jenkins ons door wonderschone fenomenale passages. De troost die we nodig hadden, kregen we met haar geweldige concert in overvloed.
Setlist
American Spirits - Michelangelo - New Bikini - Crosshairs - Ambiguous Norway - Hard Drive - Pretty Face - Hailey - Halley
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/cassandra-jenkins-18-11-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel
Er was eens… een singer-songwriter uit Philadelphia die DIY-gewijs een enorme creatieve drang had om muziek uit te brengen. (Sandy) Alex G bracht in de Orangerie allesbehalve een sereen concert, maar toch waanden we ons vaak in de living van zijn sprookjeshuis.
Pet Shimmers bestaat uit - volgens overkanaalse bronnen - zowat het sterkste wat Bristol voortbrengt op muzikaal vlak, zoals Oliver Wilde. Intussen hebben ze in Engeland al een aanzienlijke reputatie opgebouwd en kwamen begin dit jaar met een eerste langspeler op de proppen. Toegegeven: de leuke melodieën, de snedige slidepartijen van de perfect synchrone gitaristen en luchtige lyrics smaakten alvast naar meer. Een simpele “Fuck England” als afluister levert hen alvast de prijs voor de kortste Brexit-standpunt op.
Na meerdere releases in bandcamp en uiteindelijk enkele onder verschillende labels, heeft (Sandy) Alex G met 8 platen in bijna evenveel jaar zich een weg gebaand naar een groter publiek. Zijn laatste ‘House of Sugar’ blinkt (net als de vinylhoes, trouwens) uit op meerdere vlakken en was een hoogtepunt van het afgelopen jaar.
“Gretel” legde, na op-tape-gespeelde opener “Project 2”, meteen bloot waar (Sandy) Alex G voor staat: beukende noise rock afgewisseld met eenvoudige maar doordachte melodieën en nog eens meezingbare lyrics. Het nummer met sprookjesachtige (Hans en Grietje) insteek deed ons al vroeg zweven van bittere ernst naar kinderlijke onschuld. In het americana-beladen “Southern Sky” en “Hope” waren de op plaat subtiele franjes door de ogenschijnlijk gedownstripte band anders, maar toch meesterlijk geïnterpreteerd.
Alex’s song sieren ook in bondige doeltreffendheid. Neem nu “Taking”, die zodanig live gebracht werd dat de rauwe emoties van vraatzuchtigheid en verslaving voelbaar waren. Zelfde indruk tijdens “Kicker” van album “Beach Music” die het heeft over de ‘s levens nietigheid.
Na het ogenschijnlijke liefelijke “Bug” en “Into My Arms” maakte Alex en Co ons warm voor een zogenaamd Belgische cover van achter zijn piano. Hij had ons goed liggen met de ruwe bolsters “Brick” en “Horse”.
Ondanks deze zware-op-de-maag-liggende songs, was de setlist toch mooi uitgebalanceerd qua intensiteit. Naar het einde toe greep hij terug naar zijn laatste plaat om er nog enkele pareltjes uit voor te dragen zoals “Walk Away” en “Crime” die gaan over emotionele lafheid (of is het verlatingsangst?).
Eens de mooi uitgebalanceerde set afgerond werd met bisnummer “Fell” stond de band open om vijftal verzoeknummertjes te spelen. De dankbaarheid voor en van (Sandy) Alex G was hartelijk en aanstekelijk. Met “Brite Boy” stuurde de band, bijgestaan door Lexi Jennings van Pet Shimmers, ons het beloofd land in waar we nog lang en gelukkig mogen leven.
Organisatie: Botanique, Brussel
Giant Sand heeft het album ‘Ballad Of A Thin Line Man’ uit 1986 opgegraven en heeft een nieuwe soep gekookt van de beenderen op ‘Recounting The Ballads Of Thin Line Men’. De band deed eerder hetzelfde met ‘Valley Of Rain’ (naar ‘Return To Valley Of Rain’).
Er zijn verschillende redenen om een oud album opnieuw op te nemen. Vaak zijn die van financiële of administratieve aard, maar er zijn ook artiesten die de tracks helemaal willen herinterpreteren. Dat laatste lijkt aan de hand met ‘Recounting The Ballads Of Thin Line Men’. Met de oorspronkelijke opnames was immers niet zo veel mis. Om een of andere bizarre reden werd het oorspronkelijke album van Giant Sand uit 1986 enkel in Europa uitgebracht (en niet in de VS) waar de band meteen op handen werd gedragen. Sindsdien volgden nog meer dan 20 albums van Giant Sand.
De basisbezetting van het heropgenomen album bestaat behalve uit Howe Gelb nog uit Tommy Larkins (drums) en de Deen Thøger Lund (bas). De gasten zijn Paula Brown, de ex van Gelb en voormalig Giant Sand-bandlid. Andere oud-bandleden Winston Watson (drums) en Annie Dolan (gitaar) doen hun ding op “Desperate Man”. De tracklist is ongeveer dezelfde. “All Along The Watchtower” van Bob Dylan en “Last Legs” zijn er niet meer bij. “You Can’t Put Your Arms Around A Memory” van Johnny Thunders is wel opnieuw present. “Reptilians” is een track die bij al eens opdook bij de heruitgave van het oorspronkelijke album, bij de 25ste verjaardag (nu is het 33,3 jaar oud).
De sound van de nieuwe opnames verschilt weinig van die van het origineel. Wel heeft Gelb nog meer zijn stempel gedrukt. Zijn manier van gitaarspelen en zingen is heel kenmerkend. Een beetje ruw en slordig. Daardoor klinkt het heropgenomen album wat meer als grunge.
De algemene sound heeft deze keer iets van ‘Rust Never Sleeps’ van Neil Young, die andere grunge-godfather. Zelfs vocaal komt Gelb dicht in de buurt van Young. Deze band gaat het gevecht aan met de blote vuisten, de knokkels wit van woede, maar wel met de overtuiging dat het gevecht al op voorhand gewonnen is. Ook draaien ze de versterker al eens terug van 10 naar 5, voor een ballad die je bij de strot grijpt. De backings van Paula Brown op “Graveyard” katapulteren die track naar de achtertuin van David Lynch. De invloeden die Gelb had voor het oorspronkelijke album klinken nu nog minder hard door.
Opener “Reptilian” is licht-psychedelische desertrockblues, terwijl “A Hard Man To Get To Know” echt wel leentje buur heeft gespeeld met Neil Young. Niettemin is dit één van de betere tracks van het album en dan nog wel voor de volle zes minuten. “Desperate Man” klinkt minder wanhopig of urgent dan de titel laat vermoeden, maar de sound is wel vintage-Giant Sand. “Tantamount” is verrassend vrolijk en lo-fi, maar krijgt een herkansing als sappige rock in de bonus-song “Tantamount Blast”. ”Body of Water”, een track die Gelb reeds in 1983 opnam met toen nog Giant Sandworms, klinkt zo hard als de Pixies dat je denkt dat Joey Santiago meespeelt. Het (opnieuw) door Paula Brown gezongen “The Chill Outside” begint als bubblegum-pop, maar landt na een niet zo loepzuivere gitaarsolo toch in Giant Sand-land. “Thin Line Man” is de perfecte uitsmijter. De band gaat er nog een laatste keer hard tegenaan. Met de ‘oude’ outro in gedachten zit je naar het einde wel nog te wachten tot de windvlaag in een storm verandert, maar aan voorspelbaarheid heeft Gelb een broertje dood.
Toen we A Thousand Sufferings in 2017 aan het werk zagen in Het Bos in Antwerpen schreven we daarover: 'A Thousand Sufferings brengen dus vooral een lekker potje doom/black dat aan de ribben blijft kleven. Waardoor we uiteindelijk toch over de streep worden getrokken.’
Deze band is ontstaan uit uiteenlopende bands binnen de Belgische blackmetalscene. Die ervaring binnen die scene zorgt ervoor dat een technisch hoogstaand potje black/doom wordt voorgeschoteld waar geen speld valt tussen te krijgen. Gitaarriffs snijden als vlijmscherpe messen door je vlees en het drumgeroffel gaat telkens door merg en been. Maar het is vooral de opvallend rauwe en verscheurende stem van PJ Turlinckx die ons het meest over de streep trekt. Die laatste beschikt dan ook over een stem als een klok, waardoor voornoemde poorten van de Hel nog meer openzwaaien. Dat merkten we vorig jaar nog toen we de band zagen aantreden op het gezellige festival Unholy Cogreation. De band bracht ondertussen met 'Bleakness' een album op de markt waar die walmen van intensieve zwaarmoedigheid je eveneens vanaf de eerste tot de laatste song de keel dichtknijpen.
Na een - naar de normen van deze schijf - vrij korte, dreigende intro zijn we vertrokken voor een reis naar de donkerste kamertjes van onze ziel. “Antagonist” is niet alleen oorverdovend lang uitgesponnen song van bijna tien minuten, die voornoemde donkere klauwen grijpen om zich heen, alsof ze bloed hebben geroken. Bloed van de mens welteverstaan. Duisternis zorgt vaak voor nachtmerries en angstig om jou heen kijken. A Thousand Sufferings slaagt erin jouw meest weerzinwekkende demonen op te roepen op deze schijf, op een enerzijds trage maar meedogenloze wijze. Om anderzijds, eens alle registers opengetrokken, die oorverdovende geluidsmuur op te trekken die je hart letterlijk door midden scheurt. “Temple”, “Ghostriders” en het negen minuten lange “Faces” zijn dan ook allemaal gebouwd rond die totaalbeleving waarbij je je hart in je keel voelt kloppen, en je op het puntje van je stoel zit te rillen van pure angst. De bijzonder griezelige aankleding laat geen streepje zon door. En dat zorgt dan weer voor één van de meest angstaanjagende nachtmerries, die u zich prompt voor de ogen haalt.
Net zoals op dat podium is het de kruisbestuiving tussen die vlijmscherpe riffs , verpulverende drumsalvo's waardoor wervelstormen zorgen voor de ene na de andere aardbeving, met een rauw en onaards aanvoelend stemgeluid dat ons de ultieme doodsteek toedient en dat ons het meest over de streep trekt. 'Bleakness' is geen plaat voor tere zieltjes, want de zenuwen staan van begin tot einde gespannen tot je - eens de rit over is - wakker wordt badend in het zweet van angst. Kortom: A Thousand Sufferings haalt de meest donkere gedachten bij ons naar boven, tot we compleet waanzinnig zijn geworden. Dit is het soort horrorscenario waarvoor wij graag, met een lekker potje popcorn, de cinema bezoeken. Dat is ook het soort black/doommetal waardoor we gewillig de confrontatie met onze meest duistere demonen aangaan. Puurder dan dit kan duisternis niet zijn.
Tracklist: Bleak 03:20; Antagonist 09:50; Clouds 05:15; Temple 08:20; Ghostriders 04:49; Faces 09:10
Vrijdagavond 21u: een afgeladen Lotto Arena is helemaal klaar voor de Schotse soulzangeres Emeli Sandé. Het podium oogt eenvoudig, een dambordpatroon op de vloer verraadt de link met haar nieuwe album ‘Long Live the Angels’. De opener van dit nieuwe album is meteen ook de opener van haar show. “Selah” zingt de popzangeres nog vanachter een doek, maar bij “Heaven”, het debuut waar het voor Sandé allemaal mee begon, ontwapent ze zichzelf én het publiek.
Al van in het begin is het duidelijk dat Emeli Sandé helemaal kiest voor eenvoud. De zangeres heeft geen nood aan geforceerde kledingwissels, ingewikkelde danspasjes of hoogtechnologische lasershows om de sfeer van het concert te beïnvloeden. Sobere achtergrondbeelden en de puurheid van haar stem regeren anderhalf uur, een keuze die haar geen windeieren legt.
Sandé vervolgt met “Wonder”, een hit van producer Naughty Boy waarin zij de vocals voor haar rekening nam. Het is diezelfde producer die de eer had om zowel aan haar eerste als aan haar tweede album mee te werken. Sandé springt overigens graag op de kar met bekende producers. Naast Naughty Boy en David Guetta verzorgde ze ook de lyrics van “Free” van Rudimental. Dit nummer kwam na het rustige “Tenderly” niet echt tot zijn recht en ging bij momenten zelfs vervelen. ’t Is pas na “Give Me Something” dat Sandé terug tempo in haar set bracht met “Just a Little Bit Longer”. Luid applaus volgde echter pas na “My Kind of Love”.
Na “Every Single Little Piece’ is het duidelijk dat Sandé heel wat liefdesverdriet te verwerken heeft op haar nieuwe album. Tijdens “Hurts” legt ze zoveel gevoel in haar nummer, dat de ganse zaal zichtbaar met haar meevoelt en geniet van haar prachtige stem. Als ze na “Breathing Underwater” haar eigen favoriete nummer “Happen” mag zingen, worden we bijna tot tranen toe bewogen. Het vuurwerk op de achtergrond liegt er niet om. Wat. Een. Stem.
Wie daar nog niet stil van geworden was, dan wel met de akoestische versie van “Beneath Your Beautiful”. Niet “Labrinth” op tape, maar de gitarist van dienst nam de vocals voor zijn rekening. Het publiek antwoordde dankbaar met luid applaus, ongetwijfeld een hoogtepunt van de avond. Daarna ging Sandé zelf volledig solo op de piano voor “Clown”. Geen backing vocals, geen andere instrumenten, enkel een piano en een prachtige stem. Voor “Somebody” blijft Sandé nog even op de piano, met “Babe” en “Highs & Lows” kiest Sandé opnieuw voor wat ritme in de playlist. Tijdens die laatste krijgen de backings hun gloriemoment en met hun pasjes krijgen ze de zaal zelfs mee aan het dansen.
Eindigen doet Emeli Sandé in schoonheid met “Next to Me”. Met het bisnummer “Read All About It” krijgt de zangeres terecht een staande ovatie. Haar tweede album is nog lang niet zo succesvol als haar eerste, maar met de show van vanavond bewijst ze wel dat ze nog altijd een plaats waard is aan de top. ‘Less is more’, van ons mag Emeli Sandé nog lang meegaan.
Organisatie: Live Nation
Emeli Sandé behoeft geen introductie meer. Zij die nog nooit van "Next To Me", "My Kind of Love" of "Wonder" (collaboratie met Britse rapper Naughty Boy) gehoord hebben, leefden het afgelopen jaar vast en zeker ergens onder de grond. Een zevental singles, een handvol collaboraties (met o.a. Naughty Boy, Labrinth en Professor Green) en slechts één album, en toch is ze zo goed als een huishoudnaam geworden.
Laten we eerlijk zijn, Sandé's debuut album 'Our Version of Events' is geen meesterwerk. De songs zijn catchy en de lyrics zijn interessant, maar af en toe dreigt het toch een klein beetje de saaie kant op te gaan. Niet zo dinsdagavond tijdens Emeli's bezoek aan de Ancienne Belgique.
Het gebeurt (jammer genoeg) slechts af en toe dat een artiest op een podium staat en performt voor het publiek. Vaak is het moeilijk contact met de toeschouwer te maken, heeft de artiest misschien een iets mindere dag of soms loont de muziek zich gewoon beter tot een duidelijke barrière tussen artiest en fan. Opnieuw, niet zo gisterenavond tijdens Emeli's bezoek aan de Ancienne Belgique.
De muziek was perfect, haar stem kristalhelder en Emeli straalde zoveel pure vreugde uit dat het concert al vanaf de eerste noot perfect zat. De Britse artieste glunderde, leek oprecht uitgelaten om in Brussel te zijn, en slaagde erin om een fenomenaal concert te geven dat 100% voor het publiek was. Alle aanwezigen bedankten haar door luidkeels mee te zingen en als één massa te dansen of klappen. Het was zichtbaar wederzijds genieten.
Openen deed ze met allereerste single, "Heaven" en vanaf dat moment sprong het concert van het ene hoogtepunt naar het andere. Dansen tijdens "Heaven" en "Where I Sleep"; een collectief gebroken hart tijdens een min of meer akoestische versie van "Suitcase"; meezingen tijdens "My Kind of Love"; rustige momenten aan de piano tijdens "Clown" en "River"; en bij nagenoeg iedereen kippenvel tijdens "Read All About It, Pt. III". Moet er dan nog beschreven worden wat er gebeurde tijdens "Wonder", min of meer de beste afsluiter die een artiest zich kan wensen? Of hoe niemand stil kon blijven wanneer "Next To Me" eindelijk langs kwam?
Emeli was in fantastische vorm, zong elke song met hart en ziel en bleef doorheen het volledige anderhalf uur constant in contact met het publiek, zelfs wanneer ze aan de piano zat. De momenten waar de volledige zaal in de handen klapte, recht sprong (zelfs de zitplaatsen!) en uit volle borst meezong (of het nu of Emeli's verzoek was of niet) vallen niet te tellen. Zelfs toen ze kort even van het podium verdween en één van de achtergrondzangers Labrinth's plaats in nam tijdens "Beneath Your Beautiful", kreeg het publiek er niet genoeg van.
Of ze altijd zo'n parel is om live te bezien, is onduidelijk, maar één ding is zeker: Emeli Sandé in de Ancienne Belgique op 16/04/2013 was adembenemend goed. Het lijkt bijna jammer dat we het na deze schitterende avond met het album moeten doen. 'Emeli Sandé, Live at Royal Albert Hall', here we come!
Setlist: Heaven - Where I Sleep - Breaking The Law – Suitcase – Pluto - My Kind Of Love – Clown – River - This Much Is True - Read All About It, Pt. III - Beneath Your Beautiful – Daddy – Wonder
Encore: Mountains - Next To Me
Neem gerust een kijkje naar de pics:
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emeli-sand-16-04-2013/
Organisatie: Live Nation
Een volgepakt Aéronef was hier vanavond om de beloftevolle Schotse singwritster Emeli Sandé aan het werk te zien . Veel jonge fans , gillende meisjes en ‘welldressed’ ladies; die Emeli op handen droegen .
Het gaat haar voor de wind . In 2012 kaapte ze al de Brit Award Critics Choice weg , als de meest beloftevolle artieste . Ze trad in zowel de opening als de slot ceremonie van de Olympische Zomerspelen in Londen op en was de winnares van de European Border Breakers Award (EBBA), uitgereikt als de jonge, veelbelovende Europese artieste . Niks dan lof dus over deze dame , die een kapsel heeft die doet denken aan de Scandinavische Robyn. Natuurlijk rijst de vraag, kan zij na een Florence Welch en Adele op het podium én met band zich manifesteren. Het antwoord is eenvoudig , ‘jawel’ .
Haar melodieus materiaal - of het nu innemende, gevoelige balladpop is , breder is door de instrumentatie en orkestratie , of om zich heen durft strak te rocken -, is knap ingenieus uitgewerkt en dermate geoefend , gedragen door haar heldere, indringende soulfulle stem , die me meer en meer als een herrezen Whitney doet denken .
Een enthousiaste lady, die optimisme uitstraalt, hoop biedt en houdt van een smiley en een zonnestraal . Ze plaatst zich moeiteloos op dezelfde golflengte van haar publiek , brengt iedereen (dichter) bij elkaar, en kan de ‘gevoelige snaar ‘ raken.
“Thanx being with me for this show – you are here with me – I’m here with you – Ik hope you enjoy the music” – thanx for the wonderful night” …Meer hebben we soms niet nodig om in een ‘knuffel knuffel’ Emeli Sandé sfeer te worden ondergestopt!
Meteen at het publiek uit haar hand met de single “Heaven” , de poppy groovy single , die niet vies was van een opzwepend beatje en een bredere instrumentatie . Ook de backing vocals maakten de song compleet . Het nummer stond als een huis, de basis van de anderhalf uur durende set . De sfeervolle lovesong “Where I sleep” met een reggaetune, volgde; het opbouwende “Breaking the law” plaatste alle zorgen opzij , de stemmenpracht overtuigde, moedigde aan tot handclaps en werd ondersteund van allerhande flikkerlichtjes.
Of je had het ingetogen “Suitcase” , sober , pakkend en elegant door het gitaargetokkel , een spaarzame toets en haar emotievolle stem . Iets verderop slaagde ze daar opnieuw ‘en verve’ in met de ballads “Clown” en “River” .
Ook één van de backing vocalisten kreeg ruimte voor een duet op het dromerige, zeemzoeterige “Beneath your beautiful”. In haar spontane , losse contacten en de interacties nodigde ze uit om de refreinen mee te zingen van “My kind of love” en “Read all bout it” van Professor Green.
Variatie was een kernwoord in de set; een “Daddy” en “Wonder” bouwden op en kregen een rockend kleedje aangemeten , wat op het einde uitmondde in de hitsingle “Next to me”. Ook andere songs moesten niet onderdoen aan sterkte en intimitiet als “Half of me” , haar Rihanna cover , “Kill a boy”, “Mountains” , of één van de nieuwe , het boeiende , broeierige “This much is true” , dat goed in elkaar stak.
Emeli Sandé slaagde erin een vlekkeloze set te spelen. Ze heeft alles om een grootse lady te worden na Adele . Haar melodieuze songs , haar uitstraling , haar interacties, de prijzenpot, … Ze heeft ‘het ‘ gewoonweg . Moeiteloos en ongedwongen betrekt ze de hele zaal bij haar contrastrijk , gevarieerd materiaal . Moedig en boeiend . Een volgende popdiva is opgestaan!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emeli-sand-08-03-2013/
Organisatie: Vérone Productions, Lille
Voorprogramma voor Emeli Sandé was Charlene Soraia, een Britse met de meest breekbare, maar tegelijk ook krachtige engelenstem. Haar ballads werden maar lauw onthaald, maar haar versie van “Wherever You Will Go” (The Calling) – waarvan ze gemakshalve even verzweeg dat het een cover was – en haar downtempo nummers “Without Your Love” en “The Caging” konden op (iets) meer enthousiasme rekenen. Charlene moet het vooral hebben van haar mooie stem, al leidden haar giecheltje en Mariah Carey-achtige stembuigingen daar wel al eens van af.
In afwachting van Emeli Sandé was de spanning die door het publiek vibreerde al duidelijk voelbaar. Toen de Britse dan eindelijk het podium betrad, was het publiek niet meer te houden en hysterische gillen vulden de zaal van de uitverkochte Brusselse AB. Verwachtingen waren hooggespannen en de kans op milde teleurstelling dus reëel, maar met de krachtige opener “Heaven” – haar eerste single die anderhalf jaar geleden de hitlijsten belegerde – bewees Emeli al onmiddellijk dat we ons geen zorgen moesten maken. Het nummer was krachtig en glashelder gezongen. Het greep ons bij de ballen om ons pas na een wilde rit van anderhalf uur steengoede muziek terug los te laten. “Heaven” bewees zo alweer zijn status als oerdegelijke en onverslaanbare hit. Enige aanmoediging om mee te zingen was totaal overbodig aangezien het publiek al spontaan zijn liefde voor Emeli bewees door luidkeels mee te brullen.
De albumversie van “Where I Sleep” is op en top soul-pop, maar werd live van een funkier jasje voorzien en omgetoverd tot een mellow, dansbare reggae versie. Hier werd ook al direct duidelijk wat een getalenteerde muzikanten en achtergrondzangers Emeli had meegebracht. Met een stevigere versie van “Breaking the Law” werden we – welwillend, maar toch enigszins verbaasd – ondergedompeld in een geluidsgolf om daarna even op adem te mogen komen met een wat tragere, maar kippenvelinspirerende versie van “Suitcase”. Alle aanwezigen zullen gegarandeerd dankbaar geweest zijn om dat moment te mogen delen.
Maar niet enkel de hits werden op veel enthousiasme onthaald, ook nieuwe tracks “Half of It” (door Emeli geschreven en uitgebracht door Rihanna), “This Much is True” en “Pluto” werden gesmaakt door de fans. Hét onweerlegbare bewijs van haar talent. “Pluto” werd zelfs vergezeld door een heuse snedige gitaarsolo en eindigde met een spookachtig mooie samenzang van de twee achtergrondzangers.
“My Kind of Love” was een onbetwijfelbaar hoogtepunt waarin ze alles gaf, haar emoties blootlegde en haar hart er helemaal uit zong. Live werd het potentieel van het nummer pas helemaal verwezenlijkt. Het minimalistische “Clown” en “River” met Emeli achter de piano waren indrukwekkend en hartroerend in hun eenvoudige versie.
Nog een hoogtepunt tussen al de andere hoogtepunten was het, sinds de Olympische Spelen, overbekende “Read All About It, Pt III”. Rustig begonnen met een bescheiden koude-rillingen-momentje en daarna volledig losgebarsten. Voor “Beneath Your Beautiful” werd het stuk van Labrinth gezongen door de mannelijke achtergrondzanger die meer dan degelijk werk leverde tijdens zijn momentje in de schijnwerpers. Iets dreigender en agressiever dan de rest van de set waren “Daddy” (mét stevige gitaren) en het wat oudere “Kill the Boy”, waarin Emeli bewees dat ze nog wat anders in haar mars heeft dan soulful tracks en ontroerende ballads.
Afsluiten deden we met “Wonder” (met wat Caribische vibes): een ideaal excuus voor het publiek om nog een laatste keer te dansen en mee te blèren. Het publiek vroeg – nee: eiste – meer en daarom werd de set nog aangevuld met “Mountains” en “Next to Me”, ongetwijfeld haar bekendste nummer (en met reden).
We hebben deze avond zowat alles mogen ervaren: krachtige meezingers en intieme ballads, teksten met persoonlijke bekentenissen en geëngageerde oproepen, verdriet en blijdschap, soul, pop, reggae en rock. Doe daar haar geweldige stem, enthousiasme en steeds maar groeiende stapel hits bovenop en we kunnen zeker zijn dat Emeli nog een lange carrière beschoren is. Nog een tweede keer te zien in de AB, Brussel op 16 april!
Setlist Charlene Soraia: Ghost, Without Your Love, Love is the Law, Broken, Wherever You Will Go (The Calling cover), The Caging
Setlist Emeli Sandé: Heaven, Where I Sleep, Breaking the Law, Suitcase, Half of It, Pluto, My Kind of Love, Clown, River, This Much is True, Read All About It Pt III, Beneath Your Beautiful, Daddy, Kill the Boy, Wonder. Encore: Mountains, Next to Me
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/charlene-soraia-05-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emili-sande-05-03-2013/
Organisatie: Live Nation
De Schotse sing/songwritster werd meteen getipt als één van de beloftes van 2012. Ze heeft al een paar hits op haar naam, “Heaven” en “Next to me” , twee poppy groovy, swingende nummers , gesterkte door elektronica en haar helder indringende stem. De meeste songs op haar debuut zijn eerder zeemzoeterig, dromerig pakkende ballads , “My kind of love” , “Clown” en “Suitcase , die aangedikt worden door de orkestratie, keys en piano. Het afsluitende “Read all about it” , enkel begeleid van piano en stem, is sober , treffend en emotievol .
Haar debuut is dermate uitgebalanceerd, uitgewerkt en klinkt coherent , maar nog niet beklijvend . Ze trad in zowel de opening als de slot ceremonie van de Olympische Zomerspelen in Londen op en was de winnares van de European Border Breakers Award, uitgereikt als veelbelovend Europese artieste , die in het jaar 2012 succesvol buiten de eigen landsgrenzen debuteerde .
Dé meest gehypte zangeres van dit moment is ongetwijfeld de Schotse singer-songwriter Emeli Sandé. Haar eerste wapenfeit “Heaven”, terug te vinden op de in 2012 uitgekomen cd ‘Our versions of Events’ werd grijsgedraaid op de radio. Voor de release van haar eerste plaat was Sandé al een gerespecteerd songwriter, ze schreef o.a. voor Britains got Talent winnares Susan Boyle en tieneridool Leona Lewis. Recent werd bekend dat ze de comeback van het meidentrio Sugababes in goede banen mag leiden.
Brussel betekende de charismatische nachtegaal met blonde bles haar voorlopig laatste tournéedag op het Europese vasteland en ze beloofde er een feestje van te maken. Starten deed Sandé met “Daddy”, ingeleid door piano en eindigend in een dramatisch hoogtepunt waarin de voltallige begeleidingsband – inclusief twee opvallende backingvocalistes – in werden meegetrokken. Nochtans was het meteen duidelijk dat er slechts één de eerste viool zou spelen die avond en dat was Emeli Sandé. Met een bereik van wellicht vijf octaven, heeft ze zonder meer het patent op de beste stem van het laatste decennium! Wat een kracht en finesse!
Die stem kon ze het best laten horen in de ballads, waarin ze zichzelf begeleidde op piano, zoals op “Suitcase” en “Clown”. Jammer dat deze nummers vaak iets te klef werden door de synthesizer – ik meende zelfs een orgel te horen – die eraan werden geplakt. Daarnaast haalde ze soms wel en soms niet overtuigend uit met de soul in “Tiger”, het reggaegesamplede “Where I sleep” en popnummers zoals “Breaking the Law”. Het best vond ik haar echter in de meeste dramatische nummers “My Kinda Love” en “Read All About It”.
Tegen die tijd was het grootste deel van de zaal al overstag gegaan, maar het was pas bij het laatste “Heaven” dat de toeschouwers uit hun zetels rechtsprongen en zich aan het dansen waagden. Afsluiten deed de sympathieke zangeres, na een korte maar krachtige set, met het bisnummer “Next to me”, één van de hoogtepunten van de avond.
Wie Emeli Sandé dit jaar nog aan het werk wil zien zal het kanaal over moeten of een ticket bemachtigen voor een Coldplay concert in de Verenigde Staten, waarvoor ze nog tot eind deze zomer het voorprogramma verzorgt. Nochtans heeft Emeli Sandé genoeg materiaal en power in huis om zelf de hoofdrol op zich te nemen. Wordt dus zeker vervolgd!
Organisatie: Live Nation
De Sint bracht deze avond een hoop lekkers uit Tuscon, Arizona voor de muziekliefhebbers van Gent en omstreken die blijkbaar braaf geweest zijn dit jaar.
De groep Giant Sand rond de toch wel lichtjes charismatische godfather of alt.country, Howe Gelb heeft een nieuwe cd uit, ‘proVISIONS’, waarop een aantal fijne muziekjes staan en waarmee weeral een aantal illustere namen toetreden tot de ondertussen grote Giant Sand-familie (oa Isobel Campbell, die er helaas niet bij was).
Het was al vier jaar geleden dat er een Giant Sand-album was uitgebracht, er zijn jaren geweest dat er drie in een jaar verschenen. Geen luierik die Howe, want tussendoor liet hij nog solo en in tal van nevenprojecten op tijd en stond van zich horen. Indien je als die-hard fan van deze man alles in huis wilt halen zoek je best een bijbaantje.
Het oeuvre van de heer Gelb is dus ondertussen zo uitgestrekt dat er gerust een rekje in uw plaatselijke bibliotheek mee kan en zou moeten gevuld worden.
Via een of andere metafysische doorgangspoort flitsten we van een donkere, koude en van een berg natte kerstbomen voorziene Kouter naar de woestijn van Arizona alwaar we werden opgewacht door drie Deense cowboys. Er moet toch écht iets aan de hand zijn met het klimaat wanneer drie gasten uit Denemarken (I kid you not!) countryrock spelen alsof ze zijn opgegroeid op de Ponderosa Ranch. De nieuwe begeleidingsgroep van Mister Gelb mochten drie nummertjes spelen van de grote baas en de toon was meteen gezet; warme soepele gitaren, een relaxte ritmesectie en een paar melancholische nummertjes. En omdat ze zich ‘funky’ voelden mochten ze er zomaar gratis en voor niets nog een vierde deuntje tegenaan smijten.
Hierna mocht een Australische schone haar frêle liedjes brengen. Ionna Kelly past in het rijtje van vrouwelijke singer-songwriters die de laatste tijd het mooie weer maken. In een verschrikkelijke outfit (zuster Monica zou er sexy hebben uitgezien naast ons Ionna) maar met een prachtige stem (daar faalt zuster Monica dan weer) zong ze haar drie nummertjes, zichzelf begeleidend op gitaar en piano. Mooi, charmant, verdienstelijk, maar niet onvergetelijk.
De Deense cowboys, ondertussen aangevuld met een zangeres met een hese, sexy stem mochten hierna nog een tiental minuten vullen en deden dat dan ook vol overgave en zichtbaar plezier.
Giant Sand: Een korte pauze liet het publiek toe zich volledig klaar te houden en daar kwam hij dan op; een Mephisto-lookalike met een Stem. Want of Gelb nu country, lo-fi, jazz of punkrock speelt, zijn grootste troef blijft zijn warme, gruizige diepe stem. De man was in een mood die een fijne avond beloofde en daar stak hij reeds van wal met een paar stevige maar ingehouden gespeelde countryrockers alsof we op een feestje in het midden van de woestijn zaten, rond een uitbundig brandend kampvuur en een fles zelfgestookt vuurwater in de hand. Na deze introductie ontdekte Mr Helb de piano op het podium en na wat overleg met de band was het tijd voor een jazzy intermezzo, wat een beetje de vaart uit het optreden haalde.
Maar de man genoot zelf blijkbaar van het optreden (en zijn nieuwe hoed, gekocht in Gent) dat je het hem moeilijk kwalijk kon nemen. Toch blijft hij volgens mij op zijn best wanneer hij, met een duivels monkellachje, de gitaar ter hand neemt en een stevig countryrockertje mag spelen. De Denen bewezen nonchalant dat ze ook een snaartje konden beroeren, zeker Anders Pedersen die lapsteelgitaar speelde als zat hij op zijn veranda in Arizona te kijken hoe de cactussen groeiden.
De band had aan twee woorden en een oogopslag genoeg om van het ene nummer naar het andere te switchen en hun frontman te volgen in zijn soms wat grillige parcours. Af en toe begon Howe Gelb aan een nummer en duurde het een paar seconden eer de band doorhad om welk nummer het ging, maar ze losten het altijd naadloos op. Het moet ook niet makkelijk zijn om te spelen met een man die tientallen, zoniet honderden nummers op zijn conto heeft staan, maar alle respect voor de muzikanten die hun frontman relaxt maar vol overgave ondersteunden.
Het publiek was mee, de groep speelde als een trein, het speelplezier straalde er af en ze werden tot tweemaal toe teruggeroepen voor een bis. Hulde voor een zichtbaar genietende Howe Gelb en een warme Kerst gewenst voor zijn duivelse Denen.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Nederlands 
Français 
