The Spectors hebben een nieuw album. Of de nieuwe The Spectors hebben een album. Het hangt er maar van af waar je ‘nieuw’ wil plaatsen, het klopt elke keer. Na een EP en een lovend onthaald debuutalbum heeft frontvrouw Marieke Hutsebaut de band ontbonden. Ze is op haar eentje beginnen schrijven aan nieuw materiaal en heeft daar dan een nieuwe band bij samengesteld, zonder synths deze keer.
Muzikaal heeft Marieke het geweer van schouder veranderd, maar ook weer niet te bruusk. Het nieuwe album ‘Ooh Ooh Aah’ biedt bruisende, soms sprankelende shoegaze en dromerige poprock. Wat je zou krijgen als je de wall of sound van de Jesus & Mary Chain zou enten op de vrolijke nonchalence van The Breeders. Een echte lente-plaat, maar zeker niet volbloed-zomers.
Achter al die laagjes van zoemende en galmende gitaren zitten lyrics die fragmentarisch vertellen hoe Marieke haar leven met Asperger ervaart. Moedig om te beginnen en vooral ook herkenbaar voor wie een beetje thuis is in de materie. Maar ook voor wie daar niet mee bezig is, blijft dit een album vol heel aangename poprock.
Er zitten muzikaal heel wat referenties in naar de sixties, eighties en nineties. De sound en de koortjes van “Borderline” leunen hard op de erfenis van The Breeders uit de nineties, maar The Spectors geven er nog een eigen sixties-twist aan. “When The Morning Falls” is dan weer melancholische shoegaze, een beetje als een uitgeregend huwelijk tussen The Raveonettes en The Posies.
“Only You” is een perfecte popsong, maar dan gecamoufleerd in een Twin Peaks-jasje. “Leader Of The Pack” en “Be My Baby” zijn geen covers, maar eerder een vage knipoog naar het naïeve van de sixtiespop. Opvallend is dat bonustrack “Clyde & Bonnie” niet uit de toon valt, hoewel die nog met de ‘oude’ bandbezetting werd opgenomen.
The Spectors schieten met ‘Ooh Aah Aah’ fel uit de startblokken voor de tweede ronde in hun nog jonge bestaan. Deze tweede ronde is een paar tinten minder donker en meer dreampop, maar ook meer met een eigen gezicht. Benieuwd hoe dat eigen gezicht straks nog meer vorm zal krijgen.
The Spectors spelen in mei vier keer het voorprogramma van The Sheila Divine in België en zullen ook daarna nog moeilijk te ontkomen zijn op de Vlaamse podia.
https://www.youtube.com/watch?v=sBW7_gONr6Q
Sluimerende gitaren, drie straffe madammen en een sound die rechtstreeks vanuit de beginjaren van de shoegaze komt. The Spectors hebben de Muziekodroom club plat gespeeld! Ze hebben hun nieuwe album ‘Light Stays Close’ in stijl gebracht en kwamen ons nog maar eens duidelijk maken van wat voor topmuzikanten zij zijn.
“Wish Me Away” zorgde ditmaal voor het kippenvel moment, het begon heel rustig en ontplofte naar het einde toe. Ook onze persoonlijke favoriet “Drone” mocht niet ontbreken, een nummer die het bloed in onze aderen sneller deed stromen. Marieke en Company joegen het mooie “Ariel” (geschreven door drumster Stefanie Mannaerts), “Like Sand”, “One eigthy”, “Flakey Wrong” en “Light Stays Close” door hun setlist.
Hun debuutsingle “Nico” die uitkwam in 2014 wist tijdens de show ook nog een waardige plaats te bemachtigen.
Een Wall of Death zat er tot Marieke haar grote spijt niet in deze keer, maar we hebben genoten van een fantastisch concertje en kijken nu al uit naar nieuw materiaal.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
The Spectors bengelen tussen shoegaze en dreampop. Drijvende kracht achter dit groepje is songwriter en bassiste Marieke Hutsebaut. Ze heeft nu niet meteen de meest begenadigde stem (helemaal niet erg, Kim Gordon en Kim Deal hebben die ook niet en toch zijn ‘t pure klassewijven) maar ze heeft wel een handvol aardige songs uit haar shoegaze-mouw geschud. Met een zangeres aan het roer kom je in dit genre al gauw terecht bij The Pains Of Being Pure At Heart, The Raveonettes, The Joy Formidable of –nog verder in de tijd- The Sundays en het onvermijdelijke My Bloody Valentine.
De sound mag je dan ook in die richting gaan zoeken, maar er wordt niet over de rooie gegaan. Bij de Spectors is de shoegaze immers gewikkeld in pastelkleuren en snijdt die niet zo hard door merg en been dan bij pakweg A Place To Bury Strangers of -bijna naamgenoten- Spectres.
Er hangen wel mooie songs achter het gitaargordijn. Amper een paar wegwerpnummertjes die ons te poppy en vooral te licht klinken (“Wrong” en “Someone Else”) staan hier een beetje overbodig te wezen, maar de rest is van zeer deugdelijke tot superbe kwaliteit.
Vooral de tracks waar het gaspedaal wat harder wordt ingedrukt en waar de gitaren iets nadrukkelijker mogen scheuren (“Flakey”, “One Eighty” ) grijpen ons stevig bij het nekvel. Een aangenaam buitenbeentje is “Drone”, die met zo een Black Angels riffje aanzet en gans de song een permanente dreiging aanhoudt. Het schijnt live een absolute kraker te zijn, en we kunnen ons daar wel iets bij voorstellen.
Veelbelovende plaat, maar toch wordt het voor dit bandje een heuse uitdaging om in de toekomst de eenzijdigheid van het genre te omzeilen, zeker nu er alsmaar meer soortgenoten boven water komen. En dan hebben het zowel over nieuwe (Spectres, Cheatahs,…) als oude bands, want zelfs de pioniers trachten hun graantje opnieuw mee te pikken, zowel Ride als Swervedriver zijn nu ook uit een diepe winterslaap ontwaakt. Het wordt drummen.
The Spectors kunnen rocken, drukken de effectpedalen in, geen geluidsmuur weliswaar, maar uitermate beheerst, wat hen richting shoegaze brengt , en houden van een zalvend dreampopkader . Ze bewegen er mooi tussenin , en brengen op die manier overtuigend vier mooi uitgewerkte , afwisselende nummers . En Phil Spector zal hier wel als inspiratiebron gefungeerd hebben voor de groepsnaam.
Info http://www.thespectors.be
Met een knipoog naar de veelgeprezen producer Phil Spector lanceert de Londense Spector zich ergens tussen Pulp en Maxïmo Park in . Het kwintet rond Fred Macpherson debuteert met een afwisseling van een reeks uptempo springerige en sfeervol broeierige songs tussen indie – postpunk en synthpop. “True love”, “Chevy thunder” , “Grey shirt & tie” , “Celestine” en de single “Never fade away” zijn veelbelovende songs . Al veel van deze typical Britbands gehoord , maar Spector verdient zeker een vermelding!
Nederlands 
Français 
