Swell - Sunshine everyday tour in memory of David Freel - Een mooi overtuigende hommage!
Swell is één van die goedbewaarde geheimen in de 90s indie-scene. Na die creatieve muzikale periode werd nog druppelsgewijs iets losgelaten van deze invloedrijke, ingenieuze band. Spijtig genoeg ontviel ons een goed jaar terug de songschrijver/leadzanger/gitarist David Freel. Hij was 64 jaar. De leden trokken, nu een goed jaar later, voor een handvol concerten op tournee om de eerste vier platen waaraan ze meewerkten nog even in de spotlight te kunnen plaatsen .
Getiteld: Sunshine everyday tour in memory of David Freel … Wat deed het deugd het materiaal met een twintigtal nummers nog eens te horen, in kracht, sfeer en melancholie. Een mooi overtuigende hommage!
Medesongschrijver/drummer Sean Kirkpatrick leidde de avond in en kondigde het allemaal aan: “we houden onze frontman in ere en blikken terug naar de meest emotionele platen die we samen maakten”, “en dat waren dus de eerste vier”, (‘Swell’, ‘ ..Well’, ‘41’, ‘Too many days without thinking’); daarna vonden ze elkaar wel eens met regelmaat van de klok, maar elk had wel z’n eigen project en weg geplaveid in het circuit. Op die manier werd de muzikale periode 90 -97 opgestoft.
Er werd mooi afgewisseld in nummers van dit plaatquatro. De Swell spirit klonk nog eens alive ,een goede twee uur in de club van de Grand Mix. Eerder overtuigden ze reeds in de Botanique, Brussel.
En die spirit brengt een mooi geheel van dromerige, broeierige en aanstekelijke indiepop. Een sound waar elk geluidje z’n plaatsje inneemt, nl. bedwelmend akoestisch gitaargetokkel, groovy elektrisch gitaarspel , bezwerende, niet dwingende drums en -geroffel , een diep intrigerende bas, kleur gegeven door de elektronicariedels. Repetitief opbouwend. Sfeerschepping, daar draaide het ‘em om, een filmische, hypnotiserende, meeslepende sound .
Een band die invloedrijk was, als je achterna deze muziek terug hoort. De wave van Joy Division , de 80s Feelies indie, de 90s Slint- akkoorden, sixtiespsychedelica, postrock invloeden, slowcore op z’n Low’s en ‘Duyster’ en een soundtrackgevoel van roots/spaghettiwesterns die desolate landschappen op z’n Leone/Morricone brengt, borrelden op toen het kwartet grossierde in het oeuvre. De projecties op het achterplan, gehaald van het art work (van Freel’s rechterhand Kirkpatrick), waren een meerwaarde, een mooie aanvulling op die unieke sound.
“Love you all” ,van het debuut, en “At long last”, van de tweede, waren alvast mooie openers van deze ‘luistersessie’. Het bracht ons meteen in de juiste sfeer. Het kwartet werd warm onthaald en dat deed de band deugd. Het bracht het nodige spelplezier. Herinneringen werden opgehaald, alsook hoe ze elkaar moesten vinden om de juiste popsong te creëren. Het was soms puzzelwerk die gepaard ging met de nodige botsingen, confrontaties …, en toch werd het mooi gefilterd onder elkaar. Het geflirt van al die geluidjes tekenden een mooi overtuigend, magisch concept .
Rode draad is een emotievolle sound. Hoedanook, de verlieservaring van hun frontman pakte hen enorm.
We kabbelden verder naar een eerste hoogtepunt , het filmisch dreigende, sfeervolle “Forget about Jesus”, een indieparel van de derde plaat, die intrigeerde door de samenhang in de instrumentatie.
We genoten van die intens broeierige, spannende sound . “The price” en “Smile my friend” refereerden het sterkst aan Slint door die gitaartokkels en brabbelzang.
Het tempo werd middenin wat opgeschroefd met een “Kinda stoned”, meer uptempo door een gruizige gitaar. “What I always wanted”, “Think about those days” en “Sunshine everyday” zijn voller in klan , door de intense, meeslepende, broeierige opbouw.
Onderkoeld, gevoelig, zwoel in weemoed. Een viertal nummers in de bis waaronder een pakkende “Bridgette, you love me” en een sterk “It’s ok”, balden de verschillende Swell elementen samen , en wuifden de tribute definitief uit.
Wat een emotionaliteit hoorden we. Freel kon met een goed hart terugkijken naar z’n band. De optredens worden opgenomen en zullen nog gebundeld worden in een mooie live plaat . Het Swell avontuur krijgt dus nog enkele vertakkingen …
Setlist: love you all (1e), at long last (2e), don’t give (3e), everything (2e), forget about jesus (3e), fine day coming (3e), the price (2e), smile my friend (3e), song 7 (3e), kinda stoned (3e), what i always wanted (4e), down (2e), think about those days (1e), suicide machine (2e), sunshine everyday (4e)
Bis: is that important, get high, it’s ok, bridgette, you love me
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Het uit San Francisco afkomstige Swell onder David Freel is al bijna 20 jaar bezig en is een goed bewaard geheim binnen het indie circuit, samen met American Music Club, Red House Painters, en zoals iemand terecht zei Arab Strap (dankjewel dus).
De groep zweert trouw bij sfeerschepping, melancholie en sfeerschepping. Een boeiend broeierig en dromerig geluid.
Onlangs verscheen ‘South of the rain and snow’, dat klinkt als de oude plaatjes ‘41’ en ‘Too many days without thinking’. Maar eigenlijk brengen ze al jaren dezelfde plaat uit. Het zijn sober gehouden songs door het akoestische gitaargetokkel, niet al te dwingende ritmes, een krachtiger klinkende (slide)gitaar, die daar doorheen snijdt, en een bezwerende drums, omfloerst door synth/soundscapes. Songs met een repetitieve slepende en hypnotiserende opbouw, die zich langzaam van je meester maakt, onder die zachte, grauwe zanglijn van Freel.
Het trio speelde een onderkoelde set en liet zich leiden door de rustig, voortkabbelende soms zwoele songmelodie. De nieuwe songs “Trouble loves you” en “Good, good, good” openden de set. En op die manier ging het rustig verder, zonder echte ups & downs, maar waar vervaarlijk verveling kon toeslaan. Middenin de set waren het vooral het sfeervolle “What I always wanted” en het opbouwende “Sunshine everyday”, toevallig beiden uit ’97, die het meeste respons verkregen. Het intieme nieuwe “Saved by summer” mocht na een goed uur de set besluiten. Ze speelden nog twee overtuigende songs in de bis, een lang uitgesponnen “Bridgette, you love me” en titelsong van de nieuwe cd ‘South of the rain & snow’. Freel en de zijnen bedankten voorzichtig hun publiek. Tot een volgende keer dan maar, binnen een paar jaar!
Ook het uit Los Angeles afkomstige Radar Bros kreeg ruim de tijd om hun sfeervolle ingetogen indie americanasongs voor te stellen. ‘Auditorium’ is hun recentste plaat, waaruit ze rijkelijk putten: een sferisch klanktapijt, voortsjokkende ritmes en de warme stem van zanger/componist/gitarist Putnam. Fijngevoelige en heerlijk wegdromende muziek, die af en toe iets forser klonk, maar net als bij Swell schuilt de factor voorspelbaarheid en verveling om de hoek.
De Cactus Club kon op geen beter tijdstip als de zondagavond deze twee bands programmeren. Goed gevonden.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Nederlands 
Français 
