Op de tonen van een reggaeversie van “We shall overcome” stapten The Aggrolites op vrijdag 4 november het podium van de gezellig gevulde Magdalenazaal in Brugge op. Time to dance, zo zou blijken, op een aanstekelijke mix van upbeat reggae, ska en rocksteady. Feel good music vooral, een beetje old school, maar zo geüpdatet dat het blijft aanslaan.

De bovenvermelde mix vatten The Aggrolites zelf graag samen in ‘dirty reggae’, ook de titel van één van hun nummers. Al bijna een decennium zijn de Los Angeles ‘bad boys’ bezig en ze verzamelden al vijf albums (Dirty Reggae (2003), The Aggrolites (2006) and Reggae Hit L.A. (2007), IV (2009), en Rugged Road (2011), met een nieuw - wat tegenvallende - live album er boven op. Tegenvallend omdat het nooit de sfeer weergeeft die we in Brugge wel aan den lijve voelden. Stilstaan was geen optie.
Met zijn vijven zijn ze: Jesse Wagner (vocals, lead guitar), Roger Rivas (synthesizer), Jeff Roffredo (bass) and Alex Mckenzie(drums). All ‘men in black’ in Brugge en met vooral twee eyecatchers: de energieke, entertainende zanger die het gesprek, de discussie en alle andere mogelijke interactie met het publiek aangaat en de keyboardsman die met een bandana op zijn kletskop bij momenten hevig op zijn ‘organ’ inramt. Die synthesizer is overigens in zowat alle nummers overduidelijk de leidraad.
Wie denkt dat ‘aggro’ verwijst naar enige vorm van boerderijpraktijken zit verkeerd. ‘Nomen est omen’, ook hier, want het vijftal grabbelde de naam weg uit de sixties toen in het Britse slang ‘aggro’ taai-sterk-ruw’ betekende, wat sloeg op de ruwe reggae in die tijd. Ook wel skinhead-reggae genoemd, vandaar ook hun links naar het punkerige, wat ze zelf dirty reggae zijn gaan noemen.
En ondanks wat zachtere nummers past ‘tough’ past nog altijd wel bij hun sound. Wat Prince Buster, de Jamaicaanse zanger, producer en één van de sleutelfiguren van de ska, liet ontvallen: ‘Niet te geloven dat deze band uit Amerika ‘mijn muziek’ speelt zoals ik het in die tijd maakte. ‘
Met een Caribische onderbuik speelden ze ook ten dans in Brugge. En met een Jupiler in de hand (‘The best beer in the world’, sic) – en midden de set zelfs een aangeboden pintje van een vrouwelijke fan - vroeg de leadzanger constant om ‘more noise’. Pauzes waren er niet, het was rechttoe rechtaan.

De benen shaketen en de kelen gingen luid open voor de vele meezingmomenten als “Banana” (ooit opgenomen voor een tv-show voor kids), “Countryman fiddle” en “Dirty Reggae”. En niet in het minst op hun “Don’t let me down”, een sublieme reggaeversie van de old time classic van The Beatles. De afsluiter van een te kort feestje.
‘Dankuwel’ zei Wagner. Van ’t zelfde, wilden we antwoorden.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Cactus Club, Brugge