The Orb - Great Gigs In The Park 2025 - Nog niet uitgespeeld na 35 jaar
Bijna 35 jaar later is het Britse The Orb van Alex Paterson nog lang niet uitgedraaid. Met z’n twee aan de descs en de draaitafels, blijken ze nog steeds de ideale geleider te zijn voor een midnight summerdream of een evening lounge afterparty. Het klinkt helend, zalvend nostalgisch de oudere nummers te horen, het hoofd omhoog, de ogen te sluiten, erop te heupwiepen en een danspas te wagen. Heerlijk genietbaar dus op een zomerse zondagavond …
De Britse psychedelische ambient/technodub van Alex Paterson komt nog eens opdraven met een nieuwere plaat; twee jaar terug verscheen ‘Prism’ met name, die de ambient traditie verbindt met voorzichtige housebeats, dubreggae, ragga, trance , minimal en rave . Het is hun handelsmerk die ze in de begin 90s lanceerden, met een handvol boeiende platen als ‘Adventures beyond the ultraworld’, ‘U.F. Orb’, ‘Orblivion’ , ‘Cydonia’ en ‘Bicycles & Tricyles’. Het leverde hen sterke, bepalende songs op als “Little fluffy clouds”, “Perpetual dawn”, “The blue room” en “Toxygene”. Voor de doorwinterde en de pré-gepensioneerde danceliefhebber zijn er wel enkele in het geheugen gegrift.
Dit geluid bouwden ze op in de esthetiek van de dub door die reggae-achtige basslines , de repeterende, bedwelmende, zalvende, golvende, zweverige, groovende, aanstekelijke psyche/spacey sounds en de pompende electrobeats. Een muzikale collagetechniek die evenzeer door 90s artiesten als Biosphere, FSOL, The sabres of paradise, Black Dog, Boards of Canada, Orbital hoog in het vaandel werd gedragen, gegroeid uit de traditie van een Brian Eno, Kraftwerk en Can.
Muzikale rust en gekte vinden elkaar in bleeps van opborrelend water en dolfijn-hemelse geluidjes, ondersteund van yoga-sferische, surrealistische, bizarre vervormde en hallucinante visuals; wat we herkennen als The Orb’s ‘moonbuilding’.
Hoedanook Paterson en Rendall hadden er zin in en maakten er een leuke, ontspannende, loungy zondagstrip van in het idyllische park van De Casino, die tot een klein Rivierenhof was omgedoopt.
Het was soms anders … The Orb, 15 jaar terug toen ik hen voor het laatst zag, werd het publiek opgezweept, meegesleept in hun kenmerkende sounds&bleeps, maar kwamen we in een teneur toen Paterson (dronken ruziënd?) het podium verliet en alles overliet aan zijn kompanen om de sfeer erin te houden.
Verleden tijd nu … Met hun twee wisten ze het oude met het nieuwerere moeiteloos te connecteren.
We werden in hun unieke sfeer gedropt met die gekende pijlers “Little fluffy clouds” en “Perpetual dawn”. De lichte uitbarstingen in de weerkerende, opbouwende sounds zorgden voor een meeslepende trance, met een drankje of een geestesverruimend ideetje. Samenhorigheid door de vibes dus, die ergens doet denken aan ‘dreambeats’.
Hun “Towers of dub” en “U.F. Orb” legden de klemtoon op die dubsounds in de beste dagen van On-U-Sound en de Dubsoundsystems.
Het brengt ons naar het nieuwere werk als “It’s coming through”, die hun 90ss ambientgroove als rode draad houdt. De aanzet naar de smiley nostalgie van “The blue room” en “Toxygene” (knipoog naar de ‘discothequè’ van Soulwax).
Met als hoogtepunten hun herbewerking van Pink Floyds “One of these days”; niet vreemd gezien David Gilmour altijd al een voornaam plaatsje had bij Paterson. Verder die andere kant van hun “Little fluffy clouds” , waarin flarden Morricone’s “Once upon a time” en een voicesample van Brian Wilson (Beach Boys), die ons onlangs op 82 jarige leeftijd verliet, te horen was.
De songs klonken stapsgewijs forser en krachtiger, we werden meegepakt - gezogen naar de schaapwolkjes in de hemel, de klotsende watergeluidjes van de zee, een windje van de zeeschelpen, en we zagen de dolfijnen heen en weer in cirkels springen. Wat een goedgeluk golvend einde en stomend feestje.
Het mag dan nostalgisch zijn, The Orb bewees dat ze nog niet zijn uitgespeeld, - gedraaid. Ze zijn een heling voor het gehoor en het gemoed.
Mooi om de zondagavond te besluiten op die manier, om dan er terug tegenaan te gaan in de confronterende harde alledaagse realiteit.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
The Orb
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7653-the-orb-15-06-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Orb lag samen met Biosphere, Fsol, The sabres of Paradise en The black dog aan de basis van de ambient scene. De rustige, sfeervolle sound evolueerde verder naar de termen trippende chillout en lounge. Dr Alex Paterson, spil van The Orb, combineerde z’n ambient soundscapes en elektronicableeps met psychedelicaloops, dubby baslijnen (hij deed vroeger o.a. beroep op Jah Wobble, en dat weet u het wel ..), zweverige housebeats en spoken words samples. Een beeldverhaal van golvende spacey trips en zwevende dolfijnen onder een helderblauwe hemel …Een paar platen binnen deze stijl kunnen niet ontbreken, ‘The Orb’s adventues beyond the ultraworld’ (’91), ‘UFOrb’ (’92) en ‘Orblivion’ (’97).
Maar vanavond had de zalvende loungy trip van The Orb, doorheen hun bijna 20 jarige carrière een wrange nasmaak en eindigde de set in groots teneur ondanks het feit dat Paterson zich kennelijk goed amuseerde aan z’n elektronica apparatuur, de knopjes, platen mixen en voicesamples door de boxen sturen. Na ongeveer een uur, op het memorabele “The blue room” was hij plots weg en liet hij de drie andere leden, waaronder die andere knoppenfreak van het eerste uur Thomas Fehlman, een drummer en een dansende rapper alleen achter. Hij liet z’n mixtafel verder dreunen … We hoorden nog een “Billy Jean”- sample en een halfslachtig “Perpetual dawn” waarop dan plots de lichten aanfloepten. Aanvankelijk dacht het publiek dat Paterson zich voorbereidde op een tweede sessie (was The Orb niet gekend van hun ruim twee uur durende sets?!), werd hij nog onthaald op applaus en gejuich, maar toen de roadies kwamen om het materiaal op te ruimen, sloeg de stemming om en werd de sfeer grimmiger, wat ontaardde in boegeroep en drankbekertjes gooien.. Iedereen had er het raden naar wat zich op het podium had afgespeeld: aan de respons en de ambiance lag het alvast niet, maar in de wandelgangen hoorden we praten over een dronken Paterson (hij had alvast een fles straffe drank bij!), die in discussie kwam met z’n drummer …
Wat een domper …het begon nochtans goed bij deze pioniers: de trancy psychedelische soundscapes, de dubs, de deep funkende baslijntjes, reggae invloeden, een opzwepende percussie, het knoppengefreak, de natuur geluidjes en de gepaste voicesamples, af en toe doorkruist met zalvende raps. De visuals van o.a. Close encounters, Star trek, de vloeistofdia’s, de spabubbels en ga zo maar door leverden een prachtig decor voor deze spannende ‘onthaastende’ trip. Paterson en de zijnen plukten enkele songs van het recente ‘The dream’ (’07), “Mother nature” en “Dirty disko dub”, die moeiteloos naast het oudere werk stonden van “Towers of dub”, “Little fury clouds” en “The blue room”. De repetitieve opbouw en de intrigerende zalvende beats en sounds werkten aanstekelijk op de dansspieren. Het leek erop dat The Orb sterk van zich ging afbijten en een lekker stomend feestje presenteerde, met een optie voor een ‘I Love Techno’ event, maar na een uur sloeg het om in dramatiek, wat onbegrip, frustratie en afkeer opleverde. En een classic als “Toxygen” mocht worden opgeborgen…
Ondanks de sterke aanzet, voelden vele fans zich bedrogen van de attitude van den Dr waardoor The Orb niet heeft getekend voor een happy weerzien. Hij was nu zelf het breekpunt op z’n eigen feestje …
Support was het West-Vlaamse Ansatz der Maschine, het indietronica project rond geluidstechneut Mathijs Bertel. Hij kan beschikken over een ruime band, wat z’n dromerige en donkere elektronica doet versmelten met akoestische en elektrische gitaren, blazers, viool en pedaal effects. Ze zorgden voor een warme en een apocalyptische abstracte filmische trip met aangepaste visuals. Door de jazzy aandoende stukken en de ‘70’s psychedelische synths refereerden ze nauw aan ‘Atom heart mother’ van Pink Floyd. Ansatz der Machine plaatste zich probleemloos naast andere bands in het genre als Yuko, Apse, Motek, Toman en The Sedan Vault. Vinger aan de pols kun je houden met hun twee cd’s totnutoe, ‘The postman is a girl’ en ‘Painting bad weather on her body …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
