Tubelight kende een ferme start toen ze in 2012 de finale van Humo’s Rock Rally wisten te bereiken. Ze hadden een bescheiden radio hitje met “Coming After You” en een album (‘Heliosphere’) dat het goed deed. Hun muziek vertoonde hun voorliefde voor psychedelische muziek uit de sixties, Britpop en een snuifje shoegaze. Na dat debuutalbum werd het even stilletjes rond hen. Niet meteen gedacht dat we er nog iets wereldschokkends van gingen horen maar zie: hier staan ze weer! In een lichtjes gewijzigde bezetting. De huidige bezetting bestaat uit Lee Swinnen (zoon van…), Mick Swinnen (Ero Guro), Bart Weyens (Statue), Bart Baele (Speedozer) en Wouter Theunis (ex-Prospects).
De muzikale koers is ook lichtjes gewijzigd. Laten we zeggen dat hun roots nog steeds in de dezelfde grond ligt maar dat de aankleding iets anders is. Het klinkt alvast minder gepolijst. Het is iets minder Britpop en wat meer garagerock. Waar vroeger linken met bv The Kinks konden gelegd worden moeten we dit nu eerder zoeken bij Iggy Pop of Arctic Monkeys. Luister maar eens naar “Isolation” en je zal begrijpen wat ik bedoel. De opnames hebben ook meer een lo-fi benadering. Iets wat wel past bij hun nummers en heel mooi tot uiting komt op bv “Nervous Jim”. Openingstrack en tevens single “Perfect Routine” begint wat tegendraads (met gepiep en dissonante gitaar) maar is wel catchy as hell. De Afrekening? Ook “Complexity” is een dijk van nummer. Maar zo staan er nog enkele op.
Tubelight heeft zichzelf heruitgevonden. En hoe? Door een dijk van een plaat te maken waar nogal bands jaloers op mogen zijn.

Zo vader, zo zoon dacht Lee Swinnen toen hij de muzikale wereld instapte.  Debuutalbum ‘Heliosphere’ bevat een combinatie van psychedelica, Britpop en hier en daar wat shoegaze. Vergelijken hoeft niet, al heeft Tubelight wel wat weg van bands als The Jesus and Mary Chain en The Brian Jonestown Massacre.
Op ‘Heliosphere’ zijn heel wat catchy melodieën te vinden en in ieder nummer zit wel een deuntje dat in je hoofd blijft steken. Luister naar “Nothing will change my mind” en “White City”. Bij deze ben je dus gewaarschuwd.
Eerder uitgebrachte singles “Coming After You” en “Suzy’s Suicide” zijn natuurlijk ook aanwezig op de plaat. Al klinkt die laatste helemaal niet zo overtuigend en strak ten opzichte van de rest. Laat het je vooral niet beletten om verder te luisteren want de betere dingen worden vaak tot het laatst gehouden. Ook Tubelight dacht hier duidelijk zo over. Terechte keuze met nummers als “No Love” en “I Wanna Hit”, die iets steviger maar misschien ook wel beter klinken ten opzichte van de rest.
‘Heliosphere’ is een ‘binnenkopper’  en doet onmiddellijk snakken naar meer. Verwacht Tubelight deze zomer maar op verschillende festivals en indien je niet kan wachten tot dan, is er op 25 maart hun CD release in het STUK in Leuven.