Useless Eaters - Energieke postpunk voortgestuwd door een splijtende gitaar

Rock-'n-roll op Pasen, dankzij De Zwerver kon het dit jaar en het werd meteen een avondje die nog een tijdje na zal zinderen.

Aanvankelijk las ik de naam van de eerste groep abusievelijk als Shakatak, de Britse jazz-funkgroep uit de jaren '80 die trouwens nog steeds actief is. Een link met die band was er duidelijk niet, hier hadden we totaal ander vlees in de kuip. Hoewel, vlees? Dit was rock, minutieus afgeschraapt tot op het bot.
Stakattak komt uit Brussel, heeft drie platen uitgebracht en een indrukwekkend aantal optredens op de teller staan. Ze noemen zichzelf de grondleggers van de raout rock, wat dat ook moge betekenen.
Maar hun doortocht in Leffinge zal niet snel vergeten worden. De karige drums van Thijs Beckwé en de repetitieve gitaarpatronen van Lotte Beckwé zorgden voor het gammele muzikale karkas. Speerpunt van de groep was zanger Nick Defour, een man van het principe ‘komt het volk niet naar mij, dan ga ik naar het volk’. Gewapend met een ellenlange microfoonkabel trok hij meteen het publiek, dat redelijk ver van het podium stond, in. Je kon hem zowat overal vinden, behalve op het podium: kronkelend op de vloer, gewrongen tussen de toog en het plafond of zelfs buiten.
Visueel viel er voortdurend wat te beleven en ook muzikaal bleef dit intrigeren tot het einde. Een morsige mix van punk en noise die me soms deed denken aan ‘Trout mask replica’, het ongrijpbare meesterwerk van Captain Beefheart dat na 56 jaar nog steeds tot de verbeelding spreekt of aan de dwarsheid van een prille Pere Ubu. Primitief en onvoorspelbaar, hoewel de gitaar van Lotte Beckwé enkele keren wat bluesy klonk en zo toch voor enig houvast zorgde. Die gitaar ruilde ze voor enkele nummers met de microfoon van Nick Defour en liet zo voor even de rust wat terugkeren. Mooie opwarmer!

Useless Eaters, niet te verwarren met die andere punkband The Useless Eaters UK, zag het levenslicht in Memphis, Tennessee maar is intussen verhuisd naar Oakland, Californië. In de beginjaren werd de groep rond Seth Sutton, die ook in talloze andere bandjes actief was, op sleeptouw genomen door wijlen Jay Reatard. Dat resulteerde tussen 2009 en 2016 in een lawine aan singles en 7 albums waarna de stilte plots intrad.
En nu, negen jaar later, tourt Seth Sutton met een geüpdatete Useless Eaters door Europa, wat hem ook naar Leffinge bracht.
Sutton bleek een klein, pezig mannetje dat met een vinnige verbetenheid zijn ding bracht. Energieke postpunk maar dan zonder het bombastische en de moeilijkdoenerij waar de nieuwe exponenten in het genre zo graag mee flirten. Zelf durft hij zijn muziek al eens omschrijven als neo-guitar music en daar kan ik ten dele wel inkomen want de gitaar staat wel degelijk centraal. Na een wat ingehouden, instrumentale aanhef werd het tempo meteen flink de hoogte ingejaagd met "Industrial park" waarna meteen een eerste hoogtepunt volgde: het superbe "Temporary mutilation" waarin een indrukwekkende bas de melodie afbakende en dat zou zeker niet de enige keer zijn. Andere ingrediënten waren de explosieve drums, de eerder bescheiden maar daarom niet minder mooie synths, de monotone zang en uiteraard die niets ontziende gitaar. Sommigen hoorden hierin gelijkenissen met T.C. Matic en ik kon ze geen ongelijk geven: die hamerende, messcherpe gitaar had zeker van Jean-Marie Aerts kunnen zijn.
Even leek een gebroken snaar de vaart uit de spannende set te halen, maar een attente Lotte Beckwé schoot meteen te hulp door haar gitaar te geven. Zo bereikte Useless Eaters dan toch zonder oponthoud de finish van een set waarin ik slechts één nieuw nummer kon ontwaren.
Het blijft dan ook de vraag of deze tour nog een vervolg zal kennen.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge