Muzikaal vakmanschap en gevarieerde metalcore gaan hand in hand op het zesde full album van War Of Ages.  Deze zogeheten Christelijke metalcoreband uit Pennsylvania kreeg voor ‘Supreme Chaos’ versterking van gitarist Jack Daniels van Hope For The Dying.  De man zorgt voor een meerwaarde want de indrukwekkende sound op dit  album is om vingers en duimen af te likken. 
War Of Ages brengt een zeer gelaagde en minitieus opgebouwde mix van melodieuze metalcore, posthardcore, elektronica en klassieke metal.  De tien songs staan  stuk voor stuk als een huis. 
WOA weet agressieve hardcore naadloos te mengen met machtige metalriffs,  breakdowns en uitgekiende solo’s.  Dit hoor je vooral in “Lost Apathy”, een schoolvoorbeeld van een prima metalcore-nummer.  Ook de catchy en groovy opener “From Ashes” met enkele goedgerichte synths mag er zijn.  Verder is er onze favoriet, het funky  “Chaos Theory” met misschien wel de beste riff van dit album. “LionHeart” combineert dan weer enkele melodieuze met  razendsnelle passages en zal live de nodige gengsters slaan.   
Ook de andere tracks weten dit hoge niveau aan te houden.  Heel wat fans in de VS zijn al overstag gegaan voor War Of Ages, veel kans dat met deze plaat ook Europa volgt!

Enigszins onverwachts kwam ik onlangs een lang verdoken gebleven CD op het spoor. Vanonder een stapeltje papieren op mijn bureau kwam plots het zes maanden eerder uitgebrachte album ‘Arise and Conquer’ van War of Ages opgedoken. Het mooi uitgewerkte artwork wekte mijn nieuwsgierigheid. Het eerste wat ik te horen kreeg was een diepe hardcore scream, wat op het eerste gehoor nogal ontgoochelend klonk. Het metalcore genre kan mij namelijk zelden boeien.
Het moet echter ook gezegd worden wanneer één van deze bands wel goed werk leverde! In dit kader zou ik graag een gebedje lezen, dat het voor deze heren goed mag gaan (moest ik er dan effectief ook wel in geloven). War of Ages brengt namelijk christelijk geïnspireerd Metalcore geweld, wat je niet zou verwachten bij het zien van het bloederig artwork en de beukende nummers.
Muzikaal zit het album erg gevarieerd in elkaar. Flitsend gitaarwerk wisselen de beukende riffs af of vullen ze simpelweg aan. Erg stevige door thrash geïnspireerde stukken worden dan weer afgewisseld met melodieuze intermezzo’s en het geschreeuw van zanger Leroy Hamp maakt regelmatige plaats voor predikende uitspraken (absoluut niet storend of bekerend), fluisterende passages en opzwepende catchy zangstonden. Dit laatste maakt bijvoorbeeld het nummer “Through the Flames” tot één van de hoogtepunten van het album. Ongetwijfeld zal dit nummer enthousiast onthaald worden tijdens een live-optreden. Stevig moshen om mekaar vervolgens in de armen te vliegen en een deuntje mee te zingen, maken zo’n optredens namelijk een stuk boeiender dan het constante gebeuk en geschreeuw.
Wat War of Ages nu net zoveel beter maakt dan de doorsnee metalcoreband is de geniale opbouw van de nummers. De band weet als geen ander wanneer welke passage moet voorkomen. Hierdoor klinkt het geheel als een sneltrein die geen seconde verveelt. Luister maar eens naar het schitterende “Sleep of Prisoners”, dit is echter slechts één van de vele voorbeelden die ik hiervan kan geven. Bovendien kennen de groepsleden hun instrumenten bijzonder goed, waardoor je ze op geen enkele fout kunt betrappen.
Na het turbulente leven van de gebroeders Hamp zijn beiden terug op het goede spoor beland. Het album behandelt het gevecht tegen de duivel. Een gevecht dat de beide heren meermaals moesten doorstaan. Het lijkt dan ook niet meer dan logisch, dat het bijzonder overtuigend overkomt. Hoewel ik niet gelovig ben, heb ik er absoluut ook geen last mee om deze band te aanhoren. Wie namelijk niet geïnteresseerd is in de teksten, kan er ook zeer gemakkelijk omheen aangezien je wel wat moeite moet doen om deze te verstaan. Ik ben alvast overtuigd van de muziek die deze heren brengen!