Het Amerikaanse noise core trio Wolf Eyes uit NY is al zo’n vijftien jaar bezig met hun DIY praktijken . Naast eigen werk , oneindige reeks lp’s , split lp’s , cassettes en de incheck op allerhande projecten, hebben ze nieuw werk uit, ‘No Answer’ .
Hun tegendraadse , chaotische , verdwaalde  noise terreur is hard, meedogenloos, oorverdovend , messcherp, destructief en geschift. De nummers lijken op hol geslagen en gaan compleet uit de bocht .

Wolf Eyes is live een beleven en ervaren, pijn en genot , afzien en gelukzaligheid. Indrukwekkend wat een spanning en variatie hun instrumenten en elektronica te verduren krijgen , net als de zang , de screamos en de vocodervocals. Af en toe klinkt een lome, verdwaalde klarinet door . Slepende , loodzware ritmes , knoppengefreak – effects, dissonantie en ronkende geluiden zijn een welig vertier. Wolf Eyes drijft ergens tussen de experimentjes van Big Black , Swans , Black Flag, het oude Sonic Youth, Godflesh , God , Pain Teens en ga zo maar door .
Hun sound blijft door de jaren nog even opzienbarend , hard en extreem. Het is en blijft een test op de toegelaten Dbs voor het gehoor .
Wolf Eyes doet zijn naam alle eer aan , is gejaagd , onrustig , wacht ongeduldig op zijn prooi, houdt van het donker en trekt zich op aan een mistig, nevelig decor . Wolf Eyes is duister, filmisch, duivels en hallucinant .
Hun wolfsogen zijn letterlijk wolfsklauwen en - klemmen,  houden je als een ‘big brother’ in de gaten, bespieden en laten je niet los; hun klauwen knijpen, krassen, schuren, scheuren en hakken. Een ideale soundtrack voor elke suspense tv serie, science-fiction en horrorfilm. Ze laten je verdwaasd en verweesd in het donker achter in een godvergeten verlaten dor bos .
Af en toe viel een toegankelijk randje van rave, beats en wave  te noteren, die de sound en het  lot verzachten , en zelfs in het tweede deel van de set uitnodigden tot een explosieve pogo . We laten in het midden welke songs ze voorstelden , gezien hun sound in zijn geheel moet gezien worden .

Na al die jaren zijn ze nog even indrukwekkend en extreem . Drone noise . Doe het hen maar na! 

Eerder werden we in een even aparte dissonante klankenwereld gedropt van André Stordeur die door een tweede persoon werd bijgestaan . In de voetsporen van een Pan Sonic , of is het omgekeerd - zo te zien aan de leeftijd van de twee heren! , hoorden we hier een huiverend elektronisch tapijt, een geluidsterreur van dreunende, donkere , neurotische , apocalyptische soundscapes , die het houdt op abstracte elektronica, avantgarde , drones  en ruis.
Ook hier flitsten beelden en suspense van talrijke science-fiction , horror films ons voor de ogen …

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Trix Antwerpen (met The Soft Moon op 18 april 2013!)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wolf-eyes-18-04-2013/

Organisatie: Magasin 4, Brussel

De dreigende, onheilspellende dronenoise van Wolf Eyes en hun support acts nodigden uit om de Halloweentochten te eindigen in de Kreun. De opwarmers waren Hellvete en Bear Bones, Lay Low, twee éénmansprojecten die na een klein half uur samen opereerden.

In de voetsporen van Pan Sonic hoorden we van Bear Bones, Lay Low een geluidsterreur van dreunende, donkere neurotische soundscapes, traag, monotoon, repeterend, een helle-tocht in de leefwereld van deze jonge gast. Het huiveringwekkend elektronisch tapijt vulde hij aan met gitaardwarrels en – distortion door de pedaaleffects, onder z’n zweverig, galmende, op het achterplan gedrukte zang.
Hellvete zorgde voor een apocalyptische soundtrack door een overstuurd experimenterende gitaarsound en een repetitief opbouwend drumritme. De sound kronkelde zich daadwerkelijk in de aderen om zich meester te maken van het menselijk brein. Stephen King kon likkebaarden.

Het Amerikaanse trio Wolf Eyes, al tien jaar bezig, ging nog een stapje verder. Hun angstaanjagende, extreme sound dreef ons terug naar de ‘80’s “Horror Movies” van The Bollock Brothers, de ‘80’s noise-elektronica van Swans, (‘Filth’, ‘Cop’ en ‘Greed’),  de gitaarnoise van Sonic Youth, Steve Albini’s Big Black en Rollins Black Flag, en tenslotte het experiment van de onvolprezen Godflesh, God, en Pain Teens.
Een meeslepende sound van breed, uitgesponnen songs  waarvan hun wolfsogen en -klauwen de trommelvliezen pijnigden: een elektronica terreur van hoge sonar geluiden, lome beats en ritmes, een lage, ronkende éénsnarige bas, een vervormde, op hol geslagen sax, en distortion, fuzz en noise door de pedaaleffecten, in een golf van krijsende vocodervocals.

Kortom, Wolf Eyes: indrukwekkend, angstaanjagend en oorverdovend …

Organisatie: De Kreun, Kortrijk