De zusjes Casady van CocoRosie waren pioniers van de freefolk; een weird klankenpalet brachten ze van knusse, iets–niet-van-deze-wereld indiefolk/elektronica, allerhande bevreemdende geluidjes en bleeps, gedragen door een bed van haaks staande vocalen van de zusjes en beatboxer Tez.. Ze creëerden op die manier een eigen unieke, wondere sprookjeswereld.
De eigenaardig - en grilligheden van de eerste twee platen ‘La maison de mon rêve’ en ‘Noah’s ark’ van het kunstminnende cabaretier zijn duidelijk gefilterd en van de geniale gekte van vroeger is er dus minder sprake, iets wat we al op de vorige cd ‘The adventures of ghosthorse & stillborn’ hoorden. De zusjes zijn dus duidelijk geëvolueerd. Op de huidige cd klinken sfeervolle hiphopbeats, Oosterse en Indiase invloeden door. De schoonheid zit subtieler in elkaar en de songs laten zelfs een meer rustige indruk na; in z’n totaliteit klinken de songs minder bevreemdend en zijn ze toegankelijker geworden. En de zang van de zussen is naar elkaar gegroeid: Sierra’s operastem weet steeds dieper in te dringen en Bianca’s rauw raspende stem is geëvolueerd naar een fraaie soms emotievolle hoge zang.
De CocoRosie herkenbaarheidfactor blijft torenhoog door de speelgoedgeluidjes en de kermiscarrousel, maar door de verfijnde, melodieuze, gemoedelijke, sfeervolle aanpak kunnen ze nog een breder publiek aanspreken.
Het samenhorigheid – kampvuur - gevoel brandt iets minder fel, maar blijft treffend en pakkend … zoals ze zelf omschrijven, “laat ieder mee zweven naar het rijk der geesten” …, dat al meteen wordt ingezet met een feeërieke, dromerige “Trinity’s crying”. Verder zijn er genietbare trips door de sfeervolle grooves van “RIP burn face”, “Lemonade” en “Gallows”. Een warme Oosterse sound klinkt door op “Smokey taboo”, “Hopscotch” en “Undertaker” (denk maar aan Loop Guru , Transglobal Underground en Ofra Haza!), die forser klinken door de explosiever worden beatbox en keelzang. Maar naast de fraaie samenzang is het vooral pianist Gael Rakotondrabe die zich in de picture plaatst op het materiaal. ”The moon asked the crow” en “Fairy paradise” hebben het meeste tempo. CocoRosie put uit vele muzikale bronnen en besluit overtuigend met een jazzy croon op “Here I came”.
CocoRosie blijft wel iets bijzonders & magisch bieden, subtiel, bedacht en doortrapt, ondanks de leuke betovering op het eerste zicht.
Hun vierde cd ‘Grey Oceans’ werd mee geproduceerd door Dave Sitek van Tv on the radio. CocoRosie onderscheidt zich en blijft een aparte band!