We waren al onder de indruk van het titelloze debuut van het Canadese trio van sing/songwriter Taylor Kirk, Timber Timbre … een beklemmende spookhuisrit, loom, slepend, donker en onheilspellend. De songs droegen een soort ondraaglijke pijn en waren hartverscheurend, fijngevoelig en ontroerd. Taylor, meestal met cape, had een huiveringwekkende praatzang, ergens tussen Nick Cave, Swans (Michael Gira) en Tindersticks (Stuart Staples).
De ‘pop noir’ met een folky randje is gebleven; de sferische, huiverende trip is door de gelaagde, broeierige opbouw koud, kaal, sinister en warm. Zwaarmoedig, maar door een breder palet en de forser opbouwende klanken ook losser . Piano, orgel, viool, blazers , banjo en steelpedal zijn het basisinstrumentarium. Op die manier horen we ‘murder ballads’,  innemend, ingetogen materiaal dat intrigeert en gekenmerkt is van een experimenteel randje. “Black water” en “Do I have power” staan het sterkst in de spotlights op de tweede cd.  Timber Timbre weet op eigen unieke manier een apart sfeertje te creëren in duistere steegjes …