Uit het koude Scandinavië komt de laatste tijd al even onderkoelde post punk aangewaaid. We hebben al het Deense weerbarstige en chaotische Iceage en het Finse verbluffende Beastmilk. Voeg daar maar het Zweedse Holograms bij. Ook deze jongens grijpen terug naar de jaren tachtig, maar dan naar de duistere en onheilspellende kanten ervan en niet naar de vergankelijke plastieken pop uit die periode. Meer Joy Division dan OMD dus, meer Suicide dan Pet Shop Boys, meer frontale zwartgalligheid dan oppervlakkig sentiment.
Anton Spetze’s stem hangt wat rond in de regionen waar Robert Smith vertoefde bij de eerste Cure platen, echoënde gitaartjes geven het geheel een gothic tintje en donkere synths zwemen naar The Horrors. Wij horen er zelfs onze eigenste eighties iconen Red Zebra in. Daar zullen die snotneuzen van Holograms waarschijnlijk nog nooit van gehoord hebben, maar men hoeft zijn voorgangers niet altijd bij naam te kennen om er wel degelijk door beïnvloed te zijn.
Holograms is alweer een interessante nieuwe band binnen de huidige post-punk revival. Een Pukkelpop groepje.