Een goede drie jaar brachten Callier – Geerts , tandem van Hooverphonic , een nieuwe wending aan hun  muzikale carrière . Zangeres Geike Arnaert werd vervangen door Noémie Wolfs en ‘The night before’ was het eerste resultaat . Hierbij werd afstand genomen van hun kenmerkend trippopgeluid en kwam het popgeluid in de spotlights. De songs waren  mooi in elkaar gekunsteld, klonken dromerig, kregen kleur door strijkersarrangementen en konden een hoger tempo of opbouwende groove hebben. Sprookjespop en een musicalsfeertje, waarbij de stem van Wolfs meer & meer werd uitgediept .
Daarna kregen we nog twee platen met ‘Orchestra’ , waarbij het beste werk in een orkestraal jasje werd gestopt en Wolfs zich vocaal meer en meer kon profileren .
En dan is er na die uitgebreide tour de opvolger , ‘Reflection’ , die op 4 verschillende locaties in ons landje werd opgenomen . Hooverphonic houdt van wat spanning , zocht en vond de opnamelocaties via audities , net zoals ze toen Noémi naar zich konden halen.
We hebben hier gemoedelijke , broeierige, innemende pop , waarbij Noémie vocaal de songs naar zich toe trekt . Een open, direct sfeervol stijlvol geluid, goed uitgewerkt en uitgekristalliseerd , waarbij de emotie belangrijk is en blijft. De singles “Amalfi” en “Plasticine” vormen het uitgangsbord , maar verder valt er voldoende afwisseling te noteren, met nummers als “Ether” , “Gravity” , “Copper” , “Bad weather” en “Devil kind of girl” tot het gevoelige “Boomerang” en “Wait for a while” .
Opnieuw een overtuigende sterke Hooverphonic dus die we mogen koesteren . Het is weinigen gegeven om nog steeds zo intens te raken met dit sing/songschrijven .