De hype rond bands die vakkundig postrock, metal en hardcore mixen, is al eventjes voorbij.  Toch kunnen liefhebbers van deze stevige genres niet voorbij het eerste album van de Zweden van Amalthea.  Het viertal starttte  rond 2004 als een posthardcore- en screamoband  waarna men geleidelijk de screamo inruilde  voor postrock.  Na een eerste EP in 2011 is ‘In The Woods’ het eerste full album.  De muziek die  Amalthea hierop brengt, klinkt desolaat, melancholisch en ruw en past zo perfect bij het onherbergzame, weidse en uitgestrekte beeld  dat velen van Skandinavië hebben.  Meestal houdt de band het vrij kalm door de cleane vocalen en het gerichte gebruik van instrumenten als viool, trompet of trombone maar  af en toe barst een explosief gedeelte los.   Aanknopingspunten vind je bij fijne bands als Cult of Luna, Isis, Steak Number Eight  en af en toe ook Neurosis.  Wie van dergelijke bands houdt, weet dat de rijkheid en de gelaagdheid van dit album vraagt om van begin tot eind te beluisteren.  Ook bij ‘In The Woods’ is dit niet anders.  Het zorgt ervoor dat dit een plaat is voor de muzikale meerwaardezoeker.