Iceage , het aparte bandje uit Koenhagen rond zanger Elias Bender Rønnenfelt , onderneemt na een paar gestripte en gestoorde rock’n rollende punkplaten ( hoor het als een smeltkroes van avantgarde,  hardcore, punk, en postpunk ) een forse koerswijziging. Hier kunnen we nog steeds niet omheen zijn valse praatzang . 
Een inventief klinkende Iceage hebben we dus,  die het harde , ruwe duidelijk heeft bijgeschaafd en het houdt tussen slordig en gestroomlijnd met gruizige , broeierige , sfeervolle, donkere songs , die ergens hangen tussen het Swans van de nineties , die de donkere romantiek bezongen met semi-akoestische  diepe gitaarriedels, en natuurlijk ook het oude Cave & The Bad Seeds .
Het is een afwisselend plaatje geworden dat gaat van  de intense “Oh my fingers” , “The lord’s favorite”, “How many” naar de uptempo’s van “Stay” , “Let it vanish” en dan kan tuimelen naar de gevoeligheid van “Forever” en de titelsong .
De verdoemenis wordt nog steeds ingeluid , maar dan op een meer aangename manier .