Het Ierse trio dompelt ons onder in schurende en broeierige noiserock . Ze zijn al zo’n vier jaar bezig . Songs zonder kop en staart . Een hobbelig , stekelig , onrustig , gejaagd parcours leggen ze af ,  in een golf beweging ; ze kunnen ontploffen , uiteengereten worden om dan toch terug in hun plooi te vallen, een 40 minuten lang.
Leuke boel , die moet doorgespoeld worden . De chaos van A place to bury strangers wordt verweven met de hectische ritmiek van Battles , wat zorgt voor een overtuigend resultaat!