Savages, het Londense all female postpunk kwartet - hoewel ze het liefst zo niet genoemd willen worden-,  hebben een enorm sterke tweede uit … We ervaren ultieme uppercuts in de tien nummers , die alles samen spannen en -vatten in een nummer, gejaagd – beheerst , hard – zacht, donker – licht, hartverwarmend – woedend, bloedspannend, gedreven  en extatisch. De uptempo’s en feedback die ze toevoegen, door een schurende , knarsende , verbeten gitaar van 80s wave echos/effects, geeft nog meer diepte en intensiteit . Een zinderende spanning dus, die “The anwer” , “Evil” , “I need something new” en “Mechanics” tot een ongeëvenaarde hoogte brengt .
Subliem wat we hier allemaal horen. De diepe bastunes , de indringende drumpartijen en de snedige , felle en melancholieke gitaarcapriolen zorgen ervoor dat het gitzwarte geluid onder hoogspanning gehouden wordt. Ondanks de apocalyptische dreiging en de paranoia die rond de sound zweeft , is deze kleurrijker nu en klinkt het geheel aanstekelijk, dampend , erotiserend, gedragen door de doortastende , aangrijpende vocals van Jehnny Beth, die op het podium een sterke uitstraling heeft .
Een unieke trip , die spannend , intens , broeierig, sterk is. ‘Adore life’ is opnieuw een krachtig antwoord, drie jaar na het overtuigende debuut ‘Silence yourself’. Bauhaus, Swans , Patti Smith en tot vervelends toe – voor de band – Siouxie zijn duidelijke invloeden. Maar OK de lat leggen ze erg hoog.
We houden van die strakke, bezwerende , onrustige , nerveuze sound. We werden in het Savages wereldje samen geperst. Een muzikale wervelwind . Op het oudje “Fuckers” hadden we een opgestoken middelvinger , nu de vuist recht vooruit . KO!