We zijn ferm onder de indruk van de nieuwe plaat van Ray Lamontagne, die in de CD titel ‘Ouroboros’ al laat horen , dat we hier te maken hebben met een soort eeuwige muzikale kringloop , een kosmisch klinkende cyclus, een eindeloze luistertrip, die verdeeld wordt in twee werkstukken van telkens vier nummers, die op elkaar aansluiten .
Die atmosferische americana/70s psychedelica nestelt zich ergens tussen Pink Floyd en My Morning Jacket in. Niet voor niks werd de plaat opgenomen met Jim James van My Morning Jacket .
Op de nummers in Part One , “Hey no pressure” en “The changing man” schuurt een intens broeierige rootssound. Op de andere songs van de twee werkstukken klinkt het geheel meer ingehouden , en staat de piano en het (akoestische) gitaarspel naast z’n bedwelmende vocals voorop . Zijn muzikale ideetjes zijn op de plaat prima uitgewerkt. 
Ray Lamontagne verdient een ruimere respons . Al op de eerdere platen manifesteerde de singer/songwriter/ freefolky/hippie lookalike op z’n Devandra Banhart en Angus Stone, zich .  Hij is eigenlijk een laatbloeier in het genre; en brak ruim acht jaar terug definitief door met ‘Gossip in the grain’ , uitgekiend materiaal van rijkelijk gevulde arrangementen en een gevarieerde aanpak.
De songs zijn dromerig en kleurrijk door de subtiele aanpak en vallen op door een unieke  60s/70s rootsnostalgie.