Het nieuwe album ‘Mastosaurus’ van de Belgische band King Hiss blinkt van ambitie om buitenlandse podia te veroveren. Dat is ook de meest logische stap als je in eigen land het hoogste bereikt hebt. Ze stonden reeds op Graspop en Pukkelpop, veel hoger kan je in dit genre niet mikken. De bende van zanger Jan Caudron mag zich met ‘Mastosaurus’ onder de arm warm lopen om in de Europacup van de stoner-metal te gaan spelen, met een geluid dat het midden houdt tussen Gojira en Mastodon. Ook komen ze soms in de buurt van Baroness en Cowboys & Aliens. Ze zitten meestal in het straatje van de desert-stoner-rock zoals Kyuss en Queens of the Stone Age en soms neigen ze meer naar de metalvariant (Down, Corrosion of Conformity).
Het stembereik van zanger Jan Caudron werd al vaak bejubeld. Op dit tweede album zet hij opnieuw een knalprestatie neer en steekt hij bv. Franky De Smet-Van Damme van Channel Zero naar de kroon. Maar het zou oneerlijk zijn om het succes van King Hiss alleen op zijn rekening te schrijven. De andere muzikanten leveren net zo goed puik werk. Muzikaal en productioneel is dit overigens helemaal top.
King Hiss is gegroeid sinds ‘Sadlands’, het vorige album uit 2014. Alles op ‘Mastosaurus’ klinkt een stuk organischer en de composities zitten nog beter in elkaar. Minder pletwals en meer nuances. Doorheen het album wordt het verhaal verteld van een anti-held die gedoemd is om te mislukken.
Opener “Homeland” is als drijfzand, het nummer sleurt je traag maar onverbiddelijk mee en peuzelt je beetje bij beetje op. Ook “Tourniquet” kent geen genade. Daarna openbaart King Hiss de drie echte parels van Mastosaurus: het overrompelende “Black Sea, Slow Death”, het magistrale “We Live In Shadows” en titeltrack “Mastosaurus”. Alledrie zijn ze ongemeen hard en sterk.
Het album gaat door met mokerslagen als “Stuck In A Hole”, “Egomaniac” en “Killer Hand”. Het afsluitende stukje piano vormt het orgelpunt van een fantastisch album.