Je moet het maar doen, op basis van één song heel Vlaanderen doen bezwijken en een stekje versieren op de grootste festivals, inclusief Rock Werchter. Studio Brussel zit er natuurlijk weer voor een groot stuk tussen, die halen het talent als het moet uit de bloemkolen, als het hen maar goed uitkomt. En als het niet te veel rockt natuurlijk, want dat is gevaarlijk.
Wij twijfelen er sterk aan of al die opgeklopte adoratie eigenlijk wel goed is voor een beginnende artiest als Tamino. Die jongen wordt door al die heisa in dat immense circus gedropt terwijl hij duidelijk nog volop op zoek is naar een eigen muzikale identiteit.
Die ene bewuste song heet “Habibi”, u heeft die ongetwijfeld al zo twaalfduizend keer gehoord en u weet dus ondertussen ook al dat Tamino daarop nog meer als Jeff Buckley klinkt dan Jeff Buckley zelf.  Omdat u niet steeds op dezelfde song zou moeten zitten luisteren heeft Tamino er een heus EP’tje rond gebouwd met nog vier extra tracks waarop de nieuwe jonge Vlaams God sterk doet denken aan… ja, we zullen maar zwijgen, zeker.
Kijk, waar wij het vliegend schijt van krijgen, dat is het slag artiesten die alles in het werk stellen om te klinken als hun grote voorbeeld en dan nadien in de pers gaan verkondigen dat ze het nogal vervelend vinden dat ze steeds weer met diezelfde naam vergeleken worden.
Maar goed, in de andere songs ontdekken wij ook een vleugje vroege Radiohead en een glimp van het onvolprezen Lift To Experience, niet toevallig twee acts die in de jaren negentig nogal nauwe gelijkenissen vertoonden met… ok, ok, we zijn al weg.
Als ie maar beter kan zwemmen.