Wilco heeft zich door de jaren geprofileerd als één van de bepalende bands binnen de rootsrock/alt.country. Het sing/songschrijverschap van Jeff Tweedy en het muzikaal vakmanschap van z’n band is verantwoordelijk voor die verstilde , introverte en broeierige, extraverte rootsamericana. De songs zijn knap gearrangeerd , opgebouwd , uitgewerkt en konden mooi uitgesponnen zijn . De instrumentatie kreeg dus heel wat ademruimte!
Met de vorige ‘Star wars’ kwamen zij verrassend uit de hoek, elf songs in een goed half uur en gekenmerkt van een rauwe , directe aanpak, die naar een demo aanpak neigde.
En de nieuwe is er terug eentje van een goed half uur, met twaalf songs , maar tav de uitgelaten voorganger is het materiaal beduidende serieuzer en introverter . De klemtoon komt op de ingetogenheid met een sobere , ingehouden instrumentatie van (semi) akoestische gitaren,  marimba , percussie en ga zo maar door. Het beklemtoont  het introspektieve karakter van de melodieuze melancho liedjes , minimaal in elkaar gekunsteld . Ze roepen allerhande gevoelens van frontman Jeff Tweedy op van angst, pijn, ergernis , walging , verwarring , onmacht en radeloosheid .
Het gaat van innemende (roots) pop ( o.m. “Normal american kids” , “If I ever was a child”, “Quarters” en “Shrug & destroy “) naar de typisch dromerige , broeierige americana van de band als “Common sense”, “Nope”, “Someone to lose” , “Happiness” en “Locator” .
Na meer dan 20 jaar in de muziekbusiness blijft Wilco één van de iconen in de rootspop , die sobere en gekunstelde prachtplaten aflevert .