Pieter Vermeyen is een klassiek geschoolde pianist en componist die zich later begon toe te leggen op elektronische muziek. In 2016 bracht hij het conceptalbum ‘Inuit’ uit, opgehangen aan de vaststelling dat de inuit (oorspronkelijke bewoners van Groenland) meer dan 20 woorden hebben om sneeuw aan te duiden. Hij pikte er toen vier sneeuw-benamingen uit voor evenveel composities.
Na ‘Inuit’ begon hij aan zijn volgende project: het weergeven van de schoonheid van de stilte en een ode aan de kunst van het luisteren. Dat doet hij in de eerste plaats door slechts één instrument op de voorgrond te zetten: de piano. Die vult hij heel spaarzaam aan met field recordings en iets tussen spoken word en zingen, een beetje gitaar (Michiel De Vry) en saxofoon (Sebastian Fischer). Op “Turde” speelt Iman Mohammad de tweede piano.
Op deze manier komt Pieter Vermeyen uit bij de adjectieven minimalistisch en neo-klassiek. Zeker niet hoogdravend of experimenteel en ook niet het andere uiteinde: vrijblijvend jazzy jammen. De albumtitel Hygge geeft nog het beste weer hoe het klinkt: warm en gezellig, wegdromen bij gedempt licht. Muzikaal komt dit soms in de buurt van Agnes Obel. Ook Wim Mertens, Tangerine Dream, Clannad, Dead Can Dance, Olafur Arnalds, James Blake en Nils Frahm zijn allemaal ongeveer referenties voor de muziek, de stijl of de aanpak op ‘Hygge’, al helt Vermeyen hier meestal toch eerder over naar het neo-klassieke dan naar de popmuziek.
Het is jammer dat Vermeyen niet ook nog een uitstekende zanger is. Dan zouden we in Vlaanderen onze eigen versie hebben van Obel of Frahm. De meeste tracks op ‘Hygge’ zijn instrumentaal. Op “Orke” zit zijn stem wel heel diep verstopt. Op “Taenke” blijkt dat Vermeyen nochtans een prima Nederlandse tekst kan verzinnen die perfect de melodie vertaalt, maar die misschien, ondanks een goede poging, niet mooi meedrijft op die melodie. Ofwel zet hij door met zingen en met het schrijven van songs die zijn zang dragen en dan kan hij uitkomen bij zijn eigen ‘Limit To Your Love’ van James Blake. Of hij haalt er één of meer anderen bij voor de zang. Maar misschien wil Vermeyen daar net ver van wegblijven.
Ook zonder zang of tekst blijven de composities op ‘Hygge’ overeind. De ondertoon is zowat voor elk nummer hetzelfde: melancholie, wegdromen, een warme rust door je te verliezen in de herhaling en de melodie en het gevoel dat je naar de soundtrack van een film aan het luisteren bent.
‘Hygge’ is een bijzonder welkom rustpunt in een wereld waarin alles steeds sneller en jachtiger moet. Pieter Vermeyen neemt in elk nummer ruim de tijd om zijn melodieën op te bouwen en uit te werken, iets wat heel wat andere artiesten verleerd zijn.
Je kan Pieter Vermeyen op 7 juni aan het werk zien in een voor dit soort muziek ongewone setting: de Kinky Star in Gent.