We bespraken in dit magazine al de vooruitgeschoven single “I’m Always Fine” van Mauger. De band die uit wat DNA van Absynthe Minded en Sioen bestaat en daarnaast gewoon stuk voor stuk rasmuzikanten in zijn rangen heeft. Die single kon ons trouwens meer dan matig bekoren en dus keken we uit naar wat hun debuutplaat ons te bieden zou hebben.
‘Sunday Competition’ probeert ons subtiel met negen songs te verleiden. Een opzet waar ze moeiteloos in slagen. Opener “Route Du Soleil” klatert als een beekje voorbij met een akoestische gitaar en spaarzame percussie. De rest doet de stem en de melodie. Hier is ‘less is more’ zeker waar. “Come Back To The City” drijft op een heerlijk basritme en een zang met weerhaakjes. Het doet mij ietwat aan Eels denken. En dat is een toch een geweldig compliment. “Streets Run Dry” begint in de intro als Eisbär van Grauzone om dan meteen over te gaan naar een laidback rockgroove die wat aan Lenny Kravitz doet denken. Maar alles dan gegoten in een indiepopsong. Laten we zeggen een poppy versie van Millionaire.
Negen songs kunnen lang duren, maar is soms ook te kort. Bij Mauger is het dat laatste. Negen songs zonder al te veel franjes maar voorzien van rake arrangementen en melodieën. Songs die beetje bij beetje onder je huid kruipen en je niet meer loslaten. Een authentieke en warme plaat. Waar wacht je nog op? U moest hem al in huis hebben.