De Deense mannen van Sonic Dawn hebben als baby waarschijnlijk in een bad van fuzz en psychedelische rockmuziek gelegen. Hun muziek straalt dit alleszins helemaal uit. Je denkt haast dat de seventies terug zijn. En toch vind ik het meer dan een ode of tribute aan deze muziek. Ze zijn zeker een band met een eigen geluid en invulling.
Ze grijpen terug naar de seventies maar steken het toch min of meer in een modern jasje. Ondanks het genre dat ze spelen, hebben ze bondige songs die niet langer duren dan nodig. Daarenboven valt er telkens in die 2 tot 3 minuten veel te ontdekken. “Strange” heeft bijvoorbeeld een heerlijke gitaarlijn waarop je kan wegdromen en de zang is ook heel gevoelig. Het doet mij bij momenten wat aan enkele rustige tracks van Opeth denken. Op “No Chaser” neemt de fuzzy gitaar de leiding. Het is een korte en krachtige track.
We hebben hier terug te maken met een veelbelovend trio. Op “Circle Of Things” lijken eerder naar The Beatles toe te groeien. Persoonlijk ben ik iets meer liefhebber van de song (maar dat is mijn smaak) die erop volgt. “On The Edge Of Our Time” krijgen we meer psychedelische en rockelementen. Dat blendt mooi met de stem van Emil Bureau. De sitar geeft ook de nodige kleur aan de song. Je hoort dat er veel variatie in het album zit en toch klinken de 13 songs samen als een mooi geheel.
Sonic Dawn kan mij met hun derde plaat helemaal overtuigen. Ik begrijp waarom ze het voorprogramma van Brant Bjork tijdens diens laatste tour mochten verzorgen. Er zit hier zeker potentie in. Wil je ze live eens zien? Dat kan want op 23 februari komen ze naar Magasin 4 in Brussel. Schitterende plaat. Ik ben verkocht. Nu jullie nog?