Body Hound is een Engelse progressieve rockband die eigenlijk al ruim vijf jaar experimenteert en aan zijn geluid aan het schaven is. Eind september kwam eindelijk het debuut 'No Moon' op de markt. Hard werken loont altijd en dat wordt hier nog maar eens bewezen.
Om een puur instrumentale plaat te maken en het daarbij boeiend te houden voor de luisteraar, daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan. Door onvermoeid op een sonische en hypnotiserende wijze soundscapes op te bouwen tot een meerdere uiteenlopende climax wordt hier de aandacht over de gehele lijn scherp gehouden.
Vanaf “Stargazer” krijg je al het gevoel welke richting het zal uitgaan. Met best lang uitgesponnen progressieve parels, die allen even episch klinken, verlegt de band grenzen waar geen grenzen zijn. Het jarenlang noeste werken aan een sound werpt ook bij de daaropvolgende “Second Blend” - eentje dat afklokt op iets meer dan zeven minuten- zijn vruchten af.  Doordat de band in golvende bewegingen soundscapes naar voor brengt die je van de ene naar de andere emotie doorverwijzen verveel je je geen seconde. Door dit allemaal te doen zonder inbreng van zang, neemt de band een enorm risico. Echter door de gevarieerde aanpak blijf je geboeid zitten luistern en enorm genieten.
Body Hound levert een knap staaltje van instrumentaal vernuft af, waarbij de aanhoorder door een gevarieerde aankleding van begin tot einde van de sokken wordt geblazen. Net dat laatste zorgt er namelijk voor dat je je geen seconde verveelt. Wat bovendien zeer opmerkelijk is binnen die context, de zang wordt wonder bij wonder nergens gemist. En daarvoor moet je als band toch ijzersterk in je progressieve schoenen staan. Wat bij Body Hound zeker het geval is. Missie geslaagd.