Circa tien jaar geleden wist Tame Impala aangenaam te verrassen met zijn debuut 'InnerSpeaker'. De psychedelische muziekfan begon er prompt van te watertanden. Ook opvolger 'Lonerism' was een schot in de roos. Zijn laatste schijf 'Currents' zorgde vijf jaar geleden echter voor verdeelde reacties. Onlangs kwam eindelijk een nieuwe schijf uit van Tame Impala, die meer de kant van de popmuziek uitgaat, en die eveneens zal zorgen voor verdeeldheid bij de fans, vrezen we een beetje.
De aanstekelijke starter “One More Year” ligt zeer gemakkelijk in het gehoor. Hiermee wordt bewust een ruim publiek aan popliefhebbers aangesproken. De liefhebber van de neopsychedelische muziek waarmee Tame Impala grenzen wist te verleggen zoveel jaren geleden , zal wellicht ontgoocheld afdruipen, want daar doet Tame Impala niet meer aan mee. In die lijn van gezapige popmuziekparels liggen ook “Instant Destiny”, “Borderline” en “Posthumous Forgiveness”. Lekker aanstekelijke softpopgerichte songs, waarbij niet meer buiten de lijntjes wordt gekleurd. Op zich een beetje jammer, want die avontuurlijke aanpak van die eerste plaat trok ons toen enorm over de streep.
Kevin Parker kiest op zijn nieuwe schijf echter voor softpop- en dansvloermuziek. Hij blijft daarbij iets te nadrukkelijk uit datzelfde vaatje tappen, waardoor de aandacht gaandeweg wat verslapt, ondanks aantrekkelijke pop parels die ons met verstomming slaan. Zzoals we aangaven zullen de meningen over deze schijf sterk uiteenlopen. Songs als “Is It True”, en de eerder psychedelische parel “One More Hour”,  geeft aan dat Tame Impala bewust schippert tussen zijn neopsychedelische verleden en de softpop van de recente jaren. De lijn daartussen is bijzonder dun. Wij verkiezen het eerste.
We houden het bij een zeer fijne popplaat, waarbij Tame Impala helaas iets te nadrukkelijk de gemakkelijke weg opzoekt en zijn publiek aan het dansen wil zetten. Voor ons had het net iets meer avontuurlijker gemogen, maar  kun je het een artiest kwalijk nemen , dat hij teruggrijpt naar een formule die werkt? We denken van niet.
We kunnen dan ook besluiten: deze 'The Slow Rush' is een plaat die zonder meer zal zorgen voor verdeelde reacties. Wij zitten eigenlijk een beetje tussen beiden in geprangd. Aan de luisteraar het laatste oordeel. Aan de kritische hoorder kunnen we enkel aanraden: geef de songs wat tijd om echt tot jou te laten doordringen. En dan herken je best aantrekkelijke,  zeer aanstekelijke poppareltjes die aan je ribben kleven en je tot dansen aanzetten. Ook al is dat niet over de hele lijn het geval, dat laatste trok ons fors over de streep van deze fijne softpopparel van Tame Impala.