Ptolemea  is het alternatieve muziekproject rond Priscila Da Costa. Eerder bracht de uit Luxemburg afkomstige band al een zeer mooi debuut uit in de vorm van een EP 'Tome I' De band moet het niet hebben van verschroeiend de geluidsmuren afbreken, maar eerder op een zweverige wijze je hart breken. Daarbij wordt braafjes binnen de lijnen gekleurd, maar de stem van Priscila klinkt helder en onaards mooi waardoor dat euvel snel wordt vergeten. In maart kwam een nieuwe EP op de markt, 'Maze', waarbij die stelling nog meer in de verf wordt gezet.
Dat komt dus al tot uiting op “I Wish I Could”, instrumentaal is het daarbij boeiend vast te stellen dat er kenmerken als een elektronische viool voorkomen. Maar helaas wordt daar bitter weinig mee gedaan. Je zou bijvoorbeeld een duel kunnen vormen tussen die viool en dubbele gitaar, maar de focus ligt op de stem van Priscila. Niks mis mee. Deze zangeres beschikt over een operastem, waarbij de hoge tonen je trommelvliezen en je hart doen trillen van innerlijk genot.
Ook “Maze” en “Would Just Someone Understand” zijn bijzonder emotioneel gebrachte songs, die gevoelige snaren raken je en doen je ziel bloeden.  De pijn en dromerige sfeer, binnen een weemoedige omkadering, keert over de hele lijn terug. Bij “Isolated” en het wondermooie “Run”, waarbij eindelijk ook instrumentaal wat meer registers worden opengetrokken, kom je in een sprookjesachtige wereld terecht waar een sirene uit de verte je hersenpan binnendringt, je hypnotiseert en je op de klippen doet belanden, waar je hart in gruzelementen wordt geslagen. Ook nu weer, best indrukwekkend dat stembereik van Priscila. De instrumentatie bij deze song gaat een beetje buiten de comfortzone en is een extra pluspunt. Het is daarom zo jammer dat instrumentaal die lijn niet wordt doorgetrokken over de gehele EP. Ook al blijft een song als afsluiter “Time Has Come” zeker aan je ribben kleven, van innerlijk genot wordt een traan weggepinkt.
De bijzonder intensieve sfeer van deze plaat is een wondermooi gevecht tussen vioolklank en gitaargeweld, vermengd met dat indrukwekkende stembereik van Priscila als kers op de taart. Het had eigenlijk over de gehele EP mogen worden tentoongespreid. Jammer genoeg is dat dus enkel bij de twee laatste songs het geval, waardoor we wat op onze honger blijven.
Maar binnen de sferische alternatieve muziek, waarbij harten worden gebroken, is Ptolemea zeker een band om, naar de toekomst toe, in het oog te houden. Laat de muikanten gerust wat meer de teugels vieren en vermeng ze met dat overweldigende stembereik van Priscila en er zwaaien meerdere deuren van emotionele pracht, binnen een weemoedige omkadering, open.