Na de trilogie ‘#1’,’#2’, ‘#3’ brengt Illuminine - aka Kevin Imbrechts - een nieuwe plaat uit die nu niet ‘#4’ wordt genoemd. Noem het eerder een persoonlijk zijsprong.
Naar aanleiding van zijn nieuwste release 'Baptism of Solitude' citeren we even: 'Baptism of Solitude' is een ode aan de eenzaamheid, een desolaat concept- en nachtalbum. Voor de titel liet Kevin Imbrechts zich inspireren door een gelijknamig nummer uit het album 'Electric Tears' (2002) van cult-gitarist Buckethead. Deze gitarist is één van de grootste voorbeelden en inspiratiebronnen van Illuminine en het album behoort tot Imbrechts' meest favoriete albums. ''
Met deze plaat sluit hij een, voor hemzelf en iedereen raar jaar af ; het is een bijzonder knappe plaat die eenvoud uitstraalt en gevoelige snaren raakt.
De hoes verraadt het eigenlijk al, Illuminine keert terug in de tijd, toen hij in zijn jonge jaren met de koptelefoon naar muziek luisterde in de slaapkamer. De songs op 'Baptism of Solitude' zijn typische slaapkamer- of huiskamer muziekjes. Elke song sluit perfect aan op de andere, wat een mooi geheel biedt.
Kevin zegt het zelf "een verhaal van dertien kleine hoofdstukjes die elk hun eigen wereld scheppen" … Bewust vernoemen we geen songs apart. Hij gaat op eenvoudige wijze tewerk om tot innerlijke rust te komen.
De plaat werd in amper drie dagen geschreven, opgenomen en gemixt, ergens eind 2018; vorige platen waren vaak een werk van lange adem; Kevin heft bewust emoties willen uitbeelden. Hij slaagt erin met brio, ook al klinkt het deze keer iets minder intens. Maar de soberheid en eenvoud van het totaal pakket staat centraal.
Binnen het wereldje van minimalisme en ambient is Illuminine uitgegroeid tot een grootmeester. Op 'Baptisme Of Solitude' schittert hij in eenvoud uit!
Take 1 - Patterns 03:19 Take 2 - Traces 03:05 Take 3 - Ways 02:42 Take 4 - Echo 03:33 Take 5 - Solips 03:16 Take 6 - Snow 03:08 Take 7 - Aurealis 02:36 Take 8 - (interlude) 00:34 Take 9 - Planes 02:22 Take 10 - Meadow 03:00 Take 11 - Bridges 02:10 Take 12 - Waves 05:35 Take 13 - (coda) 02:06
Als introductie van deze Brusselse band citeren we even ''Las Lloronas is een Brussels trio dat wereldmuziek en slampoëzie samenvoegt. Drie stemmen bevestigen hun intieme teksten, ze baden in harmonie en melancholische melodieën. In hun optreden delen Las Lloronas een moment van krachtige kwetsbaarheid, op de rand van klaagzang, dagdroom en strijdkreet.'' 'Soaked' is een harmonische schijf uit waar melancholie en aanstekelijkheid perfect met elkaar worden verbonden, binnen een poëtisch kader die subtiel aanleunt tegen soul en zelfs Franse chanson.
Het onderdeel 'wereldmuziek' kun je bij Las Lloronas breed zien, waardoor je moeilijk een label kunt kleven op de muziek. “Lagrimas” wordt gedragen door een walm van melancholie en weemoedigheid , gedragen door vocals die breekbaar en krachtig klinken. Toegankelijkheid, een lach en een traan worden dan ook perfect met elkaar verbonden op songs als “Seasick” , “Bukra” -met een fijn Oosters en Zuiders tintje-, “Strange Growth” of het bevreemdend, hypnotiserend mooie “Maria la Portuguesa”. “Bodies” en “Prayer” hebben een melancholische ondertoon. “Entra La Sal” is een sterke slotsong.
Op de songs horen we verrassende wendingen. Het is wereldmuziek dus, wat het trio brengt met 'Soaked' . De band heeft een veelkleurige plaat uit , klinkt verscheiden en heeft duidelijk groeipotentieel. De band voorspellen we dan ook een gouden toekomst toe .
Tracklist: Lágrimas 05:02 Seasick 03:53 Bukra 02:28 Strange Growth 01:55 Mutation 04:37 Maria la Portuguesa 00:54 La bruja Mariposa 04:07 Creature 01:26 Bodies 04:30 Bien Sages 03:56 Me confío 03:53 Me 01:45 Prayer 04:01 Entre la sal 04:18
wereldmuziek/poëzie
Soaked
Las Lloronas
Kjetil Jerve is een Noorse componist die tijdens deze corona een heel persoonlijke plaat uitbracht, opgedragen aan de mensen die dicht bij hem staan. 'The soundtrack of my home' is een lyrische, breekbare plaat, met instrumentale pareltjes die een gemoedsrust doen neerdalen. Al seen soort thuis komen…
Aan de rustige voortkabbelende muziek te horen, gaat het er zeer rustig aan toe bij Kjetil thuis.. Maar de pianist is intussen vader van een drieling, en heeft ook te kampen gehad met de rollercoaster die deze corona crisis voor iedereen is geweest dit jaar. Hij kon niet optreden, maar gaf wel een streaming concert.
Op de plaat is er echter de weemoed , rust en kalmte. Hij biedt liefdevolle odes aan zijn kinderen, zijn echtgenote Karolien , zijn moeder en zelfs zijn kat. Kjetil Jerve bedwelmt ons met piano die je doen wegzweven naar mooie oorden, o.m. songs als “4urid”, “Mette”, “Sussi”, “Karoline” en “Iben”. Elk van die personen heeft een invloed op de sound.
Kjetil wil even het verschroeiende ritme van het leven vergeten , door bij zijn familie te zijn; het thuisgevoel lijkt belangrijk, een intens gevoel van geluk zonder klef te klinken.
Mooi hoe Kjeltil Jerve die muzikale en familiale geborgenheid creërt , door de piano klanken, Je voelt je telkens wegglijden naar zijn leefwereld. Het is om even stil van te worden deze 'The soundtrack of my home'; innerlijk geluk en de weemoed primeert .
Tracklist: Kjetil 03:20 Turid 04:01 Mette 03:46 Sussi 02:12 Jon Eirik 03:01 Karoline 03:49 Iben 04:00 Eivor 03:54 Espen 03:21 Sven 03:39
New age
The soundtrack of my home
Kjetil Jerve
Descend into Despair is een Roemeense Funeral Doom metal band, opgericht in 2010, die geleidelijk uitgroeide tot een van de meest opmerkelijke bands in de lokale scene - met een behoorlijke hoeveelheid internationale kritieken.
De versmelting van death metal, black metal, sludge, electronica en donkere ambient die de Funeral Doom foundation verder verfijnt, doet Descend into Despair creatieve grenzen verleggen en zijn ze er trots op zoveel mogelijk te experimenteren. De band ontwikkelde een muzikaal en lyrisch universum van een indringend gevoel van weltschmertz, een broeierig en altijd dreigend gevoel dat de fysieke werkelijkheid nooit volledig kan voldoen aan de eisen van de geest. Dat zet de band ook op in hun laatste release 'Opium' die in mei dit jaar op de markt kwam.
Sfeerschepping, binnen een experimenteel kader, wordt telkens gedrenkt in een bed van pure duisternis . Drie songs staan er op de plaat, telkens ongeveer 20 minuten. De zware riffs en intrigerende melodieën doorspekt van grauwe vocalen huiveren door je lijf waardoor je je geen seconde verveelt.
De band gaat ingenieus tewerk, elke song heeft verschillende lagen en stukjes die perfect in elkaar lijken te passen, binnen een meeslepend sfeertje. “'Ensh®ine” is er meteen een voorbeeld van. De muren trillen, niet van het oorverdovende geluid , maar door de intense sfeer die ontstaat in die 22 minuten; je wordt in de meest donkere gedachte van je onderbewustzijn geduwd. Het heeft een kalmerende invloed op ons gemoed, dan dat het angst inboezemt.
Descend into Despair is een originele band binnen de typische Funeral Doom; ze vermengen de stijl met Dark Ambient, sferische en progressieve metal, omgeven van een donkere walm. “Antumbra” onderstreept dit , een unieke versmelting van al die stijlen.
Er is aandacht voor dynamiek en melodie binnen elke song, dat het niet opvalt dat die songs steeds zolang duren; check het circa twintig minuten lange meesterwerk “dir(re)member”.
'Opium' zet de lijn verder van hun vroeger werk. De Funeral Doom liefhebber die houdt van experimentjes komt hier aan zijn trekken bijgevolg laten we ons gewillig meeslepen door deze Roemeense grootmeester .
Tracklist: ensh[r]ine 22:27 antumbra 17:08 dis[re]member 19:54
doom metal
Opium
Descend into Despair
Zwitserland vereenzelvigen we met berglandschappen, gezellige dorpjes, en niet meteen met donkere doom metal of duisternis van het grauw soort. Het is wat de Zwitser Bornyhake Ormenos (Borgne, Pure, Enoid, Ancient Moon, The Path of Memory, ...) ons met zijn solo project 'My Death Belongs to you' brengt. Het debuut 'The World Seems to be fading' bestaat uit vijf lange songs in een walm van intense duisternis die op filmische wijze de fantasie van de luisteraar prikkelt.
We citeren even: “MY DEATH BELONGS TO YOU is een project dat hem helpt om zijn innerlijke duisternis onder ogen te zien”. In zijn zoektocht vervagen de grenzen, Bornyhake gaat de confrontatie aan met zijn innerlijke demonen. Op trage, meesterlijke wijze drijft hij het tempo zodanig op dat van licht in de duisternis geen sprake meer is. Op het bijzonder spookachtige “The Morning After Death” wordt de toon gezet door sfeerschepping rond dood en verderf. Ook “Tomorrow is the last way”, “Mon Tombeau” zijn op het netvlies gebrand en doen een huivering door ons lijf lopen, badend in het angstzweet; ook een zekere gemoedsrust ervaren we. Maw net het balanceren tussen angst, gemoedsrust en schoonheid, zorgt voor een origineel concept in het genre . Bornvhake maakt het donker en grauw..
Het is een griezelige combinatie van grauwe vocalen, verschroeiende riffs, piano klanken uit de Hel en drumsalvo's als een sort hoefgetrappel van de vier ruiters van de Apocalyps. Een huiveringwekkende sound, het dertien minuten lange opus “The World seems to be fading”, weet het mooi te omvatten. Je wordt geconfronteerd met de eigen innerlijke demonen.
Voor wie houdt in het verkennen van zijn gruwelijke, donkerste gedachten, vindt hier zijn gading.
Tracklist: The Morning After Death (11:59) Tomorrow Is the Last Day (11:04) Mon Tombeau (10:59) Your Dark Embrace (9:30) The World Seems to Be Fading (12:59)
Funeral doom
The World Seems to be Fading
My Death Belongs to You
Het symfonische black metal duo Golgata zag het donkere levenslicht in 2014 en bracht ondertussen een verschroeiend debuut full album uit 'Skam' ; een sinistere sfeer vormt de rode draad, het is het soort Black Metal waar ik me comfortabel bij voel. Nu kwam de opvolger uit 'Tempel' via Satanath Records. Een occulte en symfonische totaalbeleving die ons brengt naar de donkerste krochten van de hel.
We voelen het al heet worden onder onze voeten bij opener “Tempel”. Vanuit de donkerste hoek komt een sluipend gif dichterbij, je voelt klauwen je de adem ontnemen tot er geen beetje lucht meer over is. Nee, origineel is dat niet, maar door die sinistere houding laten we ons gewillig meevoeren over die donkere walmen die de band op intense wijze ons aanbiedt. Bovendien heeft dit duo ook oog voor het typische folkloristische en occulte binnen de Black Metal. De mix tussen mid-tempo songs en de melodieuze aankleding , zorgen telkens voor een zeer hypnotiserende inwerking op je gemoed. Dat de band ook zijn teksten in het Zweeds brengt, is een meerwaarde.
Occulte taferelen uitbeelden in de eigen taal, zorgt ook voor een prikkeling die ons terugbrengt naar Folkloristische taferelen , eigen aan die Scandinavische landen. Vanuit de Noorse bossen komen duistere demonen tevoorschijn, die het niet zo goed menen met de mensheid.
Fantasie prikkelende black metal, in een symfonisch melodieus bedje is evenzeer van belang op de daarop volgende songs. Wie houdt van het genre zal zeker vallen voor deze knappe schijf.
'Tempel' is een sterke aanrader voor de doorsnee fans van het genre, die houdt van dat occulte en sinistere. De band heeft een plaat uit waarbij je die Folklore zo eigen aan de Noorse mythologie voortdurend naar boven hoort komt.
Golgata moet niet onderdoen voor de grote bands binnen het genre. 'Tempel' is een plaat die aan ons donker hart kleeft, en waarbij gloeiende hete vuurtongen van de Hel je voetzolen voelt likken.
Tracklist: Tempel 04:48 Månspegel 04:33 Råttfångarens dans 04:06 Låt klockorna klämt 04:14 Du stod vid min grav 05:08 Rädsla är allt jag har 04:16 Bojor 04:41 Med din kyss kom mörkret 05:19
symfonische black metal
Tempel
Golgata
De Italiaanse Melodieuze doom/death metal band Invernoir bracht zijn debuut uit, 'The Void And The Unbearable Loss'. De Italianen nemen het genre op hoogstaande wijze van melodieuze doom ter harte voor wie houdt van een intense duisternis.
'The Void and the Unbearable Loss' is een opening song die langzaam klieft door je donker hart, op bedwelmende en lichtjes oorverdovende wijze. De grote sterkte zijn de gitaarriedels en de drumpartijen; de vocals klinken clean of het zijn rauwe grunts die nog dieper in ons hart snijden. Net door die trage , intense opbouw neigt het geheel eerder naar doom dan naar death metal; het huiveringwekkende, traag opgebouwde “Cast Away” is een mooi voorbeeld. Laat je hypnotiseren en meedrijven naar die donkere gedachten in je onderbewustzijn. Invernoir klinkt verder in die lijn overtuigend op “The Burden”, “A Night'” en het wondermooie “The Loneliest”.
De band zorgt voor een zwevende melodie van intense duisternis , gedragen door emotionele vocals. Je voelt je wegglijden naar donkere oorden . Op dit debuut drukt de Italiaanse band op meesterlijke wijze zijn stempel in het genre.
Tracklist: The Void and The Unbearable Loss 07:03 The Path 07:02 House of Debris 05:57 Suspended Alive 05:37 Cast Away 07:09 The Burden 05:28 At Night 06:08 The Loneliest 07:00
Melodic Death doom Metal
The Void And The Unbearable Loss
Invernoir
Wardrobe is het project rond singer-songwriter Johan Verckist. De man is een muzikale veelvraat. In het project Wardrobe laat hij zich omringen door gedreven top muzikanten.
In 2017 bracht Wardrobe het debuut 'Crawling' uit. We schreven daarover: '' Als in een oase van complete rust en zen, vertoeven we met veel plezier in de muzikale wereld van Wardrobe. We raden aan de plaat in één ruk te beluisteren, omdat dat weldadig gevoel van innerlijke rust je pas overvalt als deze plaat is afgelopen. Echter zijn elk van deze song onontgonnen parels van immens welbehagen, dat we met geen woorden kunnen omschrijven. Meteen is de eerste hartenbreker van een schijf, een feit."
Dat zet Wardrobe verder in de verf op 'Giving Up A Ghost'. Wederom een parel, waar je ook hoort dat de band zijn eigen grenzen blijft aftasten en verleggen.
Ondertussen hadden we een interview met Johan die de verdere plannen van Wardrobe uit de doeken deed: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79149-wardrobe-in-de-eerste-plaats-is-het-belangrijk-om-voor-elkaar-te-zorgen-dat-komt-altijd-op-de-eerste-plaats-natuurlijk-maar-ik-zou-liegen-als-ik-zou-zeggen-dat-het-niet-kunnen-optreden-me-enorm-bevalt.html
Onlangs verscheen de nieuwe plaat 'Jason' . “Vaudeville” geeft de toon aan van een donker allegaartje. De song begint weemoedig, sober, en spat open op het einde; alle registers worden opengetrokken in een wervelstorm aan emoties.
Emoties zijn trouwens de rode draad. Niet dat het allemaal somber en tristesse is, maar we komen uit aan de meer donkere kant van Wardrobe op 'Jason'. Luister maar naar songs als “Don’t stop” of “Astral Sciene”; op weemoedige wijze wordt de gevoelige snaar van de luisteraar geraakt, zonder het feestelijke uit het oog te verliezen.
'Jason' laat algemeen dus een eerder melancholische kant zien van Wardobe . Ergens zien we de geest van Leonard Cohen passeren als we “Nail House” horen. Diezelfde intensiteit en warme uitstraling van een artiest als Cohen , kom je op veel songs tegen.
“Sugar Pyramids” en “Under the punches” gaan de up tempo toer op, zonder die melancholische ondertoon uit het oog te verliezen. “Cardboard City” beëindigt dan ook mooi de plaat.
Wat is het bijzondere aan deze band? Geen enkele plaat klinkt als de vorige. 'Jason' toont een veelzijdige band. Johan beklijft , bezorgt je een krop in de keel , maar dompelt je niet onder in al te depressieve gedachten, gezien de kleur in dit weemoedig materiaal .
‘Jason’ is een veelzijdig pareltje van Wardrobe, aanstekelijkheid en melancholie worden verbonden tot een kleurrijk geheel.
Tracklist: Vaudeville 03:29 Dead End Kids 03:36 Vexed Question 02:55 Walk Away 03:46 Goldilocks 02:34 Don't Stop 03:19 Astral Science 03:35 Nail House 03:54 Sugar Pyramids 05:26 Under the Punches 03:21 Cardboard City 03:55
alternatief/indie
Jason
Wardrobe
Dirk Ivens heeft binnen het wave/EBM wereldje een iconische reputatie opgebouwd. Niet enkel met Absolute Body Control, The Klinik, Sonar of Motor!k- ook met Dive timmert hij al dertig jaar aan de weg binnen de elektronica. 'Where do we go from here' is opnieuw een pareltje in het genre . Hij krijgt de medewerking van Jan Dewulf, de man achter o.a. Diskonnekted en Your Life On Hold. Een meerwaarde trouwens …
Op “Inside Your Head” - een song die in je hoofd blijft hangen - laat de grootmeester horen een dunne lijn te bewandelen tussen aanstekelijke wave en rauwe EBM. Donker is het in elk geval, al vanaf hun sprankelend debuut uit 1990. Er is niet zoveel veranderd, Dive slaagt er na al die jaren nog steeds in beats te creëren die aan je ribben blijven kleven. Stil zitten is onmogelijk. “Slave to Desire”, “Black Star” , “Dark place” en “Death Machine” hebben een hypnotiserende , bedwelmende, verslavende inwerking en weten de dansspieren aan te spreken. We hebben een meeslepend sfeertje; donkere walmen waaien over ons hoofd.
“Facing the moon” klinkt aanstekelijk dreigend en heeft enige lichtvoetigheid. “Invisible” en “Where do we go from here” nemen je verder mee ….
En surplus zijn er EP’s en remix versies van “Inside Your Head”, “Death machine” , “Black Star” en “Leave me be” (Suicide Commando Remix) . Dive tast zijn eigen grenzen af. Dive bewijst stevig op de troon te zitten in het Wave/EBM genre.
Klasse wat Dive al dertig jaar weet te doen …
Tracklist: Inside Your Head 04:26 Black Star 04:18 Slave To Desire 03:30 Leave Me Be 04:18 Facing The Moon 04:08 Dark Place 04:24 Death Machine 04:52 Invisible 03:26 Where Do We Go From Here 06:24
Inside Your Head (Ep Version) 03:50 Death Machine (Numb Remix) 06:18 Black Star (Ep Version) 04:00 Leave Me Be (Suicide Commando Remix) 04:24
Elektronische muziek/EBM
Where do we go from here
Dive
Als we iets horen van Consouling sound of Consouling Agency , dan zijn de oren gescherpt …Pothamus is een Mechelse band die met hun debuut 'Raya' ene bonte mengeling speelt van sludge, doom en sferische postrock. Het trio gaat intens en emotioneel te werk; beelden worden opgeroepen; een dunne lijn tussen licht en duisternis wordt bewandeld.
Opener “Orath” is een klepper van circa elf minuten, de luisteraar wordt meegesleurd naar een duistere en mysterieuze wereld, in een breed kader, waarbij wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag en ingetogen sounds, die je hart een zekere gemoedsrust brengt, zonder de lichtjes dreigende ondertoon uit het oog te verliezen.
De golvende bewegingen houdt de aandacht scherp. Luister maar naar “Viso”, weer zo’n huzarenstuk van meer dan negen minuten. Die sfeer blijft Pothamus aanhouden, ook al gaat het er bij de kortere songs “Heravis I” en “Heravis II” iets losser aan toe. Zwaarmoedigheid en een deugddoende gemoedsrust daalt over jou neer.
De donkere kant van sludge, doom en postrock wordt aangesproken. Luister maar naar het ellenlange “Raya”, zestien minuten lang. De gitaarriedels geven de toon aan , maar er is ook voldoende ruimte voor percussie en drums. Een opbouw die naar een climax leidt, wat hen in dat sludge/doom wereldje uniek maakt .
In elk geval brengt het trio een emotioneel meesterwerk uit. Op de luidruchtige momenten voelen we angst, vertwijfeling en een gemoedsrust , drie belangvolle componenten .
Wie houdt van intens donkere muziek die op het buikgevoel inwerkt, dat perfect klinkt , gedreven door percussie, aangevuld met zang en gitaar die door je lijf giert, zal in dit bijzonder donker debuut van Pothamus zeker zijn gading vinden.
Orath 11:08 Viso 09:26 Heravis I 03:14 Heravis II 04:35 Raya 16:18 Varos 04:53
sludge/doom/postrock
Raya
Pothamus
De Duitse muzikant en componist Tim Linghaus is geen onbekende. In 2018 bespraken we reeds de knappe plaat 'Memory Sketches': ''Tim Linghaus slaagt er dus in ook je verhaal te vertellen, in zestien heel mooie songs. Intiem en intens gebracht, Tijdens dat verhaal van amper 33 minuten, sloten we de ogen. Met een lach en een traan” .
Nu verscheen 'Venus Years' met vocale bijdragen van grote artiesten als James Blake. Het is wederom een concept album, deze keer over hoe je als kind omgaat met een echtscheiding. Het is belangrijk deze schijf in zijn geheel te beluisteren …
Elke song duurt ongeveer drie minuten. Samen vormen ze dus het persoonlijk verhaal over omgaan met die scheiding, de aspecten worden op ingenieus, ingetogen wijze uit de doeken gedaan. Je pinkt een traan weg, of door de warme vocals krijg je een krop in de keel.
Het geheel is dus belangrijk. Het interessante is dat Tim geen standpunt inneemt, of een bepaalde mening door je strot ramt. Een zachtmoedige walm waait en prikkelt de fantasie. Op de vraag 'hoe ga je als kind om met een scheiding?' worden al de aspecten daaromtrent bekeken.
De filmische aanpak van Tim Linghaus raakt de gevoelige snaar. Tim Linghaus probeert je zeer bewust uit de comfortzone te halen omtrent de thema’s . Wie begrijpt echt wat een kind voelt in zo een situatie? Weinigen… Tim onderstreept het op subtiele wijze .
Aangrijpende schoonheid die je doet nadenken over zo’n onderwerpen, in een sober kader; eens je de trip aanvat, met een open geest, gaat een mooie wereld open, zoekend naar antwoorden op het onderwerp… Muzikaal is dit innig genot.
Tracklist: Biographical 02:15 Danger Zones 03:16 Love And Dust 02:38 Unfold 01:23 Warhorses 02:42 Roads 01:08 You Called It Love 03:21 Bonds 02:43 Rebuild 06:56 Tape From 1973, Pt. I (School Couples) 01:35 K In A Wafting Cape 00:56 Us In Your Rear-View Mirror 00:49 Bloodstained 03:34 Home For The Kids 03:40 Ghost 05:05
Electronica/ambient/piano
Venus Years
Tim Linghaus
Entheogen is een vrij jonge band uit Gent. Het Belgische viertal bestaat uit Laurens de Cock (vocalen en gitaar), Keyvan Valamanesh (gitaar), Anton Hellemans (basgitaar) en Chey Mahieuin (drums). Op hun muziek kun je geen label kleven. Het is een debuut die hun veelzijdigheid onderstreept.
Na een prachtige, veelkleurige intro, zijn we vertrokken voor een trip die ons brengt naar de death/progressieve metal, met een streepje black metal en postrock. Een hele mengelmoes die niet zorgt voor chaos, maar eerder voor een unieke versmelting van die stijlen. “Fade” is daar al een zes minuten lang voorbeeld van, ook zijn er bitter weinig vocalen te bespeuren. “Disintegration” heeft dat elementje blackmetal meer. “Other world” is dus vooral een instrumentaal huzarenstuk van progressieve metal, blackmetal, deathmetal en postrock. Meer nog, Entheogen gaat alle kanten uit in die genres , die donkere en dreigende klankentapijtjes voor ons uitspreidt. Ze houden van experimenteren, “Of Remembrance” en het afsluitende “Mountainous Wave” zijn er mooie voorbeelden van …
De band brengt laag per laag toe in hun sound , lichtjes ingetogen, opbouwend en oorverdovend naar een climax toe .
De Gentse band heeft een debuut uit dat de avonturiers in het genre optimaal kunnen smaken …
Tracklist: Entering the Other World 01:49 Fade In 06:00 Disintegration 07:14 of Remembrance 06:05 Mountainous Wave 07:39
Thisquietarmy die we al jaren volgen, ging voor de nieuwste release een samenwerking aan met virtuoos Michel Langevin (Voïvod) ; we citeren even: '' Het eerste gezamenlijke sci-fi drone metal album van Thisquietarmy (Eric Quach) en Michel " Away " Langevin van Voïvod. De twee wereldreizigers hebben in het geheim samen uren muziek opgenomen, en dit is slechts fase één. 500 exemplaren geperst op neonblauw vinyl. Zwaargewicht 24pt flip side jack met bedrukte binnenmouw en mysterieuze spot matte vernis. Wordt geleverd met een Away glow-in-the-dark zeefdruk en een ansichtkaart. "
'The Singularity, Phase I' biedt een wereld van mysterieuze duisternis, De intense pulsen van drum en gitaar drijven je tot een punt van waanzin. Het duo verstaat solo al de kunst de grenzen van het oorverdovende af te tasten ; Away is een veelzijdig drummer net als Eric Quach als gitarist ; hij slaagde er zelfs in het Bos op Dunk!festival je tot volstrekte rust te brengen of de aarde onder je voeten te doen daveren. Wat een intens kader.
In de 50 minuten klinkt hun de drone adembenemend. Beide heren proberen elkaar niet te overtroeven, maar vullen elkander aan in dit concept.
Elke song hoef je dus niet apart te benaderen, maar als een geheel … Titels als “Alpha 0000 0001” - een klepper van meer dan tien minuten – “Alpha 0000 0010” en “Beta 0000 0100” spreken voor zichzelf… ze bouwen laag per laag op naar een drum/gitaar climax , ingetogen en dreigend ; alle registers worden open gegooid door oorverdovende donderslagen die de trommelvliezen doen barsten en zorgen voor een hypnotiserende werking op je gemoed.
Het duo biedt een bijzonder mystieke, fantasieprikkelende wereld van geluiden die op ons afkomen.
We zijn benieuwd naar wat Away en Thisquietarmy nog meer uit hun mouw zullen schudden. 'The singularity, Phase I' is alvast een intens meesterwerk dat ons door elkaar schudt en verweesd doet achterblijven; uiteenlopende emoties borrelen op. Een aanrader voor drone liefhebbers …
Tracklist: Alpha 0000 0001 10:28 Alpha 0000 0010 05:36 Alpha 0000 0011 05:53 Beta 0000 0100 13:44 Beta 0000 0101 09:44
sci-fi drone metal/experimenteel
The Singularity, Phase I
P572
Thisquietarmy x Away
Als je circa tien jaar wacht om eindelijk je debuut uit te brengen, dan doe je het beter op een epische manier, moet Cristiano Filippini hebben gedacht . De klassiek geschoolde Italiaanse componist heeft wel enkele instrumentale albums op zijn naam staan, en heeft daardoor in bepaalde kringen naam en faam verworven. Nu brengt hij dus onder de naam Cristiano Filippini's Flames of Heaven een plaat uit waarbij elementen van power- symfonische metal worden verbonden met die klassieke muziek.
Wie houdt van een opvallend epische aanpak binnen de metal scene, zal smullen van deze best lange plaat.
Vanaf “The Force Within” worden ellenlange gitaar riedels verbonden met vocale hoogtes en laagtes, die een adrenalinestoot of een krop in de keel bezorgen Een dubbele basdrum, melodieuze riffs en een snuifje keyboard geven de toon aan bij epische songs “The Fight for Eternity”, “Against the Hellfire” en “Always with you”.
Cristiano's Filippini's Flames of Heaven brengt een ware rock opera voor die van begin tot einde nooit verveelt; luister maar eens naar “Lightning in the Night” en “Missing you”. Met een vuist in de lucht brul je de songs uit volle borst mee. Met die hoge stem van hem worden uiteenlopende emoties aangesproken en geluidsmuren verpulverd. Nergens valt er een speld tussen te krijgen. De ene klassieker na de ander schudt dit gezelschap uit hun mouw. Vaak toont Cristiano zich zelfs van zijn gevoelige kant , zoals bij “Missing You” , een welgekomen afwisseling tussen al dat power metal geweld.
Cristiano Filippini's Flames Of Heaven ontwijkt trouwens de val waar veel power metal bands in trappen, om allemaal een beetje hetzelfde te klinken. Deze Italianen klinken origineel en fris binnen dat wereldje.
Op deze heerlijke rockopera is een meester aan het werk, een ware 'The force Within'.
Tracklist: The Force Within - We Fight For Eternity - Far Away - Against The Hellfire - Always With You - Dying For Love - Finding Yourself - Lightning In The Night - Missing You - Moonlight Phantom - The Angel And The Faith - Ab Angelis Defensa - Missing You (Acoustic Version)
The Force Within
Cristiano Filippini's Flames Of Heaven
Hardlife Promotion/Limb Music
Nederlands 
Français 
