Strand Of Oaks is het alter ego van Timothy Showalter, een veelzijdig songwriter uit Indiana USA die hier manoeuvreert van snedige Crazy Horse rock naar bedrijvige eighties electro pop. Zowel synths als furieuze gitaren zijn aan de macht en dit resulteert in een op zijn zachts uitgedrukt gevarieerd album. Maar de songs zijn bijzonder sterk, hoever ze ook uit elkaar mogen liggen, en ‘Heal’ is dus een uiterst knappe plaat geworden.
Niemand minder dan Jay Mascis is een handje komen toesteken en dat hoor je onmiddellijk in de venijnige opener “Goshen ‘97”. Met “Shut In” begeeft Strand Of Oaks zich op zijn eigenste manier in Classic Rock land, een beetje zoals ook The War On Drugs dit zo overtuigend doet op ‘Lost in a Dream’.
Hoogtepunt is “JM”, een parel van het zuiverste water, een bloedmooie song met gevoel, brio en met smeulende Crazy Horse gitaren, Neil Young moet stikjaloers zijn op dit juweeltje. Ook op “For Me” mogen de gitaren fors uithalen en “Mirage Year” is een zoete ballad die aanvankelijk wat aanleunt tegen Springsteen’s “The River” en verderop uitmondt in een gierende gitaarsolo. Piano en synths vieren dan weer hoogtij in het afsluitende “Wait for Love”, een semi ballad die de veelzijdigheid van dit album nog wat meer benadrukt.
Strand Of Oaks staat op 28/09 in de Trix en op 07/10 in de 4AD.
Hippie ! Retro ! Psychedelica ! Woodstock ! Groovy ! Feel-good vibes! Cactus ! Led Zeppelin ! Grand Funk Railroad ! Hendrix ! Prog-rock ! Soul ! Heavy riffs ! LSD rock ! Yep, The Golden Grass heeft het allemaal. Schaamteloos wordt teruggekeerd naar eind jaren zestig en begin jaren zeventig, de bloemen in de lange haren genesteld, de broekspijpen wijd wapperend. Gitaarsolo’s zweven door het universum, drums roffelen tussen de vreemde paddenstoelen, songs duren tot 12 minuten (“Wheels”, met drumsolo, en waarom ook niet?), patchouli geuren floreren door de kleurrijke atmosfeer en de hennep staat in volle bloei.
Wat een heerlijke retro plaat van dit trio uit Brooklyn die in een dik half uur de klok pakweg 40 jaar terugschroeft, en dit met amper 5 in weed gerijpte fantastische songs . ’t Is niet meer van deze tijd, we weten het, maar het klinkt toch zo geweldig.
De 63 jarige Tom Petty rockt op ‘Hypnotic Eye’ feller dan ooit, het is dan ook één van de beste platen uit zijn lange carrière geworden. Tom Petty en zijn trouwe Heartbreakers opteren hier voor een rauwe back to the roots sound. Niet dat we hier nu plots met een brutale hardrock plaat zitten, het is immers nog steeds vintage Tom Petty, maar dan wel met de inspiratie van eind jaren zeventig.
Er zit een ruig garage kantje aan de gitaren in de up tempo rockers “American Dream Plan B”, “Forgotten Man” en “U Got Me High”. In de meer ingetogen songs is alle ballast overboord gegooid, zo voelen en ruiken wij de ziel van de betreurde JJ Cale in het prachtig stukje eenvoud “Full Grown Boy” en het mooie “Power Drunk”.
Petty zet hier overal overtuigend zijn knapste en vaak ruigste vocals neer en vervalt nergens in zeemzoeterigheid, wat vroeger wel eens het geval kon zijn. Vooral in de gruizige blues “Burnt Out Town” is hij van zijn meest gemene kant te horen. De plaat sluit af met het bijzonder knappe “Shadow People”, zo een typische Americana song die levenslustig door het weidse landschap scheurt.
Hoe ouder Tom Petty wordt, hoe jonger hij klinkt. Jammer dat we dat zelf nooit mogen gaan vaststellen, want Petty laat om onbegrijpelijke redenen Europa altijd links liggen op zijn tournees.
Yep, ook wij zijn gepakt door die onweerstaanbare single “Time”, luchtig, zomers, aanstekelijk en dansbaar. De hype rond dit duo van over het kanaal zou dus enigszins op basis van die ene hit gerechtvaardigd moeten zijn. Maar met uitzondering van het catchy “Busy Earnin’” is de rest al heel wat minder. ’t Is er aan te horen dat dit geen muziek is van vlees en bloed, maar gewoon lauwe disco die geproduceerd is door een batterij laptops en machines, met een paar nichterige stemmetjes daarbovenop. Als dat de nieuwe succesformule is, dan vragen wij ons toch luidop af waarom dansmuziek niet meer mag gemaakt worden met echte instrumenten. Waar zijn de ballen ? Hebben die gasten dan nog nooit van James Brown gehoord ? en Prince ? Waar is de hete funk ?
De enigen die volgens ons op vandaag met behulp ven een resem laptops toch nog spannende en originele dansmuziek maken, die heten Caribou. Hun nieuwe plaat zit er aan te komen, koop die , beste mensen en laat dit gedrocht hier links liggen.
De zoveelste nieuwe revelatie uit de UK is wederom een scheet in een fles. Don’t believe the hype.
De sing/songwriter Joost Zweegers , Novastar, neemt steeds rustig de tijd om z’n songs uit te werken en op plaat te zetten . Zijn songs moeten rijpen en hebben iets spiritueels om zich. Deze keer deed de inmiddels 43 jarige sympathieke artiest er wel bijna zes jaar over . Zijn albums klinken telkens een beetje anders, en hij kiest praktisch altijd een ander instrument om vanuit te werken: na de gitaar , de bas en de piano is hij weer bij de akoestische slaggitaar beland . Van deze Humo’s Rock Rally winnaar uit 96 volgt de vierde ‘Inside Outside’ ‘Almost banger’ op.
We hebben te maken met een reeks 60s/70s geörienteerde dromerige popsongs , waarbij z’n emotievolle vocals over de nummers zweven . Ze grijpen terug naar de oude Eagles/Crosby, Stills & Nash/Fleetwood Mac periodes. Ze hebben een weemoedige inslag en klinken nu met een licht americana/country inslag door dit basisinstrumentarium; tekstueel is er naast ‘het gouden hart – gevoel’ de sluimerende vertwijfeling in de liefde.
De singles “Closer to you”, “Light my my life” zijn heerlijk genietbare songs . Natuurlijk kunnen we niet omheen het kenmerkende piano-/toetsenspel dat we o.m. horen op “So softly” en “Fall down” .
Het materiaal is gelaagd, maar niet meteen instapklaar als vroeger. Hij zorgt er wel steeds voor dat we rustig meegevoerd worden in die dromerige sing/songwriterpop. Verder komen “Kabul” en “Tumulus man” heel sterk uit de verf .
We hebben een Novastar tussen ingetogenheid en extravertie met die subtiele broeierige opbouw, die hun kenmerkende gevoeligheid niet missen!
Op die tweede hebben we nog steeds de twee gitaren en drums . De nummers zijn direct , rauw en helder, maar bereiken nu meer de drie minuten grens en er is wat meer ademruimte . Ze hebben in de uptempo’s een intense broeierige spanning. “Alone” , “Last night I dreamed I killed myself” en “You” zijn kenmerkend , maar verderop komt “No hope” het sterkst uit de verf .
Nederlandse band die we met plezier in het oog houden !
In 2012 hadden we de return van Channel Zero met ‘Feed ‘em with a brick’, wat op gejuich werd onthaald . Binnen de scene werd de band rond Franky De Smet- Van Damme onze Belgische metaltrots. Bij de come-back was er al een personeelswissel , maar vorig jaar ging de band in een diep dal door het plotse overlijden van hun drummer . De band bleef niet te lang in de rouwmodus en pakte snel de draad op . Met Roy Mayorga nu achter de drumkit brengt het gezelschap lekker ruige, gebalde , cleane songs . Het tempo kan hard , weergaloos zijn (check “Dark passenger”, “Electronic cocaine”, “Duisternis” maar eens) maar evenzeer zijn er nummers met een gematigde broeierige intensiteit (“Ego”, “Brothers keeper” en “Heart stop”). Een breed uitwaaierend geluid binnen de metal/hardcore , waarbij enkele kopstoten kunnen worden toegediend.
Ranzige stonerpunk uit Los Angeles met Ty Segall achter de productietafel, hier gaan onze oren van flapperen en onze mond van kwijlen. De baldadige nozems van Zig Zags hebben ergens een roestig spoor gevonden tussen garagerock, metal, punk en stonerrock en hebben daar een vlijmscherpe en smerige debuutplaat uit gesmeed. Met uitzondering van de vunzige hardrocker “Voices of The Paranoid” (Black Sabbath in een Thee Oh Sees bad) hebben alle nummers de duur van de ultieme punksong (ergens tussen één en drie minuutjes) en klinken ze rauw, ruig, vettig en brutaal.
De heethoofdige oplawaai “Psychomania” bijvoorbeeld duurt amper 47 seconden, ervaar het als een op hol geslagen specht die 47 seconden lang onophoudelijk tegen uw voorhoofd staat te pikken. Opener “Brainded Warrior” is de vuilste stonerrock die u dezer dagen kan tegenkomen en “The Fog” is heerlijke punkherrie die eindigt in Sabbath-land.
Zig Zags klinken als Fu Manchu die The Ramones onder handen nemen, of als Alice Cooper die bij Black Flag gaat zingen. Waanzinnig plaatje.
Zig Zags zullen op 23/09 door de Antwerpse Trix razen, samen met de geflipte southern rockers van Natural Child. Check that out !
I Am Oak draait rond zanger/songschrijver Thijs Kujken die hier intrigeert met een korte reeks huiskamermuziek. Het zijn subtiel uitgewerkte composities , geleest op mans sing/songwriterschap , akoestische gitaar en z’n licht melancholische stem , (soms) spaarzaam aangevuld met instrumenten als keys, drums en allerhande klanken. Bijkomende zangpartijen bieden nog meer soelaas.
Er schuilt ergens een Bony king of nowhere of een akoestische versie van Alt-J in het materiaal. Ze zijn wonderschoon en afgemeten , vooral de eerste helft van de cd . De tweede helft is uitermate sober gehouden , kortom een fijn te koesteren plaatje.
O is het onuitspreekbaar synoniem en het elektronisch speelgoed, klankenbord van de naar Berlijn uitgeweken Fin Mika Vainio. We krijgen op zijn zoveelste album intussen een klankenspectrum van soundscapes en ambiente lagen die een (licht) filmische dreiging hebben; ijle melodieën en een elektronicapracht in een digitale nevel . ‘Onthaasting’ Muziek om naar de sterrenhemel te kijken!
De Touareg nomaden van het Malinese Tinariwen hebben het Afrikaanse land verlaten en brengen hun muziek momenteel vanuit de V.S. Ze zijn reeds toe aan hun zesde album . Muzikaal verandert er niet echt veel ; versta het niet verkeerd , het blijven nog steeds pittige, aantrekkelijke en aanstekelijke songs die een bedwelmende , hypnotiserende retro/roots/world/woestijnblues sound hebben als vanouds, waarin een onheilspellende trance sluimert . De vrouwenstemmen zijn al een tijdje op het achterplan geraakt of zijn weggeëbd , die anders de sound nog wat hitsender en exotisch maakten , maar de gitaargrooves, de bluesy licks en worldpop laten je niet los.
Tekstueel vertalen ze het onrecht dat hen werd aangedaan en horen we het vroegere betere leven daar.
Tinariwen heeft al een sterke navolging met Tamikrest , Bombino , die wat meer muzikale invloeden laten doorsijpelen , maar dat belet niet dat deze vaandeldragers nog steeds door ons ten top worden gerespecteerd!
Het uit Southampton afkomstige Band Of Skulls zijn toe aan hun derde cd. De zompige intens doorleefde, bruisende rock’n’blues die we hadden op het debuut ‘Baby darling doll face honey’ , maakte meer plaats voor gevoelig- en ingetogenheid op de opvolger ‘Sweet sour’.
Op de nieuwe hebben we een evenwichtig geheel van frisse, broeierige, los swingende rocksongs, check “Asleep at the wheel”, “Nightmares” , “You are all that I’m not” , “Toreador” en de titelsong maar eens. In het genre nummers met een intense spanning!
Een reeks sentimentele popsongs als “Cold sweat”, “Heaven’s key” en het afsluitende “Get yourself together” kruisen het pad.
Die twee kanten van de vorige cd zet zich duidelijk door op de derde . Goede plaat daar niet van, maar net als bij een Kings Of Leon , Black Keys of een Queens is het rauw randje van vroeger gepolijster en gladder gekomen …
Niet te verstaan dat deze Amerikanen uit Minneapolis nog niet zijn doorgebroken hier . Ze zijn toe aan hun tweede plaat , ‘World Of Joy’ , die ‘America give up’ opvolgt; net als het debuut hebben we een half uurtje vaardige , opwindende , uptempo rockers , die ergens de Replacements , Ramones , Libertines bundelt aan de nofi van Wavves , Cloud Nothings en Hooded Fang .
We hebben hier een reeks hitsende songs als “Al’s Corral” , “Drip”, “Yacht boys”; af en toe wordt het tempo eens (lichtjes) teruggeschroefd, wat nog steeds een paar lieflijke, broeierige songs oplevert als “Don’t wanna”, “Aphorismic wasteland blues” , “Here’s the itch …” en de titelsong.
De slordig- en onstuimigheid van het debuut lijkt wat op het achterplan te zijn geraakt , maar hun 2 à 3 minuten songs hebben nog een even vurige intensiteit en klinken nog even fris , strak en gedreven. Puik werk van dit jonge kwartet!
Eén van de opkomende talenten is het Britse Temples die baadt in een poel van ‘60s retropsychedelica. Ze vergeten daarbij niet het kenmerkende Britpopgeluid en de zwoele , zomerse, dromerige 60s te benadrukken . Dit zorgt voor een boeiend debuut , waarbij de songs niet ten onder gaan in een web van psychedelicatunes , pedaaleffects en gitaarfeedback. De groep refereert natuurlijk aan een Pink Floyd , The Byrds of een ietwat Beatlesque sound, maar heeft zeker aan Tame Impala of The Allah-las ook iets .
Het zit allemaal wel goed doordacht en beheerst in elkaar; de ene keer wat meer de broeierige retro (o.m. “Shelter song”, “A question isn’t answered” en “Sand dance”) , de andere keer meer het psychedelisch geluid (o.a. “Test of time” en de titelsong) .
De groep zorgt voor venijn en een bezwerende ritmiek , een frisse sound van een levendig bandje …
Nederlands 
Français 
