Het Britse White Lies is toe aan de vierde plaat . White Lies profileert zich binnen het kader van de wave/postpunkpop, van treffend, slepend materiaal dat dramatiek, bombast sluiert, gedragen door de indringende , galmende bariton zang van Harry McVeigh . Ze zijn te vinden in de lijn van Editors , Interpol en The Bravery en dragen het vaandel van Chameleons/House Of Love en iets verderop dit van Echo/Cure/Joy Division. Debuut ‘To lose my life’ beantwoordt nog steeds het nauwst aan die revival. Het nieuwere werk , de vorige cd ‘Big tv’ en deze ‘Friends’ hier voelen verwarrend aan. Emotie en pijn gaan muzikaal schuil in een rits wisselende songs in het genre die zich nestelen tussen pop , rock , electro en bombast. Het eerste deel is het best met o.m. “Take it out on me” , “Morning in LA”, “Don’t want to feel it all” en “Is my love enough” , met een zekere scherpte , dynamiek, venijnigheid en groovy ritmiek in het genre; daarna klinkt het gewoontjes , sfeervol, catchy en ervaren we ‘losse flodders ‘ en minder die kenmerkende intense spanning . White Lies klinkt dan als een doorsnee synthpop bandje.
White lies heeft algemeen een goede plaat uit , niet meer , niet minder , met enkele sterkhouders …
De poppunkers van Green Day van Billy Joe Armstrong hebben de flop van ‘Uno/Dos/Tré’ van vier jaar terug kunnen doorspoelen . Ze staan er nu opnieuw met een ouderwets goede rockende plaat , die power en pop met elkaar kruist. De nummers klinken fris, vitaal , jeugdig en ontspannend. Een maatschappijkritische ondertoon durft te schuilen in het materiaal en de catchy hooks , refreinen doen het nog steeds. “Somewhere now”, “Bang bang” , “Still breathing”, “Youngblood”, “Too dumb to die” zijn de uptempo makers op de plaat .
Gewoon rocken met z’n drie , niet meer , niet minder. Af en toe wordt gas teruggenomen en krijgen we enkele dromerige , sfeervolle songs . Het innemende , akoestische “Ordinary world” sluit de cd af .
Angry young men zijn het door de jaren niet meer , het zijn hitschrijvers die erin slagen jong en oud bij elkaar te brengen.
Angström - The echoes of my mournful song - Geniaal knoppenwerk
Een knoppenman en een misthoorn van een stem. Het ideale en tegelijk geniale recept van Tom Moons en Gudrun Roos om de luisteraar in hun utopisch wereldje te brengen en niet meer los te laten. Men schrijft terecht dat dit duo nog potten zal breken. Deze triphop jazz pop ruikt naar Bjork, Goldfrap, Roisin Murphin, Hooverphonic enzovoorts. En toch klinken ze heel origineel.
“Inhale” opent met een heel strakke beat en de synths brengen je meteen naar hogere sferen. Tom en Gudrun gaan als het ware in duel met hun verschillende muzikale achtergronden (elektronica en jazz). Met “Obsessed” raak je al snel geobsedeerd door de zeemzoete melodieën en zanglijnen , versierd met de nodige effecten en klanktapijten. Titelsong “The echoes of my mournful song” heeft het dan eerder van een rock en popachtig gitaarrifje en barst van het hitpotentieel.
Heel de schijf borduurt verder op dit elan met als absoluut hoogtepunt het beklijvende “Pills”. Heerlijke effecten en dubbele stemmen blazen je serieus van je sokkel.
Angstrôm zien we graag spelen op Gentjazz, Pukkelpop en Cactus. Je leest het goed: veelzijdigheid troef.
Info - www.blueearmusic.be
De uit Boston afkomstige Pixies lieten een kleine tien jaar terug van zich horen en stelden hun eerste platen opnieuw voor . Het spelplezier , de belangstelling , de reünie werd zo positief ervaren dat er in 2014 een nieuwe plaat kwam ‘Indie Cindy’ .
In de originele bezetting trok men terug op tour , maar zangeres/bassiste Kim Deal zag een nieuw album niet meer zitten en ze werd vervangen door Paz Lenchantin (die we kennen van A Perfect Circle van James Maynard Keenan van Tool en Zwan van Billy Corgan) . Een waardige opvolgster , die nog wat zoekende was tijdens de tour toen, maar nu volledig haar gang kan gaan ; op ‘Head carrier’ is de door haar gezongen ballade “All I think about now is” een veelbelovend bedankje aan Deal . Mooi .
De plaat is al bij al een charmante plaat , we hebben hier oerdegelijke broeierige , aanstekelijke , sfeervolle poprock , met een melancho trekje . Niet meer , niet minder . Het vuur van hun succesperiode 87 – 93 zit er niet meer in , ook niet in de livegigs .
“Classic masher”, “Baals’s back” , “Um chagga lagga” en de titelsong zijn ouderwetse Pixies songs , waar we van houden. Het zijn net die songs die de gezegende heren op leeftijd nog af en toe een venijnig speldenprikje en explosie toedienen . Op die manier brengen ze nog alle leeftijden samen .
Toegegeven , tijdsgenoten Dinosaur Jr , Thurston Moore , Swans leggen ons nog steeds het vuur aan de schenen , Pixies doen het nu op een gezapiger tempo .
Goede plaat , dat wel , Pixies staan garant om zich nog eens uit te leven , te genieten en oude herinneringen te koesteren.
Beach slang draait rond een veertiger die z’n jeugdigheid nog niet heeft verloren en klinkt als een jonge wolf. De uit Philadelphia afkomstige formatie rond James Alex Snyder mag dan al een hobbelig parcours achter de rug hebben in personeelsbezetting , de muziek zit goed elkaar en is situeren binnen de indiegrungepunk. Tien songs in een dertigtal minuten. Ergens waait hier de wind van ‘good oldies’ Husker Du (Bob Mould) , Wipers (Greg Sage), Replacements (Paul Westerberg ) en Built to Spil (Doug Martsch).
Hij weet die invloeden te integreren in een reeks meeslepende , uptempo nummers, met die kenmerkende gruizige ondertoon . Ze komen ook terecht in de buurt van Blood Red Shoes in die aanpak. “Art damage” , “Punks in a disco bar”, “Wasted daze of youth” en “Young hearts” zijn pareltjes die een broeierige opbouw en emo-intensiteit hebben . Af en toe zet hij er met z’n band vaart achter ; het korte , snedige “Atom bomb” geeft letterlijk een krater gevoel.
Beach Slang heeft een fascinerende, spetterende plaat uit!
Al een kleine zeven jaar zijn ze bezig , het Texaanse trio True Widow, twee heren en een dame, die hun sound omschrijven als ‘stone gaze’ , waar indie , shoegaze , doom , psychedelica , stoner , metal in een wonderschone duisternis worden gedropt . Een boeiende trip creëren ze door een lome , slepende , repetitieve , opbouwende, aanstekelijke ritmiek en geluidslandschappen . De lagen worden op elkaar gestapeld. De vocals van Dan Philips en Nikki Estill wisselen elkaar af of vullen aan en graven zich een weg in die intens broeierige sound, die dreigend , dromerig , emotievol klinkt.
Hun slowcore pop is afgelijnder, toegankelijker dan het ouder materiaal , en in de uur durende trip , krijgen we maar liefst tien songs . “Back shedder” is een prachtige opener , die het spel van gitaar , bas , drums triggert en op elkaar afstemt . Het trio durft hier wel eens een versnelling hoger gaan , “Sante” en “Grey erasure” zijn feller, gedrevener.
True Widow staat nog steeds garant voor een intrigerende, adembenemende trip !
We hebben het al meermaals geprobeerd, maar neen, wij zijn niet into hip hop. Verwijt ons gerust dat we oogkleppen op hebben, het kan ons geen moer schelen, maar hip hop is niets voor ons. Als er één genre is waarop de uitdrukking ‘dertien in een dozijn’ van toepassing is, dan is het dit wel. Hip hop artiesten sloven zich met zijn allen uit om er zo stoer mogelijk uit te zien, zetten om de haverklap hun goorste bek op en brullen er vaak idiote teksten uit waarbij the bitches en the nigga’s met een dozijn per minuut de deur uitvliegen. Maar een keertje origineel uit de hoek komen, dat is iets te veel gevraagd. De formule is immers al jaren dezelfde. Men zoekt (of jat) gewoon een vette beat (maar nu ook weer niet te vet want de hitparade lonkt), men verzint een hitgevoelig refreintje en een paar vunzige raps, men haalt er een aantrekkelijk kontschuddend mulatvrouwtje bij die voor de geile achtergrondvocals zorgt, en klaar is kees. Wat het hem ook altijd doet zijn special guests met klinkende namen, het maakt niet uit wat die sukkels op de plaat komen uitvreten, als hun naam maar in de credits staat. Kassa!
Wij laten ons echter niet vangen. Als de uitvoerders nu Drake, Kendrick Lamar of Kanye West heten, voor ons is het allemaal eenheidsworst met een boze blik.
Pas als de hip hop echt gevaarlijk wordt en verstrengeld geraakt met de meest urgente hardcore, dan schieten wij terug wakker. Enter Ho99099, een bende pitbulls die zowel de platen van Public Enemy en NWA als deze van Black Flag, Ministry, Bad Brains en Minor Threat in hun kast hebben staan. Hip hop is hier niet het doel, maar wel het middel om de agressie er uit te spuwen. Bij Ho9909 voel je dat dit geen pose is, maar dat die gasten echt kwaad zijn. Het is er hen niet om te doen om de spierballen, bitches en tattoo’s te showen, maar wel om het kot in de fik te steken.
Ho99o9 begeeft zich in dezelfde onfraaie achterbuurten als Show Me The Body en Death Grips, maar daar waar Death Grips meer een chaos creëert van loodzware beats en gortige raps, gaat Ho99o9 het nog wat dieper in een hardcore underground zoeken. Dingen als “Street Power”, “Sub-Zero”, “City Rejects” en “New Jersey Devil” zijn regelrechte straight-in-your-face-hardcore splinterbommen die snakken naar uitzinnige moshpits. “Face Tatt” en “Bleed War” zijn ontspoorde industrial tracks waar hoge vlammen uit komen, Nine Inch Nails op 1000 Volt. En wanneer de heren zich echt eens vastbijten in de de hip hop, dan hangt er klaar bloed aan hun tanden. “War Is Hell”, “Moneymachine”, “Splash”, “Hydrolics” en “United States Of Horror” zijn bijzonder heavy en moordzuchtige hip hop tracks, gebouwd op loodzware beats, dreunende bassen en raps die rechtstreeks naar de ballen mikken. De meeste rappers houden het bij blaffen, Ho99o9 bijt.
‘United States of Horror’ is een gedynamiteerde kruisbestuiving van hip hop en hardcore, een staatsgevaarlijke beenharde kopstoot ! Very punk, als je ‘t ons vraagt.
King Creosote is het alter ego van Kenny Anderson, uit Schotland . Muzikaal te situeren binnen de sound van Noah & The Whale en And Monsters & Men . In z’n totaliteit past de sound binnen het plaatje van intens broeierige, spannende melodieuze folkrock , in finesse en subtiliteit uitgewerkt.
Er zijn een rits sfeervolle nummers als “Faux call”, “Betelgeuse” en “Love life”, die lieflijk ontroeren. Een handvol songs onderscheiden zich , opener “You just want” en bijkomende track “The long fade” zijn boven de zeven minuten en intrigeren door de repetitieve , opbouwende ritmiek , de lichte galm en de (dromerige) geluidjes . “Peter rabbit tea” is een kinderliedje en “Surface” is er dan eentje, die overstijgt door de doedelzakgeluidjes . De vrouwelijke vocals vullen mooi aan.
We krijgen een sterk album door diepgang in de melodie en een sterke spanningsopbouw. Eerlijk gezegd, overtuigend wat deze artiest brengt, die hier bij ons nog geen enkele respons heeft verkregen …
Uit Nottingham debuteert de 28 jarige Neo Jessica Joshua aka Nao . Een uur lang hotsen we op de grooves van een reeks verslavende popsongs . Invloeden uit de P-Funk, soul , r&b met elektronica, drum’n’bass , dubstep en diepe basstunes worden geïntegreerd en maken de sound uitermate boeiend . Prince, George Clinton, Chic, Chaka Khan , Erykah Badu, FKA Twigs en Burial borrelen op .
Mura Masa klopte zelfs bij haar aan en “Firefly” werd een bescheiden hitje . Haar stem kan alle richtingen uitgaan, zacht zalvend , laag , diep , piepend, hoog . Op het album wisselt ze in uptempo en rustige nummers , zijn er een paar interessante samenwerkingen met Abhi Dijon, A.K. Paul en vinden we een handvol pareltjes in het genre als “Get to know ya”, “Inhale exhale” , “Adore you” , “Bad blood” en “Fool to love”.
Dit is dampende muziek die zonnige oorden opzoekt , tot de verbeelding spreekt en de dansspieren durft te prikkelen .
God Damn is een duo uit Wolverhampton en komt aandraven in de voetsporen van Royal Blood, Death from above 1979 en Japandraoids . Tja, we zitten hier dus met een energiek duo die een rits songs op bedreven , felle wijze brengt. De tempowissels maken er een boeiend geheel van , een strak , snedige sound is het, geïnjecteerd van een dosis noise . Het lijkt erop dat ze de hulp inriepen van Ty Segall. “Violence” is een pareltje. Af en toe wordt gas terug genomen , en met een song als “Oh no” klinkt het duo poppier en sfeervoller . Het kan, mag, het geeft het duo meer body en volwassenheid . Fijn plaatje.
Toen ik deze release in mijn handen kreeg moest ik erover denken dat An Pierlé toch al een tijdje meedraait sedert ze enige bekendheid verwierf met haar cover “Are Friends Electric?” van Tubeway Army. En inderdaad die cover dateert al van 1996. Time flies…
‘Cluster’ is, enkele samenwerkingen en soundtracks buiten beschouwing gelaten, haar zevende album en komt vrij snel na ‘Arches’. Net zoals op’“Arches’ staat het kerkorgel terug vrij centraal in haar muziek. Maar ze overheerst nooit. Ook de percussie is hier heel goed uitgewerkt. En haar instrumentaria staat ten dienste van de song.
Het is dus een soort vervolg geworden op ‘Arches’. Opener “Golden Dawn” is ook de eerste single uit ‘Cluster’. Een sfeervol, warm en gevoelig nummer. Met de nodige melancholie in de stem. Met een mooi refrein dat het nummer naar een hoger niveau trekt. “Huntifix” brengt weemoed, moedeloosheid en pijn. Het album heeft een vrij traag tempo en laat de nummers geduldig openbloeien zoals in “We Gravitate” of “Sovereign” waar je denkt dat ze helemaal zal stilvallen. Het is alsof een paard een koets trekt en ten einde zijn krachten is. “Road To Nowhere” is geen cover van Talking Heads maar is een zwaarmoedig en intens nummer geworden. Wel mooi uitgewerkt.
In totaal telt ‘Cluster’ acht songs. Afsluiter “Monkey” is vrij hoog gezongen en is de meest speelse track uit het album. Maar vergis u niet want lichtvoetig wordt het niet.
‘Cluster’ is een volwassen, gevoelig en vrij donker album waarmee ze nog eens haar kunnen bevestigd. Een klein pareltje dat vooral luistermuziek bevat en dat vrij ver van haar debuutsingle “Are Friends Electric” staat.
Het Nederlandse Mayra Orchestra is in België nog een nobele onbekende. Je zou deze band kunnen omschrijven als een kruising tussen Tori Amos en (de vroege) Genesis of tussen Within Temptation en Enya. Verwacht bij deze prog-pop geen overdaad aan elektrische gitaren. Die zijn hier ingeruild voor violen, een hoorn, een trombone en een harp.
‘Oracle’ is reeds het tweede album van Maartje Dekker en Christiaan Bruin, de spilfiguren in Mayra Orchestra. In 2013 maakten ze reeds ‘World Of Wonder’. Met ‘Oracle’ gaan ze verder op de ingeslagen weg: dromerige en mooi in laagjes opgebouwde popmuziek met een paar new age-elementen. Het verhaal gaat deze keer over het mysterieuze figuurtje Tahti dat op zoek gaat naar het paradijs dat het in zijn/haar dromen heeft gezien. Elk nummer is een deel van het verhaal, maar evengoed een verhaal op zich. Dankzij het knappe artwork kan je je ook een beeld vormen van de protagonisten in het verhaal.
Bij de eerste nummers, van “A New Skin” tot “Into Your Heart”, ligt de nadruk op lichtvoetige pop met de nadruk op klassieke instrumenten. Vanaf “Edge Of The World” wordt de sfeer dreigender en donkerder, met meer drums en – dan toch – af en toe eens een elektrische gitaar op de voorgrond. Dit deel levert de meeste kleppers op: “Rulers” is prog van de zuiverste soort en in “The Other Side” zit een bijna tastbare droefheid. Andere hoogtepunten zijn het bitterzoete “Everything In Its Place” en “Stormhorses”.
Dit ‘Oracle’ is een mooi opgebouwd paradijsje met de krachtige stem van Maartje Dekker als middelpunt. Voor prog-pop bestaat misschien nog geen groot publiek, maar als één band hierin verandering kan brengen, dan wel Mayra Orchestra.
https://www.facebook.com/MayraOrchestra/?fref=ts
Mocht u iemand zijn die zijn metal liever loodzwaar dan snel heeft, die een allesverpletterende tank verkiest boven een flitsende sportwagen en die de gure winter graag doorkomt met lijvige platen van Windhand, Neurosis en Electric Wizard, … dan is Pallbearer een band naar uw hart. ‘Heartless’ is het derde album van dit viertal uit Arkansas, en het is hun meest dynamische en avontuurlijke tot op heden.
‘Heartless’ schittert met harmonieuze sludge-metal waarbij de vocals niet geschreeuwd of gebruld maar effectief gezongen worden, ’t is eens iets anders. Let wel, dit is nergens melig en dit is hoegenaamd geen plaat om uw salonfeestjes mee op te fleuren. Pallbearer klinkt nog steeds zwaar en gevaarlijk, al is er sedert het al even fantastische ‘Foundations Of Burden’ wat meer melodie en variatie in hun doom-metal geslopen. De sound is geëvolueerd maar de brute kracht van zijn voorgangers is daarbij niet achterwege gebleven. De bulldozer dendert nog steeds gestaag door maar het toerental wordt al eens teruggeschroefd en verstilde passages komen de kop opsteken.
‘Heartless’ is met name een dik uur lekker wegdromen met de beste slow-motion metal verpakt in 7 indrukwekkende knoerten van songs.
In een krachtige maar genuanceerde buffelstoot als “Thorns” wordt de logge sound afgewisseld met enkele rustige Metallica extracten en zelfs Tool komt hier geregeld boven de horizon stijgen. Ook “Lie Of Survival” komt uit de startblokken als een kippenvalballad van Metallica, waarop iets verder de logge riffs komen aanrukken en vervolgens de leadgitaren heerlijk over het eerder aangerichte slagveld glijden.
Het pronkstuk is echter het elf minuten lange “Dancing In Madness”, met een intro die als het ware van Pink Floyd kon zijn en een vervolg waarin zware riffs en glooiende leadgitaren door zwaar moerassig gebied trekken terwijl de dichte mist onverbiddelijk blijft hangen. Ook afsluiter “A Plea For Understanding” is zo een wonderlijke trein der traagheid, een langgerekte trip op halve snelheid doorheen een dor en onherbergzaam landschap. Een song waarin forse kracht en finesse het perfect met elkaar kunnen vinden, en dat is eigenlijk heel de plaat zo.
Geen idee wat dit album met u doet, maar ‘Heartless’ heeft bij ons in ieder geval een verslavende werking op brein en ledematen. Hoe meer we de plaat opzetten, hoe sterker ze ons in de oren klinkt en hoe dieper ze onze hersenpan binnendringt. Pallbearer heeft een onvervalste klassieker afgeleverd.
Nederlands 
Français 
