Azealia Banks - De jonge NY-se is geen doetje . Ze heeft al heel wat heisa veroorzaakt met andere artiesten , haar platenmaatschappij en zo verder . Altijd viel er wel iets te beleven.
Na heel wat omwegen is uiteindelijk haar debuut uit, met maar liefst zestien songs . Een felle trip binnen het hiphopgenre , een combinatie van aangename , groovy en snoeiharde beats , en haar denderende , onnavolgbare rapstijl . In het genre is er plaats voor veelzijdigheid , met songs die interessante wendingen ondergaan en sampling.
Alle elementen worden samengesmolten tot een uitgebalanceerd geluid , met natuurlijk de opmerkelijke “212” single met Lazy Jay . “Gimme a chance” bevat salsa , en de electrogrooves vliegen om de oren op nummers als “Heavy metal and reflective”, “Soda” en “Yung rapunxul” . Soms zijn de songs zeer kaal en minimalistisch, evenveel worden de grenzen van het overvolle opgezocht en gaat ze zeer agressief te werk. Aparte lady!
Het Gentse Mad Dog Loose heeft anderhalf jaar de draad heropgenomen . We moeten al diep in de nineties terugblikken , toen we van de band nog hoorden ; en ze werden net als The Sands beloftevol onthaald in 96 met het album ‘Material sunset’. In hun dromerige, broeierige, innemende rauwe rock’n’roll hoorden we pareltjes als “Versa” en “Shiny side” . Hun songs konden rammelen , hadden een lofi inslag of vielen op door een bloedmooie melodie en intrigeerden door blues-, country- en folkinvloeden.
Het nieuwe materiaal lijkt een logische verderzetting , alsof die vijftien jaar aan hen is voorbijgegaan . We krijgen wel veertien songs te horen , en naast hun kenmerkende stijl durft men wel eens uit de bocht te gaan als op “Stationary ways“.
Oud en nieuw gaan hand in hand bij Mad Dog Loose - een happy return!
‘The Book Of Souls’ is de ideale plaat voor in de wagen. Start de motor in Gent, scheur de E40 op richting Brussel en neem een willekeurige song uit de plaat. Tussen Gent en Wetteren krijg je een bombastische intro, van Wetteren tot in Erpe Mere zet Bruce Dickinson zijn ellendige schuur open, aan afrit Erpe Mere begint lead gitarist 1 aan zijn solo, in Aalst zet lead gitarist 2 zijn intermezzo in en vanaf Affligem etaleert leadgitarist 3 zijn kunstjes. U bent ondertussen al in Brussel. Maak rechtsomkeer (liefst niet op dezelfde rijbaan, tenzij u uw leven beu bent, wat wij nu ook weer niet zo vreemd zouden vinden met zo een schijf in de cd lader) en herhaal deze handeling. U bent heelhuids terug in Gent geraakt ? Proficiat !
Het Amsterdamse duo liet een tijdje op zich wachten, en was in de voorbije zes jaar met allerhande projecten bezig als film en theater . Hun zompige , smerige rock’n’roll/psychedelica klinkt minder smerig en vuil, maar behoudt die kenmerkende, repeterende , zweverige tune en die dreigende , dwarrelende eighties wave . Toegegeven , minder beestig en weird , maar een lekker hypnotiserend geluid, zeker als je er de laatste twee “Red beat” en de ruim twintig minuten durende titeltrack op nahoudt .
De eerste zes zijn veelzijdiger , stralen wat meer rockwave uit in die psychedelica en klinken bijgevolg afwisselend directer , rauwer of sfeervoller , maar onmiskenbaar is , blijft die zZz stempel!
James Bay is een beloftevol Brits sing/songwriter die een warm , sfeervol, aanstekelijk debuut uit heeft . We krijgen hier een reeks songs , die een sobere , sierlijke, elegante ritmiek en opbouw hebben, ondersteund van z’n indringende , lichthese, emotievolle vocals . Een speels, ongedwongen aanpak ervaren we, pop die z’n finesse, subtiliteit , ingetogenheid en puike melodielijn toont. “Hold back the river” betekende de doorbraak en bracht hem meteen naast andere songwriters Ed Sheeran , Passenger, Tom Odell en George Ezra .
In de aanvang beluister je die uiterst genietbare warme gloed van een “Craving” , “If you ever want to be in love” of een “Let it go” . Die lijn trekt hij door op de ganse plaat , met “Best fake smile” en “Scars” als de meest extraverte songs .
We krijgen een folky troubadour op z’n akoestische gitaar in de bijhorende nummers , die een mooie aanvulling vormen .
Deze jonge Brit stelt zijn talent tentoon , vol overgave en vakmanschap om z’n muzikale carrière zo goed mogelijk uit te bouwen . Tja , niet voor niks heeft hij de critics’ choice 2015 award weggekaapt!
Tien jaar geleden zouden we er als de kippen bij geweest zijn mocht u ons van een nieuw Libertines album gesproken hebben, maar op vandaag zijn we daarin al heel wat gematigder. Ten eerste zijn wij voortaan op onze hoede voor het labiele persoontje Pete Doherty en ten tweede waren wij nu ook niet zo overdonderd door de met veel bombarie aangekondigde Libertines-reünie. Van hun come-back optredens mochten we er eentje meemaken op het Nederlandse aardige Bes Kept Secret festival en dat was niet echt een onvergetelijke set, ook al waren er enkele zeldzame momenten van opflakkering. Wij zagen bij de heren Barat en Doherty dat de typische sympathieke rommeligheid was gebleven, maar de rebelse punkspirit van weleer was helaas nergens te bespeuren. The Libertines rolden nog wel, maar ze rockten niet, en de nieuwe songs gaven ook niet meteen een onuitwisbare indruk. Dit was in niets te vergelijken met hun legendarische eerste optreden op Belgische bodem in de kelder van de Botanique in 2002, een avond die zij waarschijnlijk al lang vergeten zijn, maar die bij ons voorgoed in het geheugen gegrift staat.
Vandaar onze argwaan. Maar kijk, de nieuwe plaat heeft ons aangenaam verrast, ze klinkt stukken beter dan de laatste van Babyshambles en is een waardige opvolger van ‘Up The Bracket’ en ‘The Libertines’.
The Libertines reizen speels en ongedwongen doorheen de Engelse rijke muziekhistorie en passeren bij The Jam (wel zeer nadrukkelijk aanwezig in opener “Barbarians”), The Clash (“Gunga Din”), The La’s en Supergrass. Hier hebben we weer die typische Libertines songs die nooit echt helemaal afgewerkt klinken, maar altijd bijzonder catchy, fris en spontaan voor de dag komen. Soms zijn het prachtige wiegeliedjes met een hoek af (“Iceman”, “You’re My Waterloo”, “Dead For Love”), elders zijn het venijnige rockertjes in een punksausje (“Fury Of Chonburi”, “Glasgow Coma Scale Blues”).
The Libertines zijn wel degelijk terug, maar voor hoelang ? Naar verluidt zou Doherty de laatste tijd om onduidelijke redenen in Engeland regelmatig zijn kat naar de optredens sturen. Old habits never die.
Wederom een album die overvloedig baadt in een gloed van psychedelica en als een vliegend tapijt boven de papavervelden zweeft. Ik weet het, dergelijk geluid is dezer dagen niet echt origineel meer gezien ontzettend veel bandjes in dezelfde psych-vijver vissen, maar toch laten we ons hier weer gewillig in deze verslavende Zweedse trip mee glijden (Hills zijn immers landgenoten van Goat, even geschift, net zo briljant).
Op onze reis naar het hippiedom worden we bevangen door afgedreven sitars, gitaren die de fuzz-pedalen richting Venus sturen en atmosferische fluittonen die de brilslangen royaal uit hun manden lokken. De zeldzame vocals komen rechtstreeks vanuit een in mist gehulde tempel alwaar plaatselijke halfgare voodoopriesters de nodige toverkrachten bezweren.
‘Frid’ is zo een typisch hallucinerend album waar je niet naar luistert, maar die je ondergaat. Het is een hypnotiserende en veelkleurige excursie naar onontgonnen oorden waar verrassende schatten liggen opgeborgen, alsook een genereuze portie verdovende middelen, vermoeden wij.
‘The Abyss’ is aardedonker en laat de ijle doch heldere zanglijnen van de zwarte engel Chelsea Wolfe soms glijden op een palet van benevelde doom-metal ondertonen. Dat sterkt het duistere en zwaarmoedige karakter van songs als “Carrion Flowers”, “Iron Moon” en “Dragged Out” nog wat aan.
Stel u iets voor als Beth Gibbons die haar kompanen van Portishead even op non actief zet en Earth inhuurt als begeleidingsgroep. Elders komen er bevreemdende elektronica (“After The Fall”), zalvende akoestische gitaren (“Crazy Love”), schimmige strijkers (“Grey Days”) of een onderkoelde piano (“The Abyss”) aan de oppervlakte. Het album is gehuld in een duistere, bedwelmende en atmosferische sound waarover de muze haar bovenaardse stemklanken sierlijk drapeert, met steeds een wondermooi resultaat.
The Abyss is Chelsea Wolfe’s meest intrigerende, innemende en bijgevolg ook beste plaat tot op heden. Een zwarte parel.
In een dubbele bezetting is hun sound dieper , pakkender, breder , extraverter , intenser. Ze zorgen ervoor dat de spanningsboog wordt opengetrokken, traag (ondraaglijk) opbouwend is, aanzwelt, de aandacht vasthoudt en al of niet rustig weet te ontladen , alsof een vulkaan op uitbarsten staat en het onder onze voeten écht heet wordt van de lava …
De instrumentale muziek spreekt voor zich op de vier nummers . Je wordt letterlijk meegesleept , -gezogen in die aparte leefwereld en indringende scherpe muziek , die angst, huiver, wantrouwen , rust , hoop , schoonheid inboezemt. Welke emotie ook opborrelt, ze baant zich een weg in je hersenen …
Al meteen wordt er ingevlogen , geen sluimerende crescendo, maar durven gieren met die intrigerende viool die eroverheen zweeft . Een immense waardering is en blijft weggelegd . Ondraaglijk goed!
Godspeed is een glorieuze band met even glorieuze muziek na al die jaren …
Death Grips – een apart gek gezelschap uit Californië rond Stefaan ‘MC Ride’ Burnett, die de hiphop volledig uit zijn draai brengt . Death Grips ademt de friste van een Public Enemy, Dälek, Bad Brains en 24-7 Spyz . Inderdaad , hardcore , punk , drum’n’bass , breakcore , dubstep en verknipte elektronica worden hier letterlijk door de hiphopmolen gedraaid . Dol – en doorgedraaid dus . Net als het vorig materiaal voelt men een hier een constante dreiging en spanning door de harde, felle , donkere beats of wordt er openheid , zalving naar een geestes verruimende trip geboden …
Hier hebben we eigenlijk twee platen samen, die de afzonderlijke titels ‘Jenny death’ en ‘Niggas on the moon’ meekregen. Tachtig minuten klinkt het hectisch, neurotisch, hyperkinetisch , slepend door de tempowisselingen, de verrassende wendingen en de ontregelde sounds . Het vergt een duidelijke inspanning om de plaat te beluisteren; er worden dan ook maar liefst achttien songs op ons afgevuurd .
Kortom, een bezwerend , explosief, meedogenloos geluid , uniek en apart …
East India Youth is het geesteskind van William Doyle . In zijn songs ervaren we van de Brit een dikke laag indietronica, met een gepaste , beheerste dosis bombast en galm . Hij refereert maar al te graag naar de new romantic eighties wave , een beweging met Duran Duran , Spandau Ballet en A-ha. En ja , we horen ook ergens die donkere dreiging van Archive en de kwetsbaarheid , gevoeligheid van een Perfume Genius.
Het zijn sfeervolle , broeierige songs die kunnen aanzwellen en gekenmerkt zijn van een intense spannende opbouw. Filmische soundscapes en ruis vinden we terug op de opener en de afsluitende song. “Hearts that never” en “Entirety” zijn er net twee die extravert klinken door de electrogrooves .
Dit is een geslaagd afwisselend plaatje die pop , indie, elektronica en bombast mooi verweven …
Meer dan een ontdekking waard is ‘Collection of Carefully Selected’, het eerste full album van Lost Souls Carnival. Dit vijftal uit Gent bracht in 2012 bracht al een eerste EP en is nu terug met een afwisselende plaat van zeven tracks.
Verwacht geen vernieuwend geluid want daar lijkt het Lost Souls Carnival niet om te doen. De luisteraar krijgt wel een rechttoe rechtaan, bluesy mix van hardrock, stoner, grunge en country met een flinke knipoog naar een hele resem topbands. Zo refereren de twee sublieme openers “Devil’s Queen” en “Where Sinners Go” aan Queens Of The Stone Age en Kyuss. “Walking Tall” lijkt ons vooral door de vocalen van Jonas schatplichting aan Pearl Jam terwijl de begintunes van “Old Nick’s Favourite” zo uit een nummer van Tool komen. Het bluesy en zeer afwisselende “Aether Soul” en het instrumentale (en wat ons betreft overbodige) “22” sluiten de plaat af en tonen een heel andere kant van de band.
We geven nog mee dat het niveau dit sterke debuutalbum omhoog wordt getild wordt door de sterke vocalen én de harmonica van frontman Jonas. Snel surfen en zelf luisteren op http://vi.be/lostsoulscarnival is dus de boodschap!
Mijn wekker liep af en de spanning was al om te snijden toen ik mijn linkerbeen uit mijn bed sleurde…(4 september 2015) was de releasedatum van het 16e studioalbum van Iron Maiden – ‘The Book of Souls’. Mijn hart bonkte toen ik de cd enkele uren later in mijn handen mocht vasthouden want het moment was aangebroken om de eerste tonen van dit nieuw album van deze Britse band te aanhoren en dus te ontleden.
En laat ik direct met de deur in huis vallen: mensen die een nieuwe ‘The Number of the Beast’, ‘Powerslave’, ‘Somewhere in Time’, ‘Fear of the Dark’ etc verwachten, moet ik helaas teleurstellen. De kracht die deze oude albums uitstralen en de ruwe, korte maar doordringende songs zul je niet terughoren op dit album. Neen, Iron Maiden is destijds begonnen met een andere koers in te slaan, en op ‘The Book of Souls’ hebben ze zich nog meer verdiept in lange, uitgesponnen melodische nummers die hun verhaal vertellen. Nummers die de lijn van 10 minuten overschrijden zijn op dit album geplaatst omdat de bandleden vonden dat de geschreven nummers deze tijdsduur nodig hadden om ze compleet te kunnen afleveren. Nog iets wat ik kwijt wil is het feit dat dit album een echte groeiplaat is, simpelweg door het feit dat na een eerste luistersessie ik toch wat vertwijfeld achterbleef, maar dit gevoel al na de 2e en 3e luisterbeurt wegebde, en na de 20e keer ik nog enkel positieve aspecten aan dit album overhoud omdat je constant nieuwe dingen ontdekt. Ahja, had ik al gezegd dat dit het eerste dubbelalbum in de geschiedenis van Iron Maiden is (op gebied van studioalbums dan wel te verstaan) en hij beschikbaar is in diverse versies waaronder de LP-versie die 3 vinyl-platen telt J
Beginnen doen we met ‘disc 1’.
“If Eternity Should Fail” begint met een gesproken stem van frontman Bruce die de aanzet geeft…dit nummer zou normaliter gebruikt worden voor de volgende soloplaat van Bruce Dickinson, maar Steve Harris opperde en besliste dat dit de perfecte opener was voor de nieuwe Maiden plaat. Het vocaal bereik van Bruce past perfect bij dit nummer en zoals kenmerkend voor deze Britten is het refrein lekker meezingbaar. De duelerende gitaren komen al vanaf deze opener tot zijn recht en klinkt lekker in zijn geheel. De tekst gaat over machines die de ziel van de mensheid steelt, iets wat je duidelijk terughoort in het afsluitend deel van dit nummer.
“Speed of Light” was het eerste nummer die losgelaten werd op het internet om de fans een voorproefje te geven van het nieuwe album, maar achteraf gezien was dit in mijn ogen een vorm van misleiding, want dit nummer heeft alles wat de overige niet hebben. Een lekkere smerige strot van Bruce met aanstekelijk gitaar en drumwerk zoals in de oude dagen, een cowbell die je letterlijk van je stoel blaast en tevens heel uptempo. Dit is trouwens het kortste nummer van deze 1e cd. De video die gepaard gaat met dit nummer is lekker old school, want ze hebben er een vorm van Arcade game van gemaakt, waarbij Eddie op zoek moet gaan naar harten om het spel uit te spelen…jaja, de duivel moet hier onderdoen voor Eddie himself. Enigste wat mij een beetje een wrange nasmaak geeft is het feit dat ik gelijk iets mis in het refrein van dit nummer, maar ik kan niet direct mijn vinger op de wonde leggen…
Een lekker basgeluid zet nummer “The Great Unknown” in, waarbij opeens de drums mooi invallen en de stem die crescendo gaat. Dit nummer is goed opgebouwd en alle instrumenten komen goed tot hun recht, met dank aan de uitstekende productie van dit gehele album. Een solo weerklinkt in dit nummer om van te likkebaarden en eindigt opnieuw met instrumenten die geleidelijk aan faden. Niet echt mijn favoriet op dit album als ik moet eerlijk zijn.
“The Red and the Black” dan…de 1e keer dat ik dit nummer beluisterde bekroop mij een gevoel van herkenning…en na enkele luisterbeurten had ik door waarom…blijkbaar werd terug gekeken in hun discografie want er komen toch veel gelijkenissen terug van het nummer “The Rime of the Ancient Mariner”. Vooral de drumpartijen en de hakkende gitaarstukken geven dit geheim prijs. Soit, er is daar uiteraard niks mis mee, maar veel mensen vinden dit één van de beste nummers van dit album en de factor van- laat ik het een vorm van recyclage noemen- zal hierbij zeker parten spelen. Op vocaal gebied moet Bruce wat meer moeite doen mijn inziens en mochten ze van mij gerust het ‘who who who’ gedeelte weglaten. Voor de rest is dit inderdaad een supernummer, vooral de opbouw is weer van topkwaliteit, de gitaarpartijen zijn om van te smullen en kun je zoals we Maiden kennen na een tijdje meezingen met de gitaren. Het lange uitgesponnen instrumentale einde is puur genot en maakt van dit nummer dan ook een topper. De bas van Steve Harris sluit dit nummer na ongeveer 13 minuten in stijl af!
Disc 1 van ‘The book of Souls’ wordt afgesloten met het titelnummer, geschreven door Jannick Gers en Harris. Dit nummer start op een ingetogen manier maar wanneer de instrumenten invallen gaat dit gepaard met een donker randje. Dit nummer klinkt log, zwaar en straalt een soort van woede uit, iets wat ook hoorbaar is aan de stem. Toch is het vooral het tempo die de sfeer van dit nummer creëert. Duimen omhoog voor Nicko McBrain, want zijn drums klinken lekker strak en pompen doorheen dit nummer. Een mooi samenspel tussen de gitaren weerklinkt en sluiten deel 1 van dit album af.
Disc 2
Ik kan al heel duidelijk zijn, dit is het beste gedeelte van ‘The Book of Souls’ volgens mij! Smaken verschillen en er zullen ongetwijfeld mensen zijn die mijn mening niet delen, maar dat is dus hun keuze. Opener “Death or Glory” laat direct een brok energie uit mijn boxen schalken. Op vocaal gebied is dit een mega nummer, strak en snel gespeeld door de band. Een oorlogsgetinte tekst zoals ze er al verscheidene hebben gemaakt in het verleden met gitaarsolo’s die je rond het hoofd gesmeten worden. Voor mij persoonlijk één van de beste nummers op deze plaat en live zal dit inslaan als een bom! “Shadows of the Valley” begint opnieuw met een heel herkenbaar stuk, namelijk deze van “Wasted Years” van album ‘Somewhere in Time’. Opnieuw een uptempo nummer die staat als een huis! De gitaren klinken subliem en de terugkerende instrumentale partijen zijn heel goed en geven extra cachet aan dit nummer. Dit nummer straalt passie en karakter uit en dit samen met de meeslepende tekst die overtuigend wordt gebracht door Bruce maakt dit nummer compleet. Mooi gedaan!
Het volgende nummer “Tears of a Clown” is een soort hommage aan de gestorven acteur Robin Williams. Dit nummer behandelt een treurig thema inzake depressies en wordt mooi weergeven in dit krachtig nummer met woorden en daden. Tegendraadse instrumentale stukken, aanstekelijk, meeslepend, heel goeie solo’s, sterke drumpartijen, … alles is te ontdekken in dit nummer die perfect aansluiten met het grote vocale bereik! Opnieuw een sterk nummer in mijn opinie!
“The Man of Sorrow” is als volgende aan de beurt en deze grijpt je naar de keel net zoals ik had bij “Afraid to Shoot Strangers” en “No Prayer for the Dying”. Het nummer begint ingetogen met Bruce die op een zeemzoete manier zingt en zijn emoties laat weerklinken uit het diepste van zijn longen. De riff die in dit nummer verwerkt zit klinkt tijdloos en bevestigt de kunde van de muzikanten. Luister naar dit nummer en voel je hart bonken in je keel. Prachtig nummer die bewijst dat dit album van diverse aspecten voorzien is.
Het laatste nummer, en tevens het langste ooit gemaakt door Iron Maiden heeft de titel “Empire of the Clouds” meegekregen. Dit nummer handelt over de ramp van zeppelin HMA R101, waarbij HMA staat voor “His Majesty’s Airship’. Een vleugelpiano wordt van stal gehaald en Bruce begint dit majestueuze nummer, die in het begin klinkt als een soort van ballade. Goh, ik kan niet voorstellen dat iemand ooit had verwacht dat Maiden zo’n nummer zou schrijven en op een album zou plaatsen, maar verdorie, ik ben heel blij dat deze heren dit hebben aangedurfd. Dit nummer is voor mij persoonlijk één van de uitblinkers van dit album want er valt op dit nummer heel veel te ontdekken. Denk hierbij maar aan de nog niet gekende pianokwaliteiten van Bruce, de strijkers die dit nummer vullen, gitaarloops die hun effect niet missen, de fenomenale instrumentale uitbarsting in het tussenstuk van dit nummer, de prachtige tekst, …kortom, teveel om op te noemen, laat staan te beschrijven. Dit nummer duurt 18 minuten, maar is voorbij voordat je het beseft! Neen, dit is niet aan iedere band besteed om zo’n uitdaging aan te gaan, maar Iron Maiden komt hier met gemak mee weg als je het mij vraagt! Gewoon luisteren naar dit kunstwerk en beseffen dat je hier met iets speciaals te maken hebt! Grandioos en subliem, krachtig maar soms ook eenvoudig, vakkundig top, …ja, dit is een meesterstuk!
Als ik dit album kort moet samenvatten dan kom ik bij het volgende terecht: Iron Maiden bewijst dat ze het nog niet verleerd zijn en hebben een album gemaakt die de langste tijdsduur uit hun carrière heeft, maar eindigt zonder dat je het beseft. Kortom, een album die de nodige variatie heeft en blijft boeien tot het einde. Ze hebben met ‘The Book of Souls’ ook durven experimenteren met “Empire of the Clouds” als grootste bewijs dat krachtige en historische feiten daadwerkelijk in een lang nummer mogen verwerkt worden, ook al moet je een andere richting dan je gewoon bent nemen om dit te verwezenlijken. Ook hebben ze met dit album aangetoond dat het mogelijk is om bepaalde stukken uit oude nummers te hergebruiken om er iets moois van te maken en er zonder blozen mee weg te komen. Op instrumentaal gebied is dit een topalbum, vocaal gezien zitten er soms mindere delen in, maar dit zal makkelijk door de vingers worden gezien volgens mij. Ook extra punten voor de uitstekende productie van dit album! Iron Maiden, u bent bedankt voor dit veelzijdig album!
Persoonlijke favorieten:
“Empire of the Clouds”, “Death or Glory” en als je met het nummer “The Man of Sorrows” bij mij emoties en kippenvel kan opwekken, dan kan ik niet anders dan dit nummer als beste te laten eindigen. Respect!
Niet meer piepjong maar des te springlevend, zo zou je het zestal van Die Aeronauten kunnen omschrijven. De formatie rond Oliver ‘Guz’ Maurman is immers terug met een gloednieuw en ijzersterk full album. Terwijl het overgrote deel van het vorige dubbel album ‘Too Big To Fail’ uit 2012 vrij filmisch van aard was, keert de Zwitserse band terug naar haar roots en componeerde ze 11 sterke, poppy en uiterst dansbare composities.
Frontman Guz heeft een patent op het schrijven van opgewekt, zomerse popnummers en dat bewijst hij op ‘Heinz’ opnieuw. "Schaffhausen Calling”, “Mittelland”, “Ottos kleine Hardcore band” en “Hey Fettsack!” klinken sexy, broeierig en spannend en zitten boordevol melodieën die zich na een handvol luisterbeurten in je hoofd nestelen. Naast een uitgebreid instrumentarium is er de herkenbare stem van Guz die zorgt voor de karakteristieke sound van Die Aeronauten . Op de Nederlandstalige slotsong “Ik heb geen zin om op te staan” valt trouwens op hoezeer zijn stemgeluid gelijkt op dat van de recent gestorven Thé Lau. Die Aeronauten bewijzen met ‘Heinz’ dat op klasse geen leeftijd staat!
Nederlands 
Français 
