Het was verdomme een tijdje geleden dat we nog eens zo perplex van onze trompet werden geblazen. ‘Fantasy Empire’ van het Amerikaanse noise duo Lightning Bolt schudt ons volledige darmstelsel genadeloos door elkaar, vermorzelt hardvochtig onze testikels en pleegt een moordzuchtige staatsgreep op onze nietsvermoedende hersenkwabben. Dit is briljante teringherrie van het gemeenste soort en we zijn er vanaf de eerste splijtende seconden van de verpletterende opener “The Metal East” compleet ondersteboven van.
Lightning Bolt is een duo, maar ze schoppen zo veel keet dat je er een ganse terreurbende achter zou vermoeden.
Een bas/drum rock duo dan nog, maar denk nu niet aan Royal Blood, want deze verhouden zich tot Lightning Bolt als een ordinaire kruimeldief tot een bloeddorstige seriemoordenaar. Bassist Brian Gibson haalt de meest verschroeiende effecten en loops uit zijn instrument, als u zich ooit al eens afgevraagd heeft hoe een basgitaar zou klinken als die bloed ophoest, hier heb je het. Een arsenaal pedalen zorgt er trouwens voor dat de meest agressieve gitaarklanken uit dat ding worden gepuurd.
Zet daarnaast een compleet krankzinnige drummer Brian Chippendale die het power-equivalent van dertig op hol geslagen bizons uit zijn drumstel mokert en dan ook nog eens een set ijzingwekkende vocals bedolven onder een vette laag feedback uit zijn strot ramt, dan mag je stellen dat de ultieme apocalyps wel zeer nabij is.
De razende vocals doen ons wel eens aan Zen Guerilla denken, de ontspoorde noise rock aan de meest extreme Ministry en de op hol geslagen jungle drums aan “Teethgrinder” van Therapy? Maar bovenal is dit een geweldige brok nietsontziende noise die zijn gelijke niet kent.
Eigenlijk moesten we ons ook een beetje schamen, deze band is immers al sedert begin deze eeuw actief in de sector van de muzikale terreur, ‘Fantasy Empire’ is namelijk al hun zevende bomaanslag, maar hun geniaal kabaal was tot op heden nog niet tot bij onze reeds fel geteisterde trommelvliezen geraakt. We hebben dus nog wat huiswerk te doen, snel hun backcatalogue checken.
Op zijn platen komt altijd weer de treurwilg in Tom McRae naar boven, maar van zijn live acts weten we dat de man nogal wat zelfrelativering aan de dag kan leggen en dat enige vorm van spitse humor hem niet vreemd is.
McRae verblijdde ons in 2000 al met zijn wondermooie titelloze debuut, tot op heden nog steeds één van onze geliefkoosde treurplaten. De jaren daarna bleef McRae mooie droefgeestige songs schrijven maar slaagde hij er nooit meer in om de intieme pracht van zijn onvolprezen debuut te evenaren. Wel kwam er af en toe kwam wat meer zonlicht van achter de horizon piepen, maar op de nieuwe ‘Did I Sleep And Miss The Border’ is de teneur alweer onder het vriespunt gezakt.
Het is een zwaarmoedige plaat geworden waarin maar weinig fleurige bloemetjes tussen de graszoden groeien. Qua lyrics en sfeerschepping is het weer eens kommer en kwel, en die tristesse is zodanig in de muziek binnengedrongen dat de songs er te zwaar onder lijden. “Christmas Eve, 1943” is zo een mistroostige gospelsong die onder zoveel smart gebukt gaat dat we hier liefst in een wijde boog omheen lopen. Gelukkig is er elders nog wel wat muzikale pracht te beleven, opener “The High Life” is zo een typisch wondermooi McRae pareltje en ook “The Dogs Never Sleep” is vervuld van een bekoorlijke schoonheid. Maar voor de rest ligt ‘Did I Sleep And Miss The Border’ te zwaar op de maag, het is allemaal wel fraai en schoon maar er zijn bitter weinig opklaringen aan de hemel, zelfs naar Tom McRae normen is dit een donkere plaat.
De arme man heeft het deze keer goed zitten, doe hem eens een plezier en laat een boeketje bloemen aan zijn deur bezorgen. Geen chrysanten, aub.
Bij ons komt Tom McRae dit album voorstellen op 16/05 in de kerk (jawel) van St Denijs Zwevegem. Geen idee wiens uitvaart dat moet worden.
Rare jongen, die Aldo Struyf. Met zijn band Creature With The Atom Brain komt hij, een paar jaartjes na het ook al fameuze ‘The Birds Fly Low’, met een ambitieuze plaat opzetten, heeft hij kosten noch moeite gespaard, schoon volk als Tom Barman en Mark Lanegan uitgenodigd, … en dan kondigt hij doodleuk aan dat dit een afscheidsplaat is en hier zelfs geen tournee op volgt.
Er staan 5 songs op die fijntjes in mekaar overvloeien, ze hebben geen titel meegekregen en ze vormen samen een bijzonder sterk geheel. Er wordt uit diverse vaatjes getapt, blazers en Spaanse gitaarriedels maken het mooie weer, oosterse tintjes zorgen voor een fijne flow, vloeiende rockgitaren dringen zich op vanuit de achtergrond, eighties synths zwemen richting krautrock en seventies orgeltjes zorgen voor een onweerstaanbare groove. Er is van alles te beleven en toch is dit één hecht pronkstuk. Een zweefplaat, als je ‘t ons vraagt, zo eentje waar je kan blijven in rondhangen.
De controversiële live show waarmee het Zweedse duo , broer – zus, Olof en Karin Dreijer Andersson rond ‘Shaking the habitual’ op tour trokken twee jaar terug , werd onder handen genomen. 8 nummers uit hun oeuvre en van de live tour werden geselecteerd en in een studioversie gegoten .
Hun kenmerkende donkere, mystieke klankkleur werd verweven met wave – tribal en Indiase ritmes . De songs krijgen een andere jasje aangemeten, door allerhande instrumenten, elektronica, sounds en percussie; meer industriële techno met tropische klanken, instrumentaal of ondersteund door die aparte stem van Karin.
De donkere dreiging is dus de rode draad in de nummers of ze nu aards of onaards zijn ; het geheel klinkt dampend , groovy, hitsend, opzwepend en dansbaar en heeft een rauw , direct tintje . Vooral de laatste twee nummers “Stay out here” en “Silent shout” gaan naar een climax, zijn explosief en zorgen voor een stomende party door de beats. Fascinerend. De dansles van hun livetour kunnen we ons hier maar al te goed voorstellen.
Ze doen hier wat denken aan die andere gerespecteerde alternatieve formatie Goat.
De show was iets aparts , uniek en werd eigenlijk erg wisselend onthaald , gezien dans en de performance (met aerobicssessie op de stage), van het duo meer op het voorplan trad dan de muziek . Maar het was net fijn vertoeven in dat universum , waar we maatschappijkritische boodschappen ‘tégen racisme, tégen sexisme, tégen homofobie, tégen de door mannen gedomineerde maatschappij kregen . Hun slogan luidde "Het volk zal leiden en de leiders zullen volgen!".
The Knife is niet meer . Laat ons hun albums, optredens en shows koesteren !
Lamb is het Britse duo rond zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow. Sinds hun return in 2012 met het album ‘5’ (het duo was er eventjes uit van 2004 tot die plaat verscheen) zoekt en slaagt Lamb erin , binnen een triphopconcept , een evenwicht te realiseren tussen melodie en elektronica .
Een broeierige spanning creëren ze, innemend, pakkend, melancholisch, sfeervol tot aanstekelijk, lieflijk, grillig en dansbaar.
Opener “In binary” is al meteen een boeiende song van elektronisch vernuft, met een sferische groove en allerhande bleeps . En zo vinden we er nog een paar als “Seven sails” , “SH09 is back” (één van de bonustracks ) en de titelsong; ook het ingetogen materiaal intrigeert door die indringende, warme , bezwerende hemelse stem van Rhodes o.m. op “As satellites go by”, “Nobody else” en “Doves & ravens”.
Het toont nog eens het veelzijdige en het mooie in hun materiaal !
Het Nederlandse Racoon is al ruim vijftien jaar bezig en had een voorlopig hoogtepunt met de in 2011 verschenen ‘Liverpool rain’. Ze werd bedolven onder een prijzenregen van erkenning.
De nieuwe plaat kwam opnieuw tot stand onder ons eigen Wouter Van Belle die we kennen van werk van o.m. Novastar , Flip Kowlier en Gorki .
Goed in het gehoor liggend materiaal , waarvan “Shoes of lightning” , “Tommy” en “Brick by brick” naar voren geschoven worden . Een klankkleur hebben we door de akoestische gitaar , Hammond , piano , blazers , strijkers en de indringende stem van Bart van der Weide .
Het kwartet legt wel een ietwat melancholische, grimmige ondertoon in hun popmateriaal . Racoon weet zich duidelijk te onderscheiden en mag zeerzeker aankloppen in ons landje!
Een stel jonge Belgen springt nu ook op de steeds voller lopende Krautrock-trein, bands als Monomyth, Follakzoid, Chris Forsyth & The Solar Motel Band en Camera achterna, en op zoek naar de achterliggende roots van Can, Neu! en ook wel een beetje Television. In de bio heeft het zestal het zelf over Pink Floyd en Sonic Youth, maar wij spreken nogal graag eens bio’s tegen. Pink Floyd is trouwens te ver gezocht, en voor Sonic Youth zit er te weinig gruis tussen de groeven (leg nog eens ‘Sister’ en ‘Evol’ op en u zal weten wat we bedoelen).
Wat we u wel kunnen vertellen is dat Statue’s tweede album ‘Calexico Point’ een bijzonder knap en volledig instrumentaal werkstukje geworden is waarin maar liefst vier gitaren het mooie weer maken zonder elkaar in de weg te lopen. Integendeel, ze worden in laagjes op mekaar gestapeld en blijven steeds verder prikkelen, de ene keer ingetogen, de andere keer hard en uitgelaten. Geen gezongen woord te bespeuren in de songs zelf, maar bij het kiezen van de songtitels hebben de jongens zich eens goed laten gaan, wat dacht u van “Go March Or Get Some Exercise”, “The Cricket and The Woodpecker” of “Rilatine For A Rabbit Syndrome”, trouwens een prachtig ding die onderweg guitig de gitaren laat aanwakkeren en dan eindigt in een rustig dwarrelend surfwatertje. Ook de afsluitende titelsong is een pareltje, hiervoor halen we met plezier de superlatieven boven die we ook veil hadden voor het betere werk van Mogwai, Explosions In The Sky en Crippled Black Phoenix.
Een bijzonder moedige keuze trouwens om volledig instrumentaal te gaan, want hiermee hebben ze meteen ook alle kans op een beetje airplay bij StuBru op de helling gezet. Fuck Stu Bru, hier is het de muzikale kracht en intensiteit die primeert, niet de zogenaamde coolness of hippe sound. Statue is tenminste nog eens een band met een volledig eigen smoel, en daar is het dikwijls ver naar zoeken in ons apenlandje.
‘Calexico Point’ is een avontuurlijk, boeiend en gelaagd album, en zo worden er veel te weinig gemaakt in onze contreien.
‘Calexico Point’ wordt voorgesteld onder meer op Fons Label Nights (27/03 MOD Hasellt), in Café Café Hasselt (16/04), Fatkat Antwerpen (18/04), De Living (10/05 Heist Op Den Berg) en Vk Molenbeek (22/05).
The Baboons spelen rootsrock die lijkt te zijn ontgonnen in Amerikaanse zuiderse gronden. De sound leunt aan bij The Blasters, Dave Edmunds en The Paladins en de vijf heren hebben gezamenlijk een bundel Bo Diddley en Chuck Berry wortels verorbert. Als we dichter bij huis naar referentiepunten zoeken dan komen we algauw bij de onvermijdelijke Seatsniffers terecht. De blues dus, maar dan niet de katoenpluk- of Chicago versie, wel de meer swingende vertolking vermengd met country (“Devil Moon”, “Shade Of Blue”, “She’s Sweet”), een flinke scheut soul (“Rain”, “I’m Just A Fool To Care”), old school rock’n’roll (“Texas Sun”) en rockabilly (“Hard To Cool Down”, “No Way Out”). Niks origineels, maar het swingt lekker de pan uit, en daarmee zijn we meer dan tevreden.
Onder meer te bewonderen in Nijdrop Opwijk (27/03), Trix Antwerpen (18/04) & N9 Eeklo (12/06).
Deze ‘pop noir’ dame kon na een zelfdestructieve periode een sterke comeback maken; nog steeds wordt ze na een bewogen jong leven gerespecteerd. In de loop van vijf decennia is Marianne Faithfull uitgegroeid tot één van de grote dames van de popmuziek.
Het afgelopen jaar heeft ze een rustperiode moeten inschakelen , gezien een gebroken rug haar aan bed kluisterde .
Intussen hield haar creativiteit niet op en kon ze aankloppen bij een rits artiesten die mee de nummers schreven o.m. Steve Earle , Tom McRae, Ed Harcourt, Anni Calvi tot Roger Waters en Nick Cave , haar zielsverwant binnen de donkere romantiek.
Haar gruizige, grauwe, rokerige stem geeft kracht, emotionaliteit en kwetsbaarheid. Opnieuw hebben we een mooie, afwisselende cd ; de songs hebben een broeierige ondertoon , kunnen weerbarstig zijn , zelfs behoorlijk stevig voor haar doen of ze tuimelen in de intimiteit .
Het geheel straalt een vaudeville stijl uit en balanceert tussen indringend gevoel en een optimistische stemming.
“True lies”, “Sparrows will sing” en de titelsong intrigeren al meteen en zijn mooi uitgewerkt; even intens spannend klinken “Mother wolf” iets verderop de plaat en met de poppy cover (Bryan Ferry / Everly Brothers) “The price of love” overtuigt ze even sterk . Maar geen Faithfull zonder een sfeervolle benadering , te horen op “Love more or less” , “Late victorian holocaust” of “Falling back” , “Deep water” en “Going home” .
Een grenzeloos respect hebben we voor haar en dat krijgt ze evenzeer van veel artiesten en bands. Klasse dus!
Het West-Vlaamse Het Zesde Metaal is al een kleine tien jaar bezig en draait rond zanger/componist Wannes Cappelle , die nu al toe is aan zijn derde plaat . ‘Nie voe kinders’ volgt ‘Akattemets’ en ‘Ploegsteert’ op . In een wisselende bezetting werkt hij in het West-Vlaams pakkende , boeiende songs uit, die op sobere of op een meer bredere wijze eenvoudig, broeierig en subtiel uitgewerkt zijn . Die taal en de muziek communiceren met elkaar en zoals hij het zelf omschrijft in één van de nummers “het zit ‘em allemaal wel goed in elkaar”. Vriendschap , liefde en wereldproblematiek , je hoort het ergens wel allemaal in deze deftige reeks songs . “Gie , den otto en ik” en “Dag zonder schoenen” zijn enorm sterk.
Er valt verder voldoende afwisseling te noteren o.m. een sfeervol dromerig “Bouwt ip mie” , een rockend “Vaskes” , een poppy “Genezen” , de roots van “Ik ga niet storen” of een ingetogen “Zet mie af” op piano. Nederlandstalige muziek die intrigeert!
Het gaat hier om een zijsprong van de heren van Parquet Courts die het goede weer maken binnen de NYse indienoisescene . Parquet Courts heeft al een paar puike platen afgeleverd en refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar , strak, catchy materiaal!
We hebben nu een reeks lofi opnames , in een tweetal weken opgenomen met een viersporenrecorder , met een knipoog naar Guided By Voices , maar verder komen een Velvet Underground, Thurston Moore aan bod en ervaren we wel het oude Nada Surf. Het zijn grauwe , licht schurende , sfeervolle en aanstekelijke nummers , die door de repetitieve ritmes , wat roots en psychedelica intrigeren als “Insufferable”, “Eveyday it starts” , “Pretty machines” en “Psycho structures” . Een paar instrumentals en strakke postpunk (o.m. “No concept” vullen aan . Ook twee covers zijn er, eentje van 13 th Floor Elevators ( “Slide machine”) en “These boots …” van Nancy Sinatra , mooi in dit muzikaal wereldje ondergedompeld . De toegevoegde sax is een meerwaarde .
Die lofi rammelende aanpak met die vroegere invloedssfeer is en blijft toch wel iets speciaals bij deze band en overtuigt meer dan ooit . Parquet Courts is met allerhande projecten bezig (ook sterk PCPC (met PC Worship )) , die telkens opnieuw meer dan de moeite zijn . Sterk!
Zo vader, zo zoon dacht Lee Swinnen toen hij de muzikale wereld instapte. Debuutalbum ‘Heliosphere’ bevat een combinatie van psychedelica, Britpop en hier en daar wat shoegaze. Vergelijken hoeft niet, al heeft Tubelight wel wat weg van bands als The Jesus and Mary Chain en The Brian Jonestown Massacre.
Op ‘Heliosphere’ zijn heel wat catchy melodieën te vinden en in ieder nummer zit wel een deuntje dat in je hoofd blijft steken. Luister naar “Nothing will change my mind” en “White City”. Bij deze ben je dus gewaarschuwd.
Eerder uitgebrachte singles “Coming After You” en “Suzy’s Suicide” zijn natuurlijk ook aanwezig op de plaat. Al klinkt die laatste helemaal niet zo overtuigend en strak ten opzichte van de rest. Laat het je vooral niet beletten om verder te luisteren want de betere dingen worden vaak tot het laatst gehouden. Ook Tubelight dacht hier duidelijk zo over. Terechte keuze met nummers als “No Love” en “I Wanna Hit”, die iets steviger maar misschien ook wel beter klinken ten opzichte van de rest.
‘Heliosphere’ is een ‘binnenkopper’ en doet onmiddellijk snakken naar meer. Verwacht Tubelight deze zomer maar op verschillende festivals en indien je niet kan wachten tot dan, is er op 25 maart hun CD release in het STUK in Leuven.
Mocht u er aan twijfelen, The Districts is wel degelijke een Amerikaanse band. Vooral de catchy opener “4th and Roebling” zet u een beetje op het verkeerde been door openlijk te solliciteren naar de Britse markt.
The Districts lijken dan ook nog in hun opzet geslaagd want dit album werd met de nodige lof door NME onthaald. Doch, het plaatje is lang niet zo sterk als die flukse binnenkomer doet vermoeden, algauw zit de klad er in en peddelen de songs voorbij zonder zich ergens in ons brein of nekvel vast te zetten.
Niet dat ze op de zenuwen werken, daar niet van, maar het is allemaal een beetje te vrijblijvend, ongevaarlijk en lichtzinnig waardoor er maar bitter weinig echt blijft hangen. Het is steeds net een beetje minder dan de grote voorbeelden, zo streven “Hounds” en “Young Blood” naar My Morning Jacket maar geraken er niet, elders gaat het dan weer richting Arctic Monkeys maar wordt zelfs het niveau van de zwakkere momenten van ‘AM’ niet gehaald.
The Districts komen op 09/04 naar de Botanique. U mag hopen dat er live wat meer poer in zit. Weet het ons te zeggen, wij blijven thuis.
Tine Reymer heeft met ‘Thrill my soul’ tot nu toe haar meest persoonlijke album uit; de songs zijn hier spaarzaam begeleid en haar indringende, warme stem neemt een prominente rol is . In die twintig jaar heeft Tine Reymer al een succesvolle carrière achter de rug o.m. een Flowers For Breakfast met haar zielsgenoot Tom Pintens , El tattoo del tigre , Billy King en verder ook nog als actrice .
Ze werd moeder en heeft nu de muzikale stilte opnieuw doorbroken . Onder Reymer hebben we een rits innemende, sfeervolle , dromerige als broeierige songs , die melancholisch zijn door de sobere begeleiding als levendig klinken door een licht huppelende ritmiek. We gaan van “Under my house” , “Harm’s way”, “In dreams” , “It’s been a while” naar de bredere aanpak van “The hill” (met Ruben Block) , “Daddy dolittle” , “Piece of mind” tot de extravertie van “Drown in dirt” en “Bittersweet” . Doorleefde pop , die een vleugje americana en jazz herbergt.
Natuurlijk was Tom Pintens van de partij , ook Aarich Jespers van Zita Swoon Group en tot slot Ruben Block stak met gitaar een tandje bij.
Overtuigend plaatje van deze veelzijdige dame .
Nederlands 
Français 
