White people and the damage done
Jello Biafra and The Guantanamo School Of Medicine
Alternative Tentacles
Goeie ouderwetse kwade Amerikaanse hardcore punk, waar kan je voor zoiets beter terecht dan bij Jello Biafra ? 54 jaar oud, maar hij is nog altijd even boos als weleer, alsof The Dead Kennedys nooit zijn weggeweest. Biafra is een overblijver van een bijna uitgestorven soort punks, zo eentje die in de eerste plaats kwaad is op alles en iedereen en daarom zo hard mogelijk tegen ieders schenen schopt. Een groot contrast met de punks van vandaag die eerder begaan zijn met de nieuwe H&M collectie dan met alles wat er verkeerd loopt in de wereld.
Daarom is het des te leuker om nog eens een woeste Biafra te horen die met de nodige humor een blik energetische old school punk opentrekt. De man heeft nog genoeg woede, agressie, intensiteit en inspiratie in zich om er een zinderend album uit te puren. Met The Guantanamo School of Medicine heeft hij ook een vlijmscherpe band rond zich, een zootje ongeregeld die zonder omkijken Biafra’s songs in de juiste (lees ongecompliceerde) punkspirit brengt.
Op ‘White people and the damage done’ staan er tevens een paar geweldige motherfuckers van songs die boven de 5 minuten uitkomen (de titelsong en een driftig “Burgers of Wrath”). De ongeschreven tijdslimietwet voor punksongs (boven de twee minuten is uit den boze) heeft op Biafra duidelijk geen vat. Fuck that, gelijk heeft ie.
Jello Biafra, een man naar ons hart.
Neem uw platen van Hawkwind, MC5 en A Place To Bury Strangers, kieper ze in een inox kookpot en flikker die bij wijze van experiment op 600 Watt de magnetron in. De ravage die wordt aangericht krijgt van ons de naam Destruction Unit.
Zowel groepsnaam als albumtitel spreken boekdelen. Destruction Unit zuigt ons mee in een vernietigende storm van psychedelische noise en verschroeiende spacerock met een in your face punk attitude. Acht buffelstoten van songs rammen ze er door, zonder tussenpauze en met een genadeloze oerkracht. Ze komen binnen zonder kloppen en beuken meteen de voordeur aan diggelen.
‘Deep Trip’ is een bloeddorstige pitbull die 34 minuten lang onophoudelijk zijn tanden in uw hielen zet, of een op wraak beluste gevechtsstier die zonder weerga vakkundig uw ballen doorboort. Een geweldige trip waar geen mens heelhuids doorheen komt.
Destruction Unit raast op 19/10 door de Antwerpse Kavka en de dag erna door het groezelige kot The Pits in Kortrijk. ’t Zal er stuiven !
‘The Electric Lady’ begint precies in de cinema, zijn we hier in de nieuwste James Bond beland ? De intro “Suite IV : Electric Overture” laat inderdaad een ambitieuze en interessante plaat vermoeden. En dan komt het ! Een wonderbaarlijk fantastische song “Givin’ em what you love”, ingeblikt met de kleine grootheid Prince. Sublieme song !
Hier gaan we toch maar even voor zitten, denkt een mens dan, dit kan misschien nog wat worden, ook al hebben we het nooit echt gehad voor al die opgeblonken r&b teven. Helaas, een paar stappen verder zitten we alweer met onze koude kont op de wakke grond, want de rest is flauwe disco, afgetrokken seventies soul, stroperige b-movie muziek en platte r&b (ondanks de samenwerking met een paar spraakmakende gasten als Erykah Badu, Solange en Esperanza Spalding).
Geen idee waarom de verzamelde wereldpers hier zo lovend over doet, dit is en blijft r&b eenheidsworst die maar moeilijk te onderscheiden valt van het hitparade bandwerk dat ook overvloedig verspreid wordt door de Beyoncé’s en Rihanna’s van deze wereld.
‘The Electric Lady’ is volgepropt met funky, jazzy, hip hop en filmische uitstapjes die de plaat een extra cachet zouden moeten geven, maar al die prullaria missen volledig hun doel en maken er eerder een pretentieus vehikel van.
Toegegeven, Janelle Monae kan echt wel zingen, heel wat beter dan de omhooggevallen wichten Béyonce, Rihanna of Nicki Minaj, maar een goeie zangeres maakt daarom nog geen goede plaat (Adèle is lang niet de enige). Maar die ene song met Prince : jawadde !
Toch kan dergelijk plaatje ook nuttig zijn. Als u het ooit in uw hoofd zou halen om in eigen beheer een wazig porno filmpje te maken, dan is dit de perfecte soundtrack.
Het Australische Empire of the sun brak door met een handvol aanstekelijke leuke spacey electropopsingles , “Walking on a dream”, “We are the people” , “Standing on the shore” en “Alive”, gebed in (zeemzoete) psychedelica. Ze dateren al van 2008. Het vervolgverhaal van het duo Luke Steele – Nick Littlemore’s hun debuut ,’ Ice on the dune’ , is meer van hetzelfde en opnieuw zijn hier de eerste songs het sterkst, “DNA” en “Alive” .
De formule van Empire of the sum is uiterst herkenbaar, een sound van uit één of ander melkwegstelsel, kitscherige electropop , psychedelische tunes , dansbare , zalvende beats, softe elektronica en in galm verdronken zangpartijen . Daarna doen de meer dromerige songs theatraal en bombastisch aan en druipt de dramatiek van de nummers . Te gepolijst dus . Af en toe worden we in hun nevelige sound wakker geschud als op “Surround sound” .
Op plaat valt het nog mee , maar live verzuipen ze nog meer in die pompeuze electropoptunes!, en wordt de set vooral opgekrikt door spectaculaire galactica-, computergame-, onderwater- en andere surrealistische projecties. Entertainment en show.
Een handvol goede nummers waarbij duidelijk is dat ze nog veraf van de psychedelische indierock van kortweg Flaming Lips en MGMT zijn.
De Australische broers Keith en Michael Jeffrey hadden al meteen een grote hit op zak met “Trojans” uit hun debuut ‘When it was now’ . Het album valt enerzijds op door z’n aanstekelijke electropop , vooral het eerste deel van de cd met o.m. “Electric” , “If so” en “Back seat” . Daarna creëren de broers meer ruimte voor fris tintelende, gevoelige popmuziek, waarbij het gitaarspel en de samenzang in de spotlights komt . “Through the glass” en “On a day” klinken hier het sterkst.
Atlas Genius heeft een hitgevoelig album uit, in de voetsporen van een Bastille en Imagine dragons . Het jonge publiekje kan er maar baat bij hebben!
De immer productieve en in garagemiddens alomtegenwoordige Ty Segall heeft nog maar net onder zijn eigen naam het album ‘Sleeper’ afgeleverd (een naar zijn doen overigens rustige plaat, doch alweer met de nodige weerhaken) en hij komt hier al met een nieuwe band aandraven. U moet weten dat hij het laatste jaar dan ook nog eens platen gemaakt heeft met White Fence, Mikal Cronin en Ty Segall Band, al dan niet met een tournee daaraan gekoppeld. Die man slaapt gewoon niet.
Bij Fuzz heeft hij trouwens achter de drums plaats genomen, terwijl de vocals ook nog zijn ding blijven. Hij wordt bijgestaan door een onstuimige gitarist Charles Moothart (die hier bijzonder goed op dreef is) en bassist Roland Cosio.
Fuzz situeert zich ergens tussen die typische Westcoast garage rock van Ty Segall (en geestesgenoten Mikal Cronin en Thee Oh Sees) en de brute primitieve seventies rock van vroege Black Sabbath en Blue Cheer. De groepsnaam alleen al verraadt de sound van dit onbezonnen trio. Het is zompig, smerig en er wordt met verschillende knoppen en pedalen tegelijkertijd geëxperimenteerd. De gitaar van Moothart staat hier duidelijk op de voorgrond, ze is vuil en wild, verspreidt de meest gortige riffs, scheurt bruusk door de bochten maar gaat af en toe ook eens op een heerlijke manier uitrusten. Alsof Jimi Hendrix, Pete Townshend, Leigh Stephens, Alvin Lee en Kurt Cobain met laaggestemde gitaren een potje aan het jammen zijn. In combinatie met de jachtige vocale uithalen van Segall geeft dit vonken, de totaalsound zit gebetonneerd in een zweem van psychedelica, proto hard rock, prille stoner en gretige garagerock.
Modervette retro songs als “Sleigh Ride”, “Loose Sutures” en het instrumentale “One” lijken te zijn ontstaan in het stenen tijdperk van de seventies rock, zowel bass als gitaar en drums gaan driftig tekeer terwijl Segall het boeltje vooruit schreeuwt. Het korte en stormachtige “Preacher” heeft dan weer iets punky in zich, het gaat recht op zijn doel af en eindigt in een tornado van gitaarnoise.
Geen idee hoe hij het voor elkaar krijgt, maar alles waar Ty Segall zijn tanden in zet (luistert u ook vooral even naar de rauwe parels ‘Twins’ en ‘Slaugtherhouse’ van vorig jaar) blijkt goud waard te zijn. Of beter nog, diamant, ruw en ongeslepen.
Justin Timberlake maakt een grootse terugkeer naar de popmuziek, want intussen zijn er ruim vijf jaar gegaan tussen de vorige cd ‘Futuresex/lovesounds’ en het derde solo album ‘The 20/20 Experience’ . Hij is nu volledig terug als zanger , na z’n acteerperiode en bijdrages als gastzanger .
Timberlake manoeuvreert zich in pop , soul, r&b en hiphop en heeft met “Suit & tie” (feat Jay z) , “Tunnel vision” en “Mirrors” alvast drie grootse singles uit . Hij geeft aan z’n songs een unieke sensuele, groovy , dansbare touch , een soul your body stijl! Het zijn toegankelijke trippende, sexy slaapkamersoulnummers, refererend aan z’n ‘Sexyback’ en geproduced door Timbaland en Jerome Harmon. In het genre zijn de nummers mooi uitgewerkt en krijgen sommige zelfs een orkestrale omlijsting.
De plaat is een groot succes en wordt één van de best verkocht platen van het jaar . 2013 is duidelijk het jaar van Justin Timberlake , want zopas heeft hij nog een nieuwe klaargestoomd, ‘The 20/20 Experience 2 of 2’, dat een mooie aanvulling en geslaagde voortzetting vormt van levendige en ritmische songs, zonder in te boeten aan z’n kenmerkende sensualiteit . Een wereldtournee is van start gegaan … Benieuwd !
The Leisure Society is toe aan hun derde cd en het combo rond Nick Hemming en Christian Hardy uit Brighton refereert aan sixties pop, americana en freefolk. Ze zijn ergens te plaatsen binnen bands als Grizzly Bear, Fleet Foxes , Stornoway en Arcade Fire . De plaat werd opgenomen in de studio’s van Ray Davies.
Jwel , hun sfeervolle indiefolkpop kan breed, weelderig gearrangeerd zijn door strijkers, trompetten, flutes en koren . Resultaat: een album van lichtvoetig, dartelend en levendig werk. Het zijn herfstige , zalvende droomsongs , die wel wat zeemzoeterig van aard kunnen zijn . The Leisure Society is niet vies tot een veelkoppig gezelschap uit te groeien om het materiaal een sierlijke, gracieuze draai te geven . Vooral de eerste songs “Another Sunday psalm”, “A softer voice takes longer hearing” , “Fight for everyone” en “Tearing the arches down” zijn knap gearrangeerd, boeien en intrigeren; daarna heb je het wat gehoord en daalt de spanning doordat de songs een beetje teveel in hetzelfde schuitje zitten .
Goede band , goed album , maar net niet beklijvend genoeg om een blijvertje te zijn !
Altijd al een zwak hart gehad voor de sound van Sweet Coffee , rond Raffaele Brescia en Patrick Bruyndonx . De tiende verjaardag kan gevierd worden , met een vijfde nieuwe album . Als rode draad hoorden we zwoele, sensuele, exotische lounge/pophouse, gekruid van jazz, funk en soul. Een aanstekelijke sound die kan inwerken op de dansspieren, een helende cocktail bij stress en spanningen en vakantiebeelden oproept . Vroeger deden ze beroep op enkele trouwe vocalisten.
Op de nieuwe plaat werd gezocht naar de juiste stem en timbre voor het juiste nummer . Een rits gastvocalisten passeerden de revue als de Amerikaanse Jackie Jones , Sandrine, Lize Accoe en Vanessa Ngoga. Ze vinden hun plaatsje in de intussen grote Sweet Coffee familie . Een uitermate sfeervol trippop album van lome , zalvende , groovy beats , zweverige, dromerige aangename keys en diepe basstunes . Door de variatie is er sprake van verschillende sfeerscheppingen en een bezwerende groove, wat prachtsongs oplevert als de vooruitgeschoven single “My moon” en verder “Found you” en “Save me” . De soul en jazz invloed is op ‘Our moods’ ondergeschikt geworden . Ook de raps van Notize op “Time is ticking” en deze van Darell Cole op het afsluitende “Big city life”, zorgen voor dat laagje meer door de instant hiphop in het concept .
Een overtuigend resultaat , waarbij de vaste crew van Sweet Coffee volledig zijn eigen ding deed!
Het uit San Diego , Californië afkomstige Crocodiles zijn al een vijftal jaar bezig en komen pas nu definitief in de spotlights met de vierde cd ‘Crimes of Passion’ . De band rond het duo Welchez – Rowell haalt diverse invloeden aan en komt bij een mengvorm van indiepop , shoewave , garagerock’n’roll en Britpop . Ze zetten het om in een reeks frisse, levendige melodieuze songs , die met een gepaste dosis fuzz en galm worden omgeven. De tien songs zitten goed in elkaar . Het levert een evenwichtige plaat op , een boeiende sound door die gitaarlicks, -riedels , een psychedelisch orgeltje, en bezwerende , hitsende drumpartijen. Moedige zangpartijen moeten niet onderdoen. Op die manier haal je bands als Echo & Bunnymen, Spacemen 3 , Jesus & mary chain , Stone Roses, Raveonettes , BRMC, Dandy Warhols en Black Angels voor de geest . Crocodiles heeft dit op gemoedelijk wijze weten te verwerken.
Crocodiles is een creatief , vindingrijk bandje die alvast meer airplay verdient .
Hellcat Records en Smelvis Records hebben de handen in mekaar geslagen en brengen ons een zeer leuk overzicht van de Latino ska en punkscène die er tegenwoordig heerst in de straten van Los Angeles. Dat dit genre er stevig boomt is duidelijk als je dit plaatje met 26 onuitgebrachte songs van zeer diverse bands en uiteenlopende stijlen beluistert. We horen Engelstalige en Spaanse nummers van bekende en minder bekende artiesten als Tim Timebomb and Friends, Voodoo Glow Skulls, Left Alone, Union 13, Matamoska!, Los Skarnales en anderen. Een zeer leuk plaat voor de fans uit het genre die eens een aantal nieuwe bands wil ontdekken. Opmerkelijk is dat de plaat niet via iTunes te verkrijgen is maar enkel via de digi pack cd. Meer info via hellcatrecords.com men smelvisrecords.com .
Even, héél even, dachten wij dat Kings Of Leon het stadionjuk van zich afgegooid hadden en een verhoopte terugkeer naar de sympathieke rommeligheid van hun eerste twee platen hadden gepleegd. Wij zijn dwazen.
Waarom dachten wij dat ? Omdat wij overdonderd werden door de geweldige song “Don’t matter”, een werkelijk fantastisch gitaaropdondertje van drie minuutjes. Helaas blijken dit de enige drie minuten die de moeite waard zijn op dit nieuwe album (hun zesde al, en het derde overbodige). De rest is meer van het soort kwark dat ook al overvloedig stond te stinken op de vorige twee platen. Bombast, stroop, misplaatste pathos en op de hitparade gerichte melodietjes.
Een te duchten concurrent voor ‘The Weight of your Love ‘ van Editors in de categorie slijmplaat van het jaar.
Het Amerikaanse Pinback rond Zach Smith (zang/bas) en Rob Crow (zang/gitaar) vonden elkaar terug na vijf jaar en hebben dus nieuw werk uit . Een tussenstap namen ze even met een korte reünie van Three Mile Pilot , die in het verleden de lofi pop (extra) dimensie gaven . Terug onder Pinback ademt het materiaal friste uit . Het is een uiterst genietbare plaat geworden, met verzorgde songs , in de zin van heerlijke melodieën, die groove en pakkend zijn door de knappe hooks , kortom alles past perfect in elkaar onder tintelende gitaarriedels , de repeterende indringende (ronkende ) basstunes en de bezwerende drums die dromerig, sfeervol en aanstekelijk zijn ; en deels worden gedragen door een fijne harmonieuze zangpartij.
Ze zijn niet vies van een balladsong als “Diminished” waarbij de piano op de front staat en met het afsluitende “Sediment” toont het duo nog eens de ingenieuze opbouw van een nummer. Af en toe valt een tegendraads , eigenwijs ritme te rapen; een lazy, ontspannende aanpak wordt vermeden . Pinback is Back dus!
The Veils rond de Londenaar Finn Andrews is een onderschat bandje . Hun debuut ‘The runaway found’ uit 2004 koesteren we nog steeds . The Veils brengt broeierige rootsrock in een meeslepende emotionaliteit en intimiteit, onder mans pakkende, doorleefde en gekwelde stem. Een sfeervolle, bezwerende aanpak , die uitermate gevarieerd is en de verschillende gevoelslagen aanspreekt . Een eigen spannend geluid dat door de opbouw intens , onheilzwanger en demonisch kan zijn . Kenmerkend zijn de snerpende gitaarloopjes en – motiefjes , die we heel sterk terug horen op de eerste nummers “Through the deep, dark wood”, “Train with no name” en “Dancing with the tornado” . Boeiend en Overrompelend. Dan klinkt hij met de band wat gematigder , maar de rode draad van bezielde muziek vanuit het hart blijft bewaard.
The Veils slagen er moeiteloos in je te laten meeslepen in hun bezwerende americana/roots/poprock. Sterk dus!
Nederlands 
Français 
