An Pierlé heeft nieuw werk uit en maakt de cirkel rond met de opstart van haar muzikale carrière . Ze startte eind de jaren ’90 solo achter de piano op een zitbal en speelde integere, emotievolle , gevoelige dromerige songs . Na talrijke muzikale omzwervingen waarin invloeden van pop , rock, psychedelica waren te horen, (o.m. met White Velvet) , keert ze hier terug naar de basis van piano en stem , waar nodig , treffend en sober aangevuld met strijkers , cello , hoorn en klokkenspel . Op die manier krijgen we opnieuw een oprecht passioneel album , dat erg sterk klinkt met de titelsong en de bloedstollende cover van Talk Talk’s “Such a shame” . Pierlé overtuigt ook met meer bedreven materiaal als “Winds” en “Coming of age”. Niet alle songs bekoren , maar ‘Strange days’ is een moedig album en biedt voldoende variatie in haar al goed gevuld en afwisselend oeuvre!
Binnen de soundscape/elektronica is het Schotse duo Marcus Eion en Michael Sandison een buitenbeentje . Tussen ’95 en 2005 was het duo redelijk actief , nu lieten ze een gat van 8 jaar ertussen . In wezen is er muzikaal weinig tot niets veranderd . De tijd mag hier even stilstaan ; het duo brengt sfeervolle , genietbare , mysterieuze ambient elektronica . Het zijn magische keyboardmotiefjes, omringd van zalvende beats, die regelmatig kunnen opentrekken. We vinden wel zeventien nummers terug , de ene meer uitgediept dan de andere. Hun minimalisme straalt warmte , melancholie , vervreemding en obscuriteit uit . Kortom, een apart bandje in die twintig jaar.
Vista Chino is eigenlijk Kyuss Lives! die noodgedwongen en onder druk van ex Kyuss gitarist Josh Homme van naam moest veranderen. Originele Kyuss leden en stonerrock iconen Brant Björk (drums) en John Garcia (vocals) zijn, aangevuld met de Belgische gitarist Bruno Fevery, nu al enkele jaren aan het toeren met setlists gevuld met al dat legendarische Kyuss materiaal. Hun stomende live sets moeten daarbij in niets onderdoen voor de originele gigs met Josh Homme, wat op zich een dikke pluim is voor Bruno Fevery. Maar omdat men niet kan blijven teren op oude successen werd het hoogtijd om met nieuwe songs op de proppen te komen.
Zo is ‘Peace’ tot stand gekomen en de plaat is een geslaagd vervolg op het legendarische oeuvre van Kyuss. Het album neemt de draad op waar Kyuss hem heeft achtergelaten in 1995 met ‘…And the circus leaves town’. Het gros van de songs blijft trouwens mooi overeind naast al dat onsterfelijke Kyuss materiaal, het album bevat dezelfde gloeiende groove en denderende sound van zoveel jaren geleden. De gutsende drums van Björk en de vlijmscherpe vocals van Garcia stuwen de volbloed stonerrocksongs naar eenzame hoogtes en het verbluffende gitaarwerk van Fevery evenaart de woestijnkracht van zijn klasrijke voorganger, en dat wil wat zeggen. Fevery mag lekker uitfreaken in hoogtepunten “Planets 1 & 2” (met Björk even op zang) en het 13 minuten lang doorscheurende “Acidize…the gambling moose”. Het is haast niet te geloven dat zo een bedreven gitarist voorheen zijn pap moest koelen met het Belgische ambiance groepje Arsenal. Wat deed die kerel daar in hemelsnaam ?
Vista Chino zorgt ook ten gepaste tijde voor de nodige afwisseling. Het brute stonergeweld wordt bij momenten aangenaam afgewisseld met bluesy of zelfs jazzy uitstapjes (het instrumentale intermezzo “Mas Vino” bijvoorbeeld, of “Dark and Lovely”, een lustig potje jammen met de teugels los) en dat maakt het totaalgeluid alleen maar rijker. Het meer melodieuze “Barcelonian” neigt zelfs naar Soundgarden.
‘Peace’ is een ijzersterke klomp ruige rock in pure stonertraditie, alsof de tijd heeft stilgestaan. U mag het album zonder blozen een plaatsje geven tussen uw fel gekoesterde Kyuss cd’s.
Op vrijdag 22/11 kan u in De Mast te Torhout gaan kennismaken het nieuwe stuff, en ongetwijfeld ook met een handvol all time Kyuss klassiekers. Iets om naar uit te kijken.
De nieuwe White Hills is op zijn best terug een brok wilde en ontspoorde psychedelica, maar helaas is het album opgevuld met te veel overbodige tierlantijntjes waardoor we niet echt van een sterk geheel kunnen spreken. De groepsleden hebben te lang aan het verboden spul gezeten, dat vertaalt zich in freaky geluidsuitstapjes die ongetwijfeld in de studio voor de nodige roes zullen gezorgd hebben, maar die op onze nuchtere geest maar weinig effect uitoefenen.
Blijft over : de gruizige, bedwelmende en supersonische spacerock van “In your room”, “So you are… so you’ll be”, “Forever in space (enlightened)”, “Rare upon the earth” en “Mist”. En dat zijn nu precies het soort songs waarvoor wij met ons galactisch ruimteschip koers zullen zetten naar de Kreun in Kortrijk op 16 oktober.
Charlie XCX aka de 20 jarige Britse schone Charlotte Aitchison komt aandraven met frisse en sfeervolle electropop op haar debuut ‘True romance’ . Meteen wordt een link gemaakt met Marina & The Diamonds gemaakt, maar eerlijkheidshalve moeten we zeggen dat ze met haar debuut er beter vanaf komt .
Een afwisselend album in het genre , lekker in het gehoor liggende, jeugdige en onschuldige pop, met slepende , hoekige en soms pompende beats, wat boeiende grooves, sounds, sampling en haar sensuele stem , die het testosterongehalte doen stijgen . “Set me free” , “Grins” en “What I like” onderscheiden zich van de rest en met “Clouds aura” ft Brooke Candey wordt een vleugje hiphop toegevoegd .
Niet direct opzienbarend , deze ‘True romance’, maar alvast een goede, leuke , fijne , ontspannende start.
She & Him : actrice Zooey Deschanel (uit LA) + sing/songwriter M Ward (uit Portland); een zingende actrice en muzikant vinden elkaar al drie cd’s lang met een reeks retropop60ies nummers, die luchtig , lichtvoetig, ontspannend en dromerig klinken . Hij ondersteunt eenvoudig , sober en elegant de songs . Zij zweeft vocaal over de nummers heen. De sfeer van Buddy Holly , The Ronettes , Beach Boys, The Carpenters, The Mama’s & Papa’s en Nancy Sinatra wordt opgestoft .
Het zijn aanstekelijke , vrolijke en relaxte midsummersongs , die orkestraal soms wat worden uitgediept. “I’ve got your number, son”, “Never wanted your love” en “I could’ve been your girl” zetten de toon . Zij neemt het leeuwenaandeel voor zich , hij vult vocaal (soms) aan, zoals op “Baby” . Ook Blondie’s “Sunday girl” is uitermate geslaagd en de pianoballad “London” zorgt voor kippenvel .
She & Him brengt je een lekker lentegevoel!
Zelden heeft een sax zo de adrenaline kunnen opwekken als bij Melt Yourself Down. Dit is bloedhete jazz-afro-punk-funk die zo aanstekelijk werkt dat het voelt alsof zich een zwerm vliegende mieren in onze onderbroek heeft genesteld. Wij worden verleid tot hyperkinetische dansbewegingen bij opzwepende songs als “Fix My Life”, “Release!”, “Kingdom of Kush” en het onophoudelijke heen en weer klutsende “We are enough”.
Melt Yourself Down zorgt voor een extatisch dansfeestje in de Afrikaanse jungle, waar de meest explosieve plantenextracten in de cocktails gedraaid worden en waar de shakende negerinnen hun tieten in alle richtingen laten klotsen.
Op bezwerende tracks als “Free Walk” en “Mouth to Mouth” mag u van ons gerust een gedurfde sjamanendans inzetten, er zal niemand raar van opkijken.
Wat een ophitsend plaatje. Ons poepke jeukt er van.
Zes jaar liet boegbeeld van de Queens Josh Homme op zich wachten om nieuw werk uit te brengen . Na ‘Era Vulgaris’ is er dus nu ‘ …Like clockwork’ . Tussenin hadden we nog wel eens die ‘best of’ op een festivalpodium, waarin een nieuwtje kwam opduiken .
Zes jaar …, een hobbelig parcours en een zware beproeving voor Homme ; een donkere periode waarin hij het fysiek en mentaal moeilijk had , met een bijna-doodservaring .
Het heeft z’n weerslag op de nieuwe plaat . Niet meer dat stonerwerk van vroeger , of een ouderwets potje stampwerk , nee, ‘…Like clockwork’ is een brede plaat geworden, broeierige en theatrale rock en sfeervolle nummers .
Ook … geen echte vaste band , want op de plaat was er ruimte voor heel wat gastbijdrages. Natuurlijk kan Josh beroep doen op een Dave Grohl, Mark Lanegan , Nick Olivieri en Alex Turner; onverwachts kwam Elton John, Trent Reznor en Scissor Sister Jake Shears een handje toesteken.
Het zorgt ervoor dat QOSA hun meest diverse plaat uithebben , kleurrijk , gelaagd , melodieus en slepend . Op die manier kom je uit op een variatie als “I sat by the ocean”, “My god is the sun”, “Keep your eyes peeled”, en de intieme “The vampire of time & memory” en de titelsong.
QOSA is hier meer dan gegroeid , en levert op die manier een afwisselende en wisselende plaat af, die je wat gewoon moet worden , maar bon soit , waarschijnlijk wordt live het rockend concept meer dan goedgemaakt!
Een intrigerend beklijvend imponerend album komt van Ghostpoet , het alterego van de Londense Obaro Ejinive . Hij is toe aan z’n tweede plaat en balanceert behendig tussen hiphop, triphop , elektronica en sing/songwriting. Z’n mompelende lyrische rap/zegzag zit in de buurt van de onvolprezen Bobby Sichran .
We hebben te maken met sfeervolle creatieve en experimentele nummers en de samenwerkingen zijn uitermate geslaagd . Het materiaal heeft een bedwelmende hypnotiserende indruk , laat zich ontdekken door de toegevoegde instrumentatie en weet per luisterbeurt te raken . Check “Cold win” , “Them waters”, “Plastic bag brain” en “Comatose” maar eens . Kortom, Intellectuele hippop die overtuigt!
Het is nu wel duidelijk, na 5 platen zijn Arctic Monkeys nog steeds bijzonder hip, en dat is op zijn minst een heuse prestatie. Doorgaans prijst de Britse pers nieuwe bandjes de hemel in bij de eerst twee platen om ze dan vanaf de derde genadeloos de grond in te boren. Zo niet bij hun poulains Arctic Monkeys, die zijn precies met elke plaat nog een stuk cooler geworden. Heeft natuurlijk veel te maken met de supercoole frontman Alex Turner, wiens überhippe vetkuif hem nog populairder gemaakt heeft.
‘AM’ lijkt goed op weg om het meest overschatte album van het jaar te worden. Begrijp ons niet verkeerd, de plaat is best wel OK, maar om ze met zoveel superlatieven te overladen lijkt me toch wat overdreven, zo is de 10 op 10 van NME compleet van de pot gerukt.
Als notoire brompotten hebben wij zo een beetje onze bedenkingen bij ‘AM’. Fans van het eerste uur die zitten te wachten op uppercuts als “I bet you look good on the dancefloor”, “When the sun goes down” of “Brainstorm” krijgen hier eieren voor hun geld. Die fans mogen nu toch echt wel zenuwachtig beginnen worden want het is eigenlijk al vanaf de derde plaat “Humbug” (waarop Josh Homme meer slecht dan goed deed) dat zij op hun honger blijven zitten.
Voorstanders van ‘AM’ zullen u komen vertellen dat Arctic Monkeys geëvolueerd zijn (zo heet dat dan) en een volwassen sound hebben gecreëerd. Kan best, maar wij missen toch vooral de pittige stroomstoten en de vinnigheid van die eerste twee fantastische platen en dat zorgt er al meteen voor dat wij AM een stuk lager inschatten.
Er is uiteraard ook goed nieuws, zo is de onweerstaanbare single “Do I wanna know” niet uit ons brein weg te branden en ook “RU mine” en “Why’d you only call me when you’re high” (met dat weergaloos basloopje) zijn kanjers. Maar laat dit nu net de drie veelbelovende voorlopers zijn die ons moesten warm maken voor de definitieve release van ‘AM’. Dat razend knappe drieluik slaagde met glans in zijn opzet, vandaar onze lichte ontgoocheling bij het beluisteren van (een deel van) de rest. Toch ook ongetwijfeld boeiende tracks zijn “One for the road”, “Arabella” en als grote prijsbeest “I want it all” (een absoluut hoogtepunt, met een duidelijke Homme stempel, wel een goeie deze keer). Maar daarna wordt met slappe en slijmerige ballads als “No. 1 party anthem” en “Mad Sounds” het tempo onverbiddelijk uit de plaat gehaald (wat een lachwekkend en stompzinnig Oh la la la refreintje trouwens in “Mad Sounds”, het lijkt wel fuckin’ Elton John).
In “Snap out of it” en “Knee Snocks” (Franz Ferdinand is in de beurt) wordt er terug wat glamrock en fun binnengehaald. Leuke songs, maar nu ook niet wereldschokkend.
Afsluiter “I wanna be yours’ is op zijn best een onschuldig wiegeliedje, maar op het einde van een Arctic Monkeys plaat willen wij nu niet bepaald de slaap vatten, we zouden meer gediend zijn met een welgemikte ultieme adrenalinestoot. Niet dus.
Laat het ons zo stellen. ‘AM’ is zeer degelijk en bij momenten erg boeiend, maar de plaat van het jaar ? Vergeet het.
Ok, de verwachtingen waren dan ook zo onmenselijk hoog, dat het uiteindelijk niet anders kon dan tegenvallen.
‘AM’ kan wedijveren met ‘Humbug’ en ‘Suck it and see’, maar kan hoegenaamd niet tippen aan ‘Whatever people say I am, that’s what I’m not’ en ‘Favourite worst nightmare’.
U vindt ons ondanks alles wel terug in Vorst Nationaal op 09/11.
Het NYse Vampire Weekend valt op door schone popliedjes te brengen, die rijkelijk geschakeerd zijn door Afrikaanse popritmes en exotische tunes . Aangenaam luistervoer , gezien het materiaal sfeervol, fris, sprankelend, leuk en toegankelijk is. Een zomerse positive vibe dus.
Ze integreerden de speelsheid en ritmiek van afropop in hun Westers geluid op de eerste twee platen ‘Vampire weekend’ en ‘Contra’. Op de derde klinkt het kwartet breder , sfeervoller, en naast de aanstekelijke “Unbelievers”, “Diane young”, “Finger back”, “Worship you” en “Ya hey” is er meer dan ruimte voor weemoedig , donkerder werk , die kaler is als “Step”, “Hannah hunt” en “Hudson”. Deze songs nodigen minder uit tot een heupwieg of een danspas , maar ze behouden alvast de warme sfeer.
Vampire weekend zijn niet meer het onschuldige bandje van vroeger , maar het zijn volwassen en ervaren gasten geworden, een veelzijdige band die hun songs mooi hebben uitgewerkt.
U mag ons dan al ouderwets vinden, maar wij hebben het doorgaans niet echt begrepen op artiesten die muziek produceren enkel met behulp van een laptop.
Wanneer het ‘afgewerkte’ product van zo een laptop freak aan ons wordt voorgesteld dan worden wij telkens op voorhand al overmand door een walm van argwaan, en dat blijkt dan meestal terecht te zijn. Wij krijgen het niet echt warm van de sufgehypete James Blake en ook de kille dondergeluiden van het door de ‘betere’ pers zwaar bejubelde The Haxan Cloak wekken bij ons geen wow! gevoel op, het lijkt ons eerder een soundtrack voor het mortuarium, en ginder heeft er toch niemand last van. Het is nochtans hip om deze dingen goed te vinden. Maar wij moeten niet persé hip zijn.
Enter Forest Swords, we zullen onze mening moeten herzien.
Forest Swords is het project van de Britse producer Matthew Barnes (in elektronische kringen spreekt men eerder van producers dan van muzikanten, klinkt moderner). Barnes heeft ‘Engravings’ helemaal in zijn eentje in de kille buitenlucht in mekaar geknutseld en hij heeft er echt iets heel moois en bijzonders van gemaakt. Er hangt voortdurend een mist boven dit plaatje, je wordt er niet vrolijk van maar je wordt er wel door bedwelmd. Het is een verzameling atmosferische en mysterieuze soundscapes om bij weg te dromen of naar een ander universum te reizen. Oosters aandoende klanken worden ondergedompeld in een dub-badje, vervormde stemmen worden er doorheen gemixt en op de achtergrond sluimeren af en toe echo’s van verdwaalde gitaren of een gesmoorde piano. We zijn een beetje beneveld door de mooie klanken die Barnes uit zijn laptop getoverd heeft, dit is het betere knip- en plakwerk om de donkere wintermaanden mee door te komen. Geen kille bedoening maar een boeiende reis doorheen een zweem van klanken die uit een andere wereld komen.
Geen idee of Pete Doherty zijn leven terug op de rails heeft, het zou ons verwonderen, maar er wordt tenminste niet meer zo over geroddeld, en dat is goed nieuws wat ons betreft. Een man als Doherty moet je waarderen omwille van zijn songwriter capaciteiten, niet omwille van zijn turbulente leventje en zijn druggebruik. En songs schrijven, dat kan hij nog altijd.
De derde Babyshambles plaat mist dan wel de rafelige kantjes van zijn voorgangers, en zeker die van The Libertines (‘Up the Bracket’ is op vandaag nog steeds ons geliefkoosd zootje rommel), maar dat is geen reden om ‘Sequel to the Prequel’ uit de weg te gaan.
Doherty heeft immers terug een handvol pareltjes uit zijn losse pols geschud en deze op een gevarieerd plaatje gepost. Het begint met “Fireman”, een venijnige punksneer van anderhalve minuut, om dan plotsklaps over te gaan in “Nothing comes to nothing”, het meest gladde en commerciële popsingletje dat Doherty tot op heden gemaakt heeft, maar het werkt wel en het typeert de veelzijdigheid van dit album.
Verder durft Doherty wel al eens te lichtvoetig te worden, zoals op het country niemendalletje “Fall from grace”, maar doorgaans weten Babyshambles hier de nodige variatie aan de dag te leggen met kwieke songs die misschien niet meer zo fel rocken als weleer, maar die alweer getuigen van een frisse en creatieve aanpak, zij het deze keer zonder stekels.
Puik plaatje, doch ietsje meer vuur had wel gemogen, maar daarvoor gaat u ongetwijfeld Babyshambles live aanschouwen in de AB op 16/01/2014 (onder voorbehoud natuurlijk, met Doherty weet je nooit).
Wat valt hier over te zeggen ? ‘Loud like love’ is een vintage Placebo album met …euh vintage Placebo songs. Niks nieuws, geen vermeldenswaardige aardverschuivingen in de sound, maar ook niet pretentieus en toch weer bij momenten fris en aanstekelijk. Placebo heeft op safe gespeeld, er moet tenslotte ook nog van geleefd worden. Het klinkt dus allemaal zeer herkenbaar en vertrouwd in de oren maar er zit toch weer lekker wat vaart achter de songs, hoewel die onderhand nooit meer echt verrassend voor de dag komen. Placebo heeft het wijselijk deze keer ook vrij kort gehouden, 10 songs om precies te zijn (uptempo nummertjes en ballads netjes met elkaar afgewisseld), waardoor de sleur er niet echt komt in te zitten.
Niet hun beste werkje (wij zijn nog altijd het meest te paaien met ‘Without you I’m nothing en ook hun vorige plaatje ‘Battle for the sun’ kon ons ook iets meer bij het nekvel grijpen), maar toch weer een onderhoudend Placebo plaatje.
Meer dan dit hadden we eerlijk gezegd ook niet meer verwacht.
Placebo komt hun jongste telg voorstellen op 07/12 in het Sportpaleis. Kan de moeite zijn.
Nederlands 
Français 
