Een van de opkomende dames is ongetwijfeld Lianne La Havas. De 22 jarige jonge charismatische Britse sing/songwritster en multi-instrumentaliste heeft hét: tonnen talent, en ze speelt zowel gitaar, ukelele, bas als drums op haar debuut en eerder verschenen EP’s . Integer, intiem , sfeervol en meeslepend materiaal , die een heerlijke tint krijgen door haar warme stem.
Breed glimlachend is ze autobiografisch over het hobbelige parcours van haar liefdesleven. De Britse met Grieks-Jamaicaanse roots speelt lieflijke, bitterzoete rootspop, die jazz, soul en folk herbergen; ze dringt zich een plaatsje op naast grootheden Erykah Badu , Norah Jones, Macy Gray en Corinne Bailey-Rae.
Afwisselend materiaal horen we , “Don’t wake me up”, “Au cinéma”, “Forget” en de titelsong zijn de groovy songs; de kwetsbare kant is er met “No room for doubt”, “Age” en “Gone” . Een brede waaier binnen het genre , die toegankelijk , melodieus en gevoelig klinkt, uitermate beheerst en fijn uitgewerkt.
De sympathieke, enthousiast jonge dame kan haar stempel drukken . Overtuigend debuut …
Alanis Morissette heeft muzikaal als privé al een hobbelig parcours achter de rug . Nu, 17 jaar na het debuut ‘Jagged little pill’ is ze in een andere fase in haar leven, duidelijk ‘back to reality’, beide voeten op de grond, heeft ze de rust gevonden , is gelukkig getrouwd met rapper souleye , is moeder en heeft een goede evenwichtige mainstreampop plaat uit , gedragen door haar kenmerkende neuzelende zang . De single “Guardian” is fris, aanstekelijk en is er eentje om in te lijsten .
De toevoeging van elektronica , synths en strijkers in het afwisselende materiaal is uitermate beheerst en goed gedoseerd op “Empathy” , “Spiral”, “Numb” en “Havoc”.
‘Havoc & Bright Lights’ is geen wereldschokkende nieuwe plaat, maar brengt Alanis alvast opnieuw onder de aandacht …
SX - Ontdekt tijdens Westtalent , maar vooral de vi.be on air van StuBru , leverde het Kortrijkse trio Sx een ‘boost’. Op die manier werden we vorig jaar al nieuwsgierig gemaakt met hun “Black video” en “Graffiti” , meteen twee kleppers van hun betoverende, bezwerende en huiverende indiepop/electrowave .
SX roept met hun synths, drums en (reverb) gitaren een dromerig en mistig decor op waarover Stefanie Callebaut’s licht galmende stem heen zweeft. Het materiaal krijgt dus duidelijk elan met haar etherische, onheilzwangere, hallucinante vocals.
Het zijn knap gearrangeerde, gevarieerde, sfeervolle composities, die durven aan te zwellen en krachtiger, vettiger en opzwepender te klinken. De songs ademen een ‘nightclubbing’ sfeertje en hebben een donkere, apocalyptische ondertoon.
We denken aan een Kate Bush, Scarlett Johansson, Beach House en Twin Peaks. Hier valt veel schoons en aantrekkelijks te noteren; na de twee eerder vernoemde nummers , hebben we de slepende melodielijn en de psychedelische tunes van “Aurora”, de soundscapes van “Plateau” en natuurlijk die nieuwe single “Gold” .
Jong talent, revelerend bandje! U bent gewaarschuwd!
In 2010 hoorden we al iets waaien van het duo uit Brooklyn, NY , Tanlines, gecentraliseerd rond zanger/gitarist Eric Emm (ex-Don Caballero) en Jesse Cohen (percussionist/keys), met hun ‘Volume One’ .
De opvolger ‘Mixed Emotions’, eigent zich een plaatsje toe tussen de popelektronica van Friendly Fires , Crystal Fighters en Yeasayer . Inderdaad , met invloeden van Hot Chip , Vampire Weekend en Animal Collective onder de arm , horen we lekker groovende opzwepende muziek van zalvende , dansbare energieke beats, bongo’s, gitaarlijntjes en zwevende echoënde vocals, die ons meedrijven naar een ‘andeere’ droomwereld …
Te koesteren alvast zijn songs “All of me”, “Yes way”, “Not the same” , “Lost somewhere”,
“Real life” en “Cactus”.
Bij dit fijne label noteren we opnieuw een beloftevolle naam , met name Raketkanon , een (gelegenheids) formatie rond Antwerpenaar Jef Verbeeck, die beroep deed op Pieter De Wilde (Waldorf), Lode Vlaeminck (Toman) en Pieter-Paul Devos van Kapitan Korsakov .
Stoere, weerbarstige, broeierige en intense onheilspellende noisepop. De sound kan hard, hakkend zijn , maar is doordacht en behoudt z’n subtiliteit. De muziek prikkelt, kan neurotisch zijn , maar raakt, is gedreven en gevoelig.
Op een lekker uitgesponnen nummer als “Anna” , vinden we al de kenmerken terug . Wat een spanningsveld weten zij hier te creëren .
Al meteen wordt de aandacht gescherpt op “Herman”, single van de plaat, een stevige knaller met weerhalen , die elan krijgt door de schreeuwvocals. “Louis”, “Judith” of een “Helen” ( tja, het zijn allen man- vrouwtitels) klinken iets minder stoer , maar de rauwheid stroomt door de aderen . De paar instrumentals “Henri”, “Eva” en het zweverig bedwelmende rauwe “Lena” vullen aan.
Ontregelde , laag gestemde gitaren, dreunende basses en felle, krachtige drums sieren de plaat; onderhuids is er een filmische sludge aanwezig , en vervormde vocals porren dit maar aan .
Raketkanon roept bands als Shellac, Melvins, Tomahawk, Butthole surfers , God Machine , Barkmarket , Mars Volta en het onvolprezen Nederlandse Lul op; ze zijn allemaal mooi verweven in hun opbouwend , broeierig, spannend, allesverslindend geluid.
Drie jaar terug debuteerde het Amerikaanse Passion Pit van Michael Angelakos (Griekse roots) uit Massachusetts . ‘Manners’ bevatte aanstekelijke indie/electropop, die met songs als “Make Light”, “Little Secrets”, “Sleepyhead” en natuurlijk de hit “The Reeling” de plaat naar een hoger niveau trokken . De mainstreampop ademde een positieve vibe uit , die onnadrukkelijk ook op de opvolger te horen is.
‘Gossamer’ klink bruisend , opwindend en kan knallen , vooral in het begin wordt de champagne ontkurkt op de optimistische dance pop van “Take a walk”, “I’ll be allright” en “Carried away” . Potentiele radiohits , die naast de hoog uithalende stem van Angelakos wordt geruggensteund door meerstemmige vocals.
Ondanks die levenslustige tunes , ging het Angelakos niet voor de wind, maar hij gooit het van zich af door die aanstekelijke, groovy tunes .
Niet alle songs zijn even sterk en af en toe wordt er wat vaart teruggenomen , waarbij “On my way”, “Hideaway” en “Love is greed” overtuigen in dit genre .
Passion Pit heeft een ontspannend fijne , leuke, opzwepende en dansbaar tweede cd afgeleverd!
Een beloftevol bandje uit Brooklyn, NY is de 5 koppige formatie Friends … Op hun debuut horen we muziek met een positive vibe door de soepele , aanstekelijke , sfeervolle melodieën. De eerste songs “Friend crush”, “Home “ en “A light” klinken door de mixmax aan stijlen, de synths en de drumtics heerlijk . Verderop , in het tweede deel van de plaat, krijgen sommige songs een donkere ondertoon en zijn ze niet vies van een avontuurlijk tintje.
Ze vallen op met hun onweerstaanbare mix van pop , rock , dance, funk en r &b , gedragen door zalvende vrouwelijke vocals . Friends, toch ergens een beetje de opvolgers van het onvolprezen Luscious Jackson . Fijn debuut.
Het uit Brooklyn, NYse afkomstige duo Eleanore Everdell (zang/synths) – Jason Friedman (gitaar/backing vocals) intrigeerden op hun titelloos debuut met een rits fijne electropopsongs. Hun synthpop zit ergens tussen elektronische stuiterpop vs indierock, geïnjecteerd door aanstekelijke, dromerige en funkende ritmes en een dansbare beat.
Het duo put uit de etherische ‘80’s pop van Cocteau Twins (remember Elisabeth Frazer) en Siouxie Sioux, integreert psychedelica en koppelt de ‘80’s wavepop en ‘pop noir’ van The xx en The Big Pink aan de melodieuze electrogroove van Crystal Castles .
Op de tweede plaat horen we opnieuw heerlijk lekkere, leuke , zweverige, sfeervolle electropop met ‘onderhuids ‘ een wavetoets. Het eerste deel van de cd is extraverter en werkt meer in op de dansspieren door de repeterende krachtige beats en drums , die richting electro-shoegaze gaan .
Het tweede deel klinkt gematigder , is dromerig en sfeervoller , en biedt een kenmerkende zalvende groove , zonder over te hellen naar mistroostige tunes .
House VS Hurricane is met hun tweede full album duidelijk aan een nieuwe start toe. Met ‘Crooked Teeth’ onderging HVSH duidelijk een aantal ingrijpende wijzigingen in vergelijking met debuutplaat ‘Perspectives’ uit 2010.
Niet alleen waren er verschillende personeelswissels (met Dan Casey, voorheen bij Nazarite Now is er ondermeer een nieuwe vocalist) maar ook op muzikaal gebied etaleren de Australiërs uit Melbourne een nieuwe smoel. Weg zijn de overvloedige synths die we ook bij een band als The Devils Wear Prada kennen. In de plaats staat House VS Hurricane nu voor directe en herkenbare metalcore waarbij agressieve, stevige stukken gecombineerd worden met diverse breakdowns en verschillende melodieuze koortjes. Niks nieuws onder de zon horen we je denken, maar het is evenzeer duidelijk dat House VS Hurricane verschillende composities heeft gemaakt die je na beluistering graag opnieuw wil horen.
De tracks klinken lekker fris en consistent en kennen een perfecte balans tussen agressie en melodie.
House VS Hurricane beschikt verder over een fantastische drummer en het geluid op deze plaat is werkelijk moddervet.
House VS Hurricane is een band die zeker verdient om ook buiten Australië ontdekt te worden, wij laten alvast deze ‘Crooked Teeth’ de komende tijd stevig uit onze speakers knallen.
Voor de iets oudere rockliefhebber is de naam Incubus allesbehalve onbekend… Het was vooral rond de eeuwwisseling dat deze formatie uit Californië hoge ogen gooide met hun mix van metal en alternatieve rock.
Albums als ‘Make Yourself’ en ‘Morning View’ kenden heel wat memorabele songs en gingen in die periode gretig over de toonbanken.
Na een korte break is Incubus al een eindje terug. Zo was er in 2011 het zevende studio-album ‘If Not Now, When?’ en dit jaar waren ze ondermeer live te zien op Rock Werchter. ‘Incubus HQ Live’ is de facto het eerste live album van de band en is een mooie uitgave nav het twintigjarig bestaan van het Amerikaanse vijftal.
De band trakteert ons concreet op een fraaie live cd en een dvd. Alles werd vorig jaar opgenomen in Los Angeles waar het vijftal een aantal dagen na mekaar in dezelfde setting optrad en waarbij de fans de mogelijkheid kregen om de setlist zelf samen te stellen. De live plaat is alleszins de moeite, het geluid is prima en als luisteraar krijg je een mooi overzicht van de evolutie die Incubus door de jaren onderging.
Het valt bovendien op hoeveel hits deze Amerikanen in al die jaren schreven... Wie nog geen werk van Incubus in zijn platenkast heeft, kan daar middels deze live plaat zeker verandering inbrengen!
Absynthe Minded heeft opnieuw een boeiend album uit, de vijfde al … De cd moet echt niet onderdoen tegenover hun vroegere werk . Integendeel , opnieuw hebben we reeks warme, sfeervolle, broeierige en fris speelse popsongs, gedragen door Bert Ostyn’s emotievolle melancholische stem.
Het combo koos de kaart van de toegankelijkheid , waarin streepjes jazz, folk, gypsy, Balkan en Oosterse sounds doorsijpelen . De songs “Space” en “24:7” zijn alvast het uitgangsbord; sfeermakers zijn en blijven de viool, de piano en de toetsen . de creativiteit zit ‘em in de beheerst, pakkende en zwierige kant , en minder in de stijlvarianten. Het is luchtig, dromerig en gevoelig materiaal . Ze weten een breed publiek aan te spreken en de songs hebben een broeierige intensiteit .
Hun muzikaal talent wordt nogmaals aangetoond in een , vijfde , overtuigende plaat!
Er komt veel moois uit aan de andere kant van de taalgrens; waren we eerder al onder de indruk van de releases van Brns en Great Mountain Fire , dan dringt Montevideo (nee niet die hoofdstad van Uruguay!) zich nu op . Tja er valt veel leuks te noteren bij onze Franstalige vrienden hoor, gezien we al werk van Ghinzu , Girls In Hawaii , Hollywood Porn Stars , The Tellers en Sharko in de spotlights plaatsten.
En terecht! Montevideo rond Manu Simonis, Gaby Reding en de broers Waterlot zijn niet vies van punkfunk synths , zoals die ook bij ons eigen Goose te noteren zijn. Ze klopten aan in de studio’s van James Murphy van (ex) LCD Soundsystem , en die invloeden hoor je zeker. Dit is broeierige, aanstekelijke ‘catchy’ synthpop met dromerige zanglijnen . Met songs als “Castles” , “Madchester”, “Horses” tonen ze aan met scherp te schieten . Vooral met de ‘bubbelpop’ single “Fate & glory” (met Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers ) , knipoog naar Balthazar, zetten ze zich op de kaart in Vlaanderen en in ons landje. De paar missers “Hello” en “Mr Drake” dekken we toe met de mantel der liefde.
Overtuigend bezwerende groovy plaatje. Btw de cd hoes verwijst naar het surrealistische decor van René Margritte.
Het combo rond Joey Burns (zang, gitaar, bas) en John Convertino (drums) is ‘back’ . Calexico heeft een nieuwe plaat uit , een kleine vier jaar na ‘Carried to dust’ . ‘Algiers’ verwijst niet naar de hoofdstad in Algerije , maar naar een wijk in New Orleans , waar de songs werden geschreven en opgenomen .
Het duo deed terug beroep op Spaanse gastzang van Jairo Zavala en de Mexicaans klinkende trompet van Jacob Valenzuela, en dat zorgt ervoor dat hun kleurrijke warme americana een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tune krijgt . De gemene deler: exoticapop, gezien hun broeierige sound doorspekt wordt met streepjes mariachi/latino, jazz, folk en spaghetti western.
De single “Splitter” is alvast de barometer van het sfeervolle, dromerige en aanstekelijke materiaal. De songs zitten ingenieus in elkaar en getuigen van bezield vakwerk . Calexico blijft een band in topconditie.
Emanuel and the fear is een formatie uit Brooklyn, New York. Dit is hun tweede langspeler. Sedert een tweetal jaren geven ze ook live concerten in Europa en lijken ze aan populariteit te winnen. Bombastische nummers (je hoort er zelfs wat Genesis in) wisselen zich af met eenvoudige, simpele liedjes. In enkele nummers komen zelfs regelmatig tempowisselingen voor, zodanig dat je zelfs twee songs in één krijgt.
Beste nummers zijn "The Janus Mirror", met de prachtige stem van zangeres en celliste Liz Hanley en " Wooble" dat begint met prachtige, zweverige klanken en zich gaandeweg ontpopt tot een stevig progressief nummer. Het beluisteren waard dus.
Nederlands 
Français 
